I SA/Kr 53/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Wolas sędziowie WSA Grażyna Firek Piotr Głowacki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowego od osób prawnych; oddala skargę. W dniu 19 lutego 2019 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (dalej również: "Spółka") jest podmiotem gospodarczym, którego głównym przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie prac związanych z automatyzacją przemysłu, programowaniem, uruchamianiem oraz serwisowaniem robotów. Przedmiotem działalności Spółki jest także działalność handlowa, marketingowa i logistyczna w zakresie sprzedaży produktów związanych z automatyzacją przemysłu. Spółka należy do grupy kapitałowej E. , dzięki czemu oferuje swoje produkty na rynku Południowej i Północnej Ameryki, Europy czy Bliskiego Wschodu. Taka organizacja pracy powoduje, iż Wnioskodawca zatrudnia handlowców, którzy wykonują na terenie kraju jak i Europy obowiązki związane z promowaniem i sprzedażą produktów oraz prowadzeniem działań związanych z marketingiem. W związku z powyższym odbywają częste podróże służbowe krajowe oraz do innych krajów na terenie UE. W celu umożliwienia pracownikom prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności, Wnioskodawca upoważnia pracowników do zawierania w jego imieniu w czasie służbowych wyjazdów za granicę umów najmu/użyczenia samochodów osobowych (w dalszej części pisma pod pojęciem opłat związanych z najmem na potrzeby niniejszej interpretacji rozumie się także opłaty związane z użyczeniem czy wypożyczeniem samochodu osobowego). W przypadku rozpowszechniania produktów za granicą, zazwyczaj pracownicy korzystają z najmu krótkoterminowego, który nie przekracza sześciu miesięcy. Wynajmowane samochody dotychczas zawsze były pojazdami ubezpieczonymi przez Wynajmującego i objęte obowiązkowym ubezpieczeniem OC oraz ubezpieczeniem Autocasco. Mogą się jednak w przyszłości zdarzyć sytuacje związane z wynajęciem samochodu nieobjętego dobrowolnym ubezpieczeniem AC. Zawierając umowę najmu samochodu za granicą podatnik otrzymuje od wynajmującego fakturę z tytułu wykonanej usługi, ewentualną kopię/fotokopię dowodu rejestracyjnego oraz kopię/fotokopię skróconej wersji polisy ubezpieczeniowej, na której często nie ma wskazanej wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Bardzo często niemożliwe jest także uzyskanie od wynajmującego odrębnego oświadczenia o wartości wynajmowanego samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, choć pracownicy w takich sytuacjach o takowe proszą. W przypadkach wskazanych powyżej podatnik jest w stanie dysponować jedynie: - kopią skróconej polisy ubezpieczeniowej bez przyjętej dla celów ubezpieczenia wartości samochodu, - kopią dowodu rejestracyjnego określającego, markę, model, rok produkcji, rodzaj i pojemność silnika i inne dane techniczne wynajmowanego samochodu, - fakturą z tytułu wykonanej usługi najmu, - ewentualnymi zdjęciami samochodu potwierdzającymi jego stan techniczny zewnętrzny i wewnętrzny, - zdjęciem potwierdzającym przebieg samochodu. Podatnik nie ma dostępu do wyspecjalizowanych programów określających wartość rynkową samochodów, którymi zazwyczaj dysponują ubezpieczyciele, np. Infoexpert, Eurotax, czy Audatex. Ma jednak możliwość skorzystać z darmowych kalkulatorów on-line wspomagających obliczenie wartości rynkowej samochodu poprzez podanie określonych parametrów technicznych i faktycznych samochodu. Na podstawie powyżej wskazanych danych, którymi podatnik dysponuje, jest w stanie określić przeciętną cenę rynkową wynajmowanego samochodu, wykorzystując w tym celu także internetowy samochodowy rynek wtórny w danym państwie. Wnioskodawca będący podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, jest uprawniony do rozliczenia kosztów i opłat związanych z korzystaniem z samochodów używanych na podstawie umowy najmu w kosztach uzyskania przychodów. W związku z powyższym opisem zadano pytania, czy w sytuacji wynajmowania samochodu w Polsce lub za granicą przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie umowy najmu krótkoterminowego, w przypadku braku uzyskania danych o wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia lub braku objęcia samochodu ubezpieczeniem Autocasco, podatnik ma prawo na podstawie art. 16 ust. l pkt 49a w zw. z ust. 5 d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "ustawa o CIT") zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłaty i wydatki obliczone w oparciu o wartość samochodu ustaloną samodzielnie przez podatnika na podstawie danych mu dostępnych oraz jaką wartość samochodu należy przyjąć dla ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w przypadku braku możliwości uzyskania danych o wartości przyjętej przez wynajmującego dla celów ubezpieczenia Autocasco lub braku objęcia wynajmowanego samochodu dobrowolnym ubezpieczeniem Autocasco? Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z w/w wniosku, wskazując, iż dotyczy on okoliczności braku danych o wartości samochodu dla celów ubezpieczenia, a nie sytuacji stricte prawnopodatkowej wnioskodawcy. Następnie po rozpoznaniu zażalenia spółki na to postanowienie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 28 czerwca 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podkreślono, iż w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, ani do oceny tych dowodów. Uznanie za dowód przedkładanych w toku postępowania dokumentów jest uprawnieniem organu podatkowego postępowanie to prowadzącego. Z tej przyczyny, działanie takie nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Wydając interpretację w powyższym zakresie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie prowadząc postępowania podatkowego, przesądzałby o tym, co stanowi, a co nie stanowi dowodu w prowadzącym przez inny organ podatkowy postępowaniu. Stąd ustalenie sposobu wyliczeń wartości samochodu do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów, oznaczałoby badanie materiału dowodowego. Podatnik wnioskował zatem o dokonanie przez organ oceny okoliczności sprawy, a nie o wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej i dlatego interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego dla wnioskodawcy w zakresie uregulowanym przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną prawidłowości przyjętego przez wnioskodawcę sposobu wyliczeń wartości samochodu przyjętego do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów. Organ stoi na stanowisku, że treść żądania wniosku nie dotyczy przepisów prawa materialnego, rozumianych jako ogół przepisów dotyczących przedmiotu, podmiotu, powstania zobowiązania podatkowego, podstawy opodatkowania i rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych, lecz stanowi żądanie dokonania oceny abstrakcyjnego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Według organu żądanie Wnioskodawcy nie było związane wprost z powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, czy rozliczeniem podatku na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na powyższe postanowienie E. sp. z o.o. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 165a w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uznanie, iż w sprawie zachodzi przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa; - art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wykraczałby poza uprawnienia przysługujące organowi; - art. 120 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego bez podstawy prawnej; - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie w sytuacji wystąpienia przesłanek do wydania takiej interpretacji; - art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotem wniosku złożonego przez podatnika są przepisy prawa podatkowego stanowiące o uprawnieniach organów podatkowych; - art. 14c § l Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez i uznanie, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny prezentuje okoliczności zmienne i niejednoznaczne. Uzasadniając zarzuty podkreślono, iż zagadnieniem kluczowym jest spór co do wykładni przepisów art. 14b § 1 w zw. z art. 3 o.p., czyli zarzut błędnej interpretacji, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania pojęcia "przepisów prawa podatkowego". Zdaniem skarżącej organ, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 14b § 1 o.p. w zw. z art. 3 o.p. dokonał niewłaściwej analizy i oceny treści zadanego przez wnioskodawcę pytania dotyczącego przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i uznał, że rozpatrzenie wniosku jest niedopuszczalne. Organ nie miał podstaw do wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ zgodnie z art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Dla prawidłowej wykładni ww. przepisu niezbędne jest ustalenie zakresu interpretowanych aktów prawnych, do których interpretacji zobowiązany jest organ podatkowy. W słowniczku ustawy tj. art. 3 pkt 2 o.p. ustawodawca definiuje przepisy prawa podatkowego, jako przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych, natomiast zgodnie z przepisem art. 3 pkt l o.p. ustawy podatkowego należy rozumieć, jako ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W kwestii definicji pojęcia "przepisy prawa podatkowego" wypowiadały się także sądy administracyjne, twierdząc, iż pojęcie to nie może ograniczać się wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie. Nie istnieje jeden zamknięty katalog przepisów prawa podatkowego, który można przedstawić w formie jednego zbioru i mającego zastosowanie w każdej sytuacji. Dlatego skarżąca nie może zgodzić się, że aby przedmiotem interpretacji indywidualnej był określony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, to musi on dotyczyć przepisów prawa podatkowego, zgodnie z definicją wskazaną w Ordynacji podatkowej. Albowiem uznanie tylko jednego, zamkniętego katalogu przepisów prawa podatkowego, uniemożliwiałoby realizację funkcji, jakie ma spełniać wydanie interpretacji indywidualnej dla podatnika. Interpretacje indywidualne pełnią funkcje informacyjne, zgodnie z art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § l i 2 o.p. i gwarancyjną, wynikającą z art. 14k-14n o.p. Z treści powołanych przepisów wynika, że pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaje Dyrektor KIŚ na pisemny wniosek zainteresowanego złożony w indywidualnej sprawie. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Sama interpretacja zawiera zaś ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie można odstąpić od uzasadnienia prawnego. Z kolei w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż przedmiot zapytania regulowany jest przepisami prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odnosi się wprost do przepisów materialnych związanych z wysokością zobowiązania podatkowego. W stanowisku podatnika zawartym we wniosku wskazana była precyzyjnie istota (sedno) wątpliwości interpretacyjnych zainteresowanego, wynikająca z zasadniczego sensu zadanych pytań. Przepisy wskazane przez podatnika w związku z zaistniałym stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym mają charakter przepisów prawa materialnego, a także mają one wpływ na prawa i obowiązki podatnika na gruncie prawa podatkowego. Udzielenie odpowiedzi na postawione przez podatnika pytania ma dla niego istotne znaczenie, gdyż dotyczy określenia wysokości kosztów uzyskania przychodów, a więc istotnego elementu w określeniu wysokości zobowiązania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są przepisy prawa podatkowego stanowiące o uprawnieniach organów. Przedmiotem zapytania są wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisów art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z ust. 5d ustawy o CIT, które zaczęły obowiązywać od 1 stycznia 2019 roku. Problematyczny jest brak regulacji wskazującej, jak podatnik ma postąpić w sytuacji, gdy nie posiada informacji o wartości samochodu przyjętej do celów ubezpieczenia bądź w sytuacji, gdy samochód nie został objęty ubezpieczeniem AC. Brak wiedzy podatnika w tym zakresie wywołuje wątpliwości, w jaki sposób podatnik ma określić limit kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT. Pytania podatnika zostały sformułowane przy założeniu, że wydatki ponoszone w związku z najmem samochodów dla pracowników stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT. Nadto podkreślono, iż organ stanął na błędnym stanowisku, że stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe przedstawione przez wnioskodawcę nie zawiera okoliczności jednoznacznych, tj. zdarzeń, zaistniałych lub mogących powstać w jego indywidualnej sprawie, lecz okoliczności uwarunkowane zmiennością prezentowanych we wniosku zdarzeń. Organ w sposób nienależyty przeanalizował treść zadanego przez stronę pytania w powiązaniu z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i przedstawionym przez stronę stanowiskiem prawnym, w którym wnioskodawca wprost wskazał okoliczności budzącego jego wątpliwości. Nadto w analogicznych sprawach, w których przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego były przepisy art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, organy wydały interpretacje indywidualne. W oparciu o przywołane zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęto czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie była kwestia, czy pytanie przedstawione we wniosku (tj. czy w przypadku braku uzyskania danych o wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia lub braku objęcia samochodu ubezpieczeniem Autocasco, podatnik ma prawo na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z ust. 5 d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów opłaty i wydatki obliczone w oparciu o wartość samochodu ustaloną samodzielnie przez podatnika na podstawie danych mu dostępnych oraz ewentualnie, jaką wartość samochodu należy przyjąć dla ustalenia wysokości tych kosztów w przypadku braku możliwości uzyskania danych o wartości przyjętej przez wynajmującego dla celów ubezpieczenia Autocasco lub braku objęcia wynajmowanego samochodu dobrowolnym ubezpieczeniem Autocasco), odnosi się do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego mających związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego. Indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy lub interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia. Sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczająca dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnej. Oceniając, czy konkretny wniosek dotyczący interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale 1 a Działu II ustawy Ordynacja podatkowa, należy mieć na względzie charakter omawianej instytucji. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego zawiera ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów materialnego prawa podatkowego w relacji do indywidualnych okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez jednostkowy podmiot stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Jeżeli jednak ze stanu faktycznego pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on wyłącznie okoliczności, które mogą być rozstrzygnięte na etapie postępowania podatkowego lub kontrolnego, tj. zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować, a tym samym nie przyniesie wnioskodawcy żadnych korzyści prawnych. Zatem, wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, co uzasadnione jest zakresem ochrony prawnej związanej z interpretacjami indywidualnymi. Tym samym, interpretacja indywidualna oprócz funkcji informacyjnej winna spełniać funkcję gwarancyjną (ochronną), gdyż dopiero wówczas zasadne jest jej wydanie. Jednocześnie, aby w danej sytuacji skarżący mógł korzystać z ochrony musi najpierw zastosować się do wydanej interpretacji. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego określony stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, przy czym rozstrzygnięcie to nie może dotyczyć interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego danej sprawy, ale przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki wnioskodawcy. Zatem, ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, jest możliwe tylko wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest uregulowana przepisami prawa podatkowego. Uprawnione jest zatem stanowisko organu, iż przedstawione we wniosku pytanie czy zagadnienie nie dotyczyło de facto wątpliwości interpretacyjnych wynikających z art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym także wskazywanej w skardze kwestii obowiązywania przepisów od 1 stycznia 2019 r., lecz odpowiedzi, w jaki sposób ma skarżąca ustalić wartość samochodu gdy wynajmujący nie będzie mógł przedstawić polisy ubezpieczeniowej, z której będzie wynikać jego wartość, by móc ustalić limit, o którym mowa w przepisach ustawy. Powyższe oznacza, iż przedstawione do oceny stanowisko nie stanowi zagadnienia pozwalającego na wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy, a nie ocena okoliczności sprawy, co miałoby miejsce w sytuacji, gdyby doszło do wydania interpretacji indywidualnej w żądanym przez stronę zakresie. Podkreślić przy tym należy, iż z pytania skarżącej de facto wynika, iż domaga się ona uznania, że może w braku danych o wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, sama, w oparciu dostępne jej dokumenty ustalić ową wartość korzystając z konkretnych środków dowodowych, ewentualnie, jaką konkretnie ma wartość brać pod uwagę. Wobec powyższego zasadnie organ ocenił, iż interpretacja wydana w oparciu o przedstawione pytanie, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie uregulowanym przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną prawidłowości przyjętego przez wnioskodawcę sposobu określenia wartości samochodu do celów ustalenia wysokości limitów podatkowych, na podstawie wskazanych w opisie dokumentów, tj. kopii skróconej polisy ubezpieczeniowej, kopii dowodu rejestracyjnego, faktury z tytułu wykonanej usługi najmu, czy ewentualnych zdjęć samochodu. W związku z powyższym postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej pomimo, iż stanowi zasadniczą odrębność od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej, prowadziłoby do zastąpienia tego ostatniego postępowania, zwłaszcza w aspekcie dowodowym. Uczynienie zadość żądaniu skarżącej prowadziłoby do determinowania rozpoznania sprawy podatkowej w zakresie przywołanych abstrakcyjnie na obecnym etapie dowodów w postaci w/w kopii skróconej polisy ubezpieczeniowej, kopii dowodu rejestracyjnego, faktury z tytułu wykonanej usługi najmu, czy ewentualnych zdjęć samochodu potwierdzających jego stan faktyczny zewnętrzny i wewnętrzny oraz zdjęć potwierdzających przebieg samochodu itp. a z drugiej strony związanie dotyczyłoby sposobu samodzielnie ustalonej przez stronę wartości takiego samochodu. Tymczasem celem interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne, na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego, wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny, albo zdarzenie przyszłe. Wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego; związany jest wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz treścią zadanego pytania i własnego stanowiska przedstawionego we wniosku. Samo przywoływanie przepisów prawa podatkowego, jako budzących wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji, zwłaszcza jeżeli z treści złożonego wniosku wynika wprost, że przepisy, których interpretacji się żąda wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym organ interpretacyjny wszedłby w kompetencje organów podatkowych i kontrolnych, ponieważ to one są uprawnione do wykonywania wszelkich czynności dowodowych. Niezasadne okazały się zatem zarzuty naruszenia art. 14b § 1, art. 14b § 2a, art. 14c § 1 oraz art. 165a § 1 i w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Odrzucić także należy zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie uchybił procedurom, wynikającym z powołanych przepisów, poddał analizie zarzuty zażalenia oraz dokonał oceny jego zasadności. Jednocześnie dokonał analizy przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji wydając postanowienie z 19 kwietnia 2019r. Okoliczność wydania rozstrzygnięcia niekorzystnego dla wnioskującej nie stanowi przesłanki do uznania go za niezgodne z prawem. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie. Z kolei powołanie się na inną interpretację indywidualną, która została wydana indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydanie wystąpił, nie wiąże organu w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi. Nadto sposób sformułowania okoliczności sprawy, pytań oraz własnego stanowiska podmiotu w sprawie, pozwala na uznanie, że obie sprawy nie są tożsame. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.