I SA/Kr 507/17

sygn. akt I SA/Kr 507/17 Kraków, dnia 14 czerwca 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że organ drugiej instancji nie przesłał mu "decyzji", a informacje o niej otrzymał od urzędników Urzędu Skarbowego w P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 marca 2014r., sygn. akt I OZ 218/14, Lex Omega nr 1446607). Analiza akt sprawy, przedstawionych przez organ podatkowy prowadzi do wniosku, że zaskarżone postanowienie z dnia 9 stycznia 2017 r. zostało prawidłowo i skutecznie doręczone skarżącemu, aczkolwiek w trybie doręczenia zastępczego. W postępowaniu podatkowym zasadą jest doręczanie pism bezpośrednio do adresata (art. 148 o.p.), a w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 149 o.p.). Zgodnie z art. 150 § 1 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Stosownie do art. 150 § 2 o.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z art. 150 § 3 o.p. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Jak stanowi art. 150 § 4 o.p., w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z przedłożonych akt podatkowych, postanowienie z dnia 9 stycznia 2017 r. zostało wysłane do skarżącego i awizowane w dniu 13 stycznia 2017 r., a powtórnie awizowane w dniu 20 stycznia 2017 r. Wobec niepodjęcia przez adresata doręczenie należy uznać za dokonane w dniu 27 stycznia 2017r. Z powyższego wynika, że skarga istotnie została wniesiona z uchybieniem terminu. W ocenie Sądu z treści wniosku skarżącego nie wynikają również żadne okoliczności, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Osoba, będąca stroną toczącego się postępowania powinna dołożyć staranności przy realizacji swoich uprawnień, a awizowaną korespondencję odbierać. M. M. nie wskazał na żadne niezawinione okoliczności, które w okresie awizowania postanowienia (od 13 do 27 stycznia 2017 r.) uniemożliwiłyby jemu samemu albo komuś z jego rodziny odebranie zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentecji, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.