I SA/Kr 525/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 31.03.2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 22.12.2016 r. nr [...] orzekającą o odmowie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie należności głównej 158,00 zł wobec M. S.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan faktyczny sprawy: Wnioskiem z dnia 19 września 2016 r. Skarżąca zwróciła się o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. oraz rozłożenie na raty II raty za 2016 r. . Postępowanie w części dotyczącej III raty podatku od nieruchomości za 2016 r. zostało umorzone jako bezprzedmiotowe z uwagi na wycofanie żądania. Organ I instancji po przeprowadzeniu postepowania ustalił, że Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i jest zarejestrowana w [...] Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Utrzymuje się z zasiłku okresowego w wysokości 418,00 zł otrzymywanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.. Korzysta również z zasiłku na przygotowanie jednego posiłku dziennie w wysokości 135 zł. Innych dochodów nie posiada. Skarżąca mieszka w nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], na utrzymanie której przeznacza środki pieniężne w kwocie 150,00 zł miesięcznie (prąd ok. 60,00 zł, gaz ok. 100,00 zł). W nieruchomości mieszka również syn Skarżącej W. S., prowadzący odrębne gospodarstwo domowe, który ponosi opłaty za prąd w kwocie 454,55 zł. Zobowiązana cierpi m.in. na przewlekłe bóle głowy i kręgosłupa , zespół depresyjno-lękowy praz zmiany zwyrodnieniowe stawów. . Koszt leczenia został oszacowany na kwotę ok. 100-200 zł. miesięcznie . Skarżąca posiada zadłużenie o charakterze publicznoprawnym w kwocie 847,26 zł. oraz cywilnoprawnym w kwocie 4.500,00 zł.( wobec rodziny) . Organ I instancji uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka "ważnego interesu podatnika", która przejawia się trudną sytuacją zdrowotną Skarżącej. Niemniej jednak zdaniem Organu I instancji kolejne umorzenie zaległego zobowiązania byłoby zbyt daleko idącą ulgą. Przedmiotowy wniosek obejmuje I i II ratę za 2016 r. Organ uznał za istotne, że z powodu trudnej sytuacji Skarżącej Prezydent Miasta K. już kilkukrotnie udzielał jej wsparcia w formie umorzenia zaległości podatkowej. Ulgi te obejmowały III i IV ratę za 2008 r., IV ratę za 2009 r., lata od 2010 do 2013, III i IV ratę za 2014 r. oraz raty II-IV za 2015 r. Łącznie umorzono kwotę 1.353,00 zł. Skarżąca nie jest osobą niezdolną do pracy. W nieruchomości mieszka 32-letni syn W. S., którego źródeł dochodu Skarżąca nie wyjaśniła, chociaż wskazała, iż partycypuje on w kosztach utrzymania domu. Podatek od nieruchomości jako zobowiązanie publicznoprawne również powinien być uwzględniany w podstawowych kosztach gospodarstwa domowego. W skali miesiąca jest to kwota 26,00 zł. Organ wskazał, że ma świadomość, że sytuacja materialna Skarżącej jest trudna, jednak takie uszczuplenie budżetu domowego nie pogorszyłoby jej w sposób drastyczny. Skarżąca mimo trudnej sytuacji materialnej nie można traktować instytucji umorzenia jako sposobu na regulowanie podatku. Sytuacja taka jest nie do pogodzenia z poczuciem sprawiedliwości społecznej oraz niesprawiedliwa w stosunku do innych podatników regulujących swoje zobowiązania, niejednokrotnie mimo poważnych problemów finansowych. W dalszej kolejności Organ I instancji dokonał analizy materiału dowodowego pod kątem zbadania, czy w sprawie zachodzi przesłanka "interesu publicznego". Organ wskazał, że poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków przejawia się zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa wynika równowaga interesu indywidualnego i publicznego, a granicą ochrony słusznych interesów jednostki jest dobro ogółu. Tym samym w interesie publicznym leży, aby należności stanowiące dochód jednostek samorządowych regulowane były w sposób terminowy i sumienny. Są one bowiem m.in. źródłem funkcjonowania instytucji społecznych. Dlatego też za okoliczności, które mogłyby wykluczyć obowiązek zapłaty podatków można uznać zdarzenia wyjątkowe. Ponoszenie ciężarów podatkowych i innych świadczeń publicznych jest podstawowym obowiązkiem każdego podatnika. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżąca uznała ją za krzywdzącą i ponownie wskazała na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie przeanalizowało sytuację faktyczną Skarżącej i uznało , że Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowania podatkowe i dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w jego toku. W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie odgrywa kwestia oceny stanu faktycznego sprawy, w którym zaskarżona decyzja została wydana, a w konsekwencji kwestia granic działania organu w warunkach uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. przesłanką do umorzenia zaległości podatku jest ważny interes podatnika lub interes publiczny. Organ II instancji wskazał, że w doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, co do zasady o charakterze losowym i od podatnika niezależne. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Organ II instancji wskazał również, że wystąpienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie przesądza automatycznie o obowiązku umorzenia przez organ podatkowy zaległości podatkowej. Organ może, ale nie musi, umorzyć zaległość podatkową. Udzielenie ulgi ma charakter decyzji uznaniowej, co nie oznacza jednak zupełnej dowolności działania organu. Zarówno przyznanie, jak i odmowa przyznania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej wymaga jasnego sformułowania stanowiska organu co do istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Jeżeli organ podatkowy przeanalizował, czy powyższe przesłanki nie wystąpiły i odpowiednio uzasadnił swoją decyzję, to do niego należy wybór rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 czerwca 2004 r., sygn. akt III SA 444/03). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca ponownie zwróciła uwagę na swoją trudną sytuacje , która uniemożliwia jej zapłacenie podatku . Choruje ponosząc znaczne koszty leczenia . Ponadto mieszka w domu w którym ciągle się coś psuje . Syn natomiast nie chce ponosi kosztów podatku gdyż ponosi już koszty ogrzewania . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 67a § 1 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (bez znaczenia w sprawie), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Powołany przepis wyraźnie stanowi, że organ "może" m. in. umorzyć zaległości podatkowe, co oznacza, że regulacje te należą do sfery uznania administracyjnego. Prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje zatem organowi. Może on – ale nie musi – umorzyć zaległości, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje organu do zastosowania wskazanej ulgi. Podkreślić jednak należy, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym organ obowiązany jest do wnikliwej i rzetelnej analizy całokształtu okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero tak przeprowadzona gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Tym samym, sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Innymi słowy, o tym, czy zaległości powinny być umorzone czy też nie, rozstrzyga nie Sąd, lecz organ, który, jak zaznaczono powyżej, może je umorzyć, ale nie musi. Tak więc kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu podlega zatem sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Ocena, czy istnieją przesłanki udzielenia ulgi podatkowej w konkretnej sprawie, może być więc dokonana przez organ tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 2302/00, Lex nr 53606). Obowiązki te bezpośrednio wynikają z art. 122, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przesłanki "ważnego interesu" podatnika nie należy utożsamiać tylko i wyłącznie z sytuacją majątkową . Oczywiście w orzecznictwie sądowym jest ona przedstawiana jako najbardziej typowa okoliczność, przez którą definiuje się pojęcie "ważnego interesu", niemniej jednak nie można wykluczyć również innych sytuacji, które to pojęcie obejmuje. Samo pojęcie nie jest zresztą na gruncie prawa podatkowego zdefiniowane. Zasady przyznawania ulg i umorzeń zostały ustalone przez ustawodawcę w sposób bardzo ogólny, a kryteria ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego są bardzo pojemne, co uzasadnia konieczność, przy każdej rozpatrywanej sprawie, nie tylko wyjaśnienie tych pojęć lecz również powoduje potrzebę zbadania czy w danym konkretnym przypadku nie zaszły okoliczności spełniające ww. kryteria . Po ustaleniu czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 67 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny, organy są zobligowane w sposób należyty wyważyć interes publiczny z indywidualnym ważnym interesem strony. Należy podkreślić, że pojęcie "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" mają na gruncie Ordynacji podatkowej równorzędny charakter. Nie jest przy tym do zaakceptowania sprzeczność interesu jednostkowego z interesem publicznym (L. Etel, komentarz do art. 22 Ordynacji podatkowej, źródło: Lex). Jeżeli mimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podejmuje decyzję polegającą na odmowie umorzenia zaległości podatkowych, to negatywne rozstrzygnięcie powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Innymi słowy, uznając, że podatnik znajduje się w sytuacji, w której możliwe jest zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych na organie ciąży obowiązek należytego wyjaśnienia, dlaczego w ramach uznania administracyjnego odmawia jednak jej udzielenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 4 lutego 2014, sygn. akt II FSK 3213/12). Z powyższego wynika, że decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w art. 67a pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy przepisów prawa. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, nie stwierdził aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych oraz w ramach swojego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania organ uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka "ważnego interesu podatnika", która przejawia się trudną sytuacją zdrowotną Skarżącej. Zważywszy na wcześniejsze rozważania przypomnieć należy, iż takie ustalenie nie obliguje jeszcze organu do automatycznego udzielenia ulgi podatkowej. Co więcej, obowiązkiem organu jest zbadanie materiału dowodowego pod kątem przesłanki "interesu publicznego", co też organ uczynił. Organ wskazał, że poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków przejawia się zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa wynika równowaga interesu indywidualnego i publicznego, a granicą ochrony słusznych interesów jednostki jest dobro ogółu. Tym samym w interesie publicznym leży, aby należności stanowiące dochód jednostek samorządowych regulowane były w sposób terminowy i sumienny. Należy więc stwierdzić, iż nie zaszła przesłanka interesu publicznego dla umorzenia zaległości podatkowej. W treści przepisu 67a § 1 o.p. "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" połączone są spójnikiem "lub", oddającym logiczną alternatywę zwykłą, co oznacza, że hipoteza normy dekodowanej z ww. przepisu aktualizuje się zarówno przy zajściu tylko jednej, jak i obu z tych przesłanek. W badanej sprawie organ uznał, iż zaszła tylko przesłanka "ważnego interesu podatnika". Po rozstrzygnięciu kwestii zaistnienia lub niezaistnienia przesłanek organ następnie powinien przystąpić do podjęcia decyzji uznaniowej. Na uznaniowość decyzji wskazuje występująca w treści przepisu partykuła "może", która jasno wskazuje, iż organ nie jest zobligowany do podjęcia decyzji o określonej treści, tzn. nie musi dokonać umorzenia przy zajściu jednej lub obu przesłanek. Nie zmienia to jednak faktu, że ostateczna decyzja, w szczególności decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej mimo zajścia jednej z przesłanek dla możliwości takiego umorzenia, powinna być w sposób czytelny i logiczny uzasadniona. W uzasadnieniu organ stwierdził, że umorzenie byłoby zbyt daleko idącą ulgą wobec Skarżącej. Za istotny uznał organ fakt wielokrotnych wcześniejszych umorzeń zaległości podatkowych, udzielonych Skarżącej przez Prezydenta Miasta K.. Argument ten należy uznać za słuszny. Wcześniejsze umorzenia nie powinny rodzić oczekiwania kolejnych umorzeń. Umorzenie zaległości podatkowej w określonej sytuacji nie jest bowiem uprawnieniem podatnika, a jedynie pozostającą w gestii uznania organu ulgą, przyznawaną w wyjątkowych okolicznościach. Z punktu widzenia interesu publicznego w sytuacji powtarzalności umorzeń może dojść do negatywnego skutku w postaci uznania umorzeń za sposób na rozliczanie się z podatku od nieruchomości, co należy uznać za niedopuszczalne, ponieważ umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, a zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 r., SA/Gd 295/91). Należy podkreślić, że obowiązek ten znajduje wyraz w art. 84 Konstytucji, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Umorzenie jest bowiem instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 15 maja 1991 r., SA/Gd 295/91, POP 1994, z. 1, poz. 7). Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 maja 2005 r., III SA/Wa 80/04, LEX nr 230795, w którym podkreślił, że jednym z przejawów równości wobec prawa jest to, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji RP). Uzyskanie ulgi podatkowej jest odstępstwem od zasady równości, gdyż na mocy indywidualnej decyzji podatnik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wynikającego z ustawy. W orzecznictwie pojawia się również teza, że z uwagi na charakter podatku od nieruchomości nie jest przesłanką do umorzenia zaległości w tym podatku wskazanie przez podatnika notorycznego braku środków pieniężnych na zapłatę podatku jako ważnego interesu podatnika (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt III SA 2919/03). O ile w omawianej sprawie organ jednakowoż uznał, że zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika, o tyle w kontekście przytoczonego orzeczenia należy uznać za słuszne spostrzeżenie organu, że podatek od nieruchomości jako zobowiązanie publicznoprawne powinien być uwzględniany w podstawowych kosztach gospodarstwa domowego. Właściwie zatem zostało podkreślone, że skarżącym udzielano już w przeszłości wielu ulg podatkowych. Skarżąca z umarzania zaległości podatkowych uczyniła normę swojego postępowania, przyjmując bierną postawę w podejmowaniu działań zmierzających do zapłaty podatków. Ulga w zapłacie podatku ma stanowić pomoc dla podatnika i nie może być traktowana, jako stała korzyść przyznawana przez organy podatkowe. W uzasadnieniu organ stwierdził również, że sytuacja polegająca na wielokokrotnych umorzeniach zaległości podatkowej jest nie do pogodzenia z poczuciem sprawiedliwości społecznej oraz niesprawiedliwa w stosunku do innych podatników regulujących swoje zobowiązania, niejednokrotnie mimo poważnych problemów finansowych. Taki pogląd nie wątpliwie znajduje odbicie we wspomnianych wyżej regulacjach konstytucyjnych. W uzasadnieniu organ wskazał również na fakt, że Skarżąca nie jest osobą niezdolną do pracy (jest zarejestrowana w urzędzie pracy), oraz na fakt, iż syn Skarżącej partycypuje w kosztach utrzymania. Te spostrzeżenia niewątpliwie wspierają odmowną decyzję organu. W tym miejscu podkreślić należy, że w niniejszej sprawie sytuacja finansowa Skarżącej powinna być oceniania również przez pryzmat sytuacji majątkowej wszystkich członków rodziny , z którymi Skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponoszenie wydatków związanych z utrzymaniem tegoż gospodarstwa obciąża nie tylko samą zobowiązaną, ale również rozciąga się na pozostałych członków rodziny, którzy powinni partycypować w ich regulowaniu. To takich wydatków należy również niewątpliwie zaliczyć podatek od nieruchomości dotyczący budynków mieszkalnych , w których gospodarstwo domowe jest prowadzone . Zatem sytuacja finansowa osoby zobowiązanej do opłacenia należności i występującej z wnioskiem o ich umorzenie oceniana jest przez pryzmat uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków przez osoby wspólnie gospodarujące i zamieszkujące z zobowiązanym Do tej oceny z kolei niezbędne jest podanie przez Skarżącą informacji i złożenia odpisów dokumentów wymienionych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych . Skarżąca w piśmie z dnia 4 października 2017 r. była wzywana o dostarczenie niezbędnych informacji dotyczący zarówno wydatków jak i dochodów Skarżącej jak i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie . Z obowiązku tego jednak nie wywiązała się . Powołane wyżej okoliczności, zdaniem Sądu, pozwalają na podważenie kompletności, a także wiarygodności podanych informacji. Stąd zasadne jest stwierdzenie, iż Skarżąca w złożonym oświadczeniu przedstawiła jedynie informacje mogące świadczyć o złej sytuacji materialnej jej i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Wobec wybiórczego potraktowania przez Skarżącą skierowanego do niej wezwania o uzupełnienie wniosku, przejawiającego się w przedłożeniu jedynie części żądanych dokumentów i informacji, stwierdzić należy, że Organy a za nimi Sąd nie miały możliwości dokonania rzetelnej oceny sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącej oraz pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym członków rodziny. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także w sposób należyty uzasadniona. Z wyżej wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją.