I SA/Kr 524/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 2 lipca 2025 r. nr 1201-IOP1-2.611.1.2.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor, organ) decyzją z dnia 2 lipca 2025 r. nr 1201-IOP1-2.611.1.2.2025 po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia 31 października 2011 r. nr PD-4/4117-46/11 utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Krakowie z dnia 7 czerwca 2011 r. nr UKS1292W4P1/42/149/08/145/028 w sprawie określenia L. L. (dalej: Skarżący) zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2005. Decyzja zawierała pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Doręczono ją stronie w dniu 7 lipca 2025 r. Pismem z dnia 12 lipca 2025 r. (data nadania: 12.07.2025) Skarżący wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora z dnia 2 lipca 2025 r. domagając się jej uchylenia. W odpowiedzi Dyrektor wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024.935 ze zm.) dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego przepisu wynika zatem, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna w pierwszej kolejności wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 452/18 oraz powołane tam orzecznictwo; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora, który wydając decyzję po wznowieniu postępowania działał jako organ I instancji w administracyjnym toku postępowania. Od decyzji tej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania (art. 223 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j.Dz.U.2025.111 ze zm.) do tego samego organu (art. 221 § 1 Ordynacji podatkowej) o czym skarżący w decyzji tej został pouczony. W rozpoznawanej sprawie nie został więc spełniony warunek skutecznego wniesienia skargi jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji.