I SA/Kr 511/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K. K. – K. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS (ZUS Oddział w K.) z dnia 2 marca 2017 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne p o s t a n a w i a wniosek oddalić Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2017 r. przyznane zostało K. K. - K. prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. w dniu 23 czerwca 2017 r. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adw. T. B. wykonującego zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w K. przy ul. [...]. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 8 sierpnia 2017 r. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu J. P., który reprezentował skarżącego podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 17 sierpnia 2017 r., a następnie złożył w dniu 18 sierpnia 2017 r. w tut. Sądzie pismo z dnia 17 sierpnia 2017 r., w którym wskazał rachunek bankowy, na który należy przekazać środki finansowe tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego T. B.. Zarządzeniem z dnia 3 października 2017 r. starszy referendarz sądowy zwrócił się do wyznaczonego pełnomocnika o wyjaśnienie czy pismo z dnia 17 sierpnia 2017 r. stanowi wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W dniu 23 października 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo podpisane przez radcę prawnego J. P. z odpowiedzią, że przedmiotowe pismo jest wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu z równoczesnym wskazaniem konta bankowego. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Stosownie do treści § 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala ono określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Z treści protokołu rozprawy przed WSA z dnia 17 sierpnia 2017 r. oraz pism z dnia 17 sierpnia 2017 r. i z dnia 17 października 2017 r. wynika, że zgłaszając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radca prawny J. P., działający jako substytut radcy prawnego T. B., nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Stosowne oświadczenie nie wpłynęło również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia wydania niniejszego postanowienia. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania radcy prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, iż brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak oświadczenia nie stanowi bowiem uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45 - 48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a