I SA/Kr 516/07

Sygn. akt I SA/Kr 516/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008r., sprawy ze skargi R. R., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, - skargę oddala - I SA/Kr 516/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania R. R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...], nr [...], którą organ odmówił podatniczce zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystanego do produkcji rolnej w okresie od [...] stycznia 2006 r. do[...] sierpnia 2006 r. Organy obydwu instancji powołały się na treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. nr 52, poz. 379), z którego wynika, że w 2006 r. wniosek o zwrot podatku należało złożyć w terminie od dnia 1 września do dnia 30 września wraz z fakturami albo potwierdzonymi ich kopiami. Ponieważ R. R. złożyła przedmiotowy wniosek w dniu [...] października 2006 r., a więc po terminie określonym w ustawie, na co wskazuje prezentata Gminy, a nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu w trybie art. 58 k.p.a., przeto niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku. W odwołaniu z dnia [...] października 2006 r. strona podniosła, że nie mogła złożyć wniosku w dniu [...] września 2006 r., ponieważ była to sobota i Urząd Gminy był nieczynny. Zdaniem R. R. sobota jest dniem wolnym od pracy, wobec czego miała prawo złożyć wniosek dopiero w poniedziałek [...] października 2006 r. Dodatkowo odwołująca się wskazała, że nie mogła złożyć wniosku przywrócenie terminu, ponieważ jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się na wózku inwalidzkim i przebywała w tym czasie poza miejscem zamieszkania na leczeniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] podniosło, że przy obliczaniu terminów istotne znaczenie ma przepis art. 57 § 4 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że w sytuacji, gdy koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, to wówczas za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego stanął również na stanowisku, że sobota nie jest dniem wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., a takimi dniami są jedynie dni wyszczególnione w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. nr 4, poz. 28 z późn. zm.). W skardze od decyzji organu II instancji złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz w piśmie pełnomocnika wyznaczonego z urzędu uzupełniającym skargę strona skarżąca podniosła, że wykładnia funkcjonalna art. 57 § 4 k.p.a. prowadzi do wniosku, że sobotę należy uznać za dzień równoważny z dniem wolnym od pracy, zwłaszcza w świetle powszechnej praktyki życia publicznego przyjmującej pięciodniowy tydzień pracy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, skoro art. 57 § 4 k.p.a. odwołujący się do dni ustawowo wolnych od pracy nie odsyła do konkretnej ustawy zawierającej katalog takich dni, to należy sięgnąć do zapisów art. 129 § 1 i art. 1297 kodeksu pracy oraz art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), z których wynika, że ustawodawca zrównał sobotę z dniem wolnym od pracy zakresie obliczania terminów dla dokonywania wszelkich czynności prawnych. Na poparcie tego stanowiska pełnomocnik skarżącej odwołał się do szeregu orzeczeń Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto w uzasadnieniu skargi zaznaczono, że interpretacja art. 57 § 4 k.p.a. winna być dokonywana z uwzględnieniem konstytucyjnych gwarancji prawa do petycji, wniosków i skarg wynikającego z art. 63 Konstytucji. Strona powinna mieć zapewnione normalne warunki korzystania z prawa do złożenia wniosku także w ostatnim dniu terminu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja pomimo błędnego uzasadnienia co do zasady odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie problem skupia się na udzieleniu odpowiedzi na pytanie jaki charakter prawny ma określony przepisami ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. nr 52, poz. 379) termin do złożenia wniosku o zwrot takiego podatku. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 cytowanej ustawy wniosek o zwrot podatku składa się w terminach od dnia 1 marca do dnia 31 marca i od dnia 1 września do dnia 30 września danego roku, w zależności od tego za jaki okres producent rolny domaga się zwrotu podatku. W przypadku skarżącej był to okres od 1 marca do 31 sierpnia 2006 r., a więc termin do złożenia wniosku upływał z dniem 30 września 2006 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że powyższy termin do złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej określony w ustawie z dnia 10 marca 2006 r. ma charakter materialnoprawny, gdyż nie tylko zawarty został w przepisach prawa materialnego, lecz przede wszystkim dotyczy materialnej sfery praw i obowiązków podatnika, a nie procesowych gwarancji służących realizacji tych uprawnień (por. A. Bartosiewicz, Zwrot podatku akcyzowego od paliwa nabywanego przez rolników, FK.2006.11.34). W związku z powyższym przyjąć należy, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku, niezależnie od przyczyn tego uchybienia, powoduje utratę uprawnienia do złożenia wniosku i ubiegania się o zwrot podatku. Terminu tego nie można również przywrócić w trybie art. 58 k.p.a. Zasady liczenia terminów określone w art. 57 k.p.a. oraz instytucja przywrócenia terminu z art. 58 k.p.a. odnoszą się tylko i wyłącznie do terminów o charakterze procesowym, w związku z czym nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Stąd niezasadne i pozostające poza meritum sprawy pozostają wywody pełnomocnika skarżącej, jak również SKO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę dotyczące wykładni art. 57 § 4 k.p.a. To uchybienie organu II instancji nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Utrata przez stronę prawa do ubiegania się o zwrot podatku wskutek zbyt późnego złożenia wniosku w tej materii musiała bowiem skutkować odmową zwrotu podatku. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).