I SA/Kr 548/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2007 r. postanawia: oddalić wniosek. Skarżący, J.B., zwrócił się w złożonej skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2007 r. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że bardzo wysoka kwota zobowiązania wynikającego z decyzji (214 657 zł powiększone o należne odsetki) stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu i jego rodzinie. Wyegzekwowanie takiej kwoty doprowadzić może do pozbawienia środków do życia, a także doprowadzić może do sprzedaży nieruchomości co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podkreślił, że jest przedsiębiorcą trudniącym się sprzedażą hurtową i detaliczną w branży handlu samochodami i utrzymuje stosunki obligacyjne, wymagające rzetelnego i terminowego wykonywania zobowiązań. Skarżący zaznaczył, że wobec niekorzystnej koniunktury gospodarczej spowodowanej kryzysem prowadzenie działalności zwłaszcza w sektorze motoryzacyjnym naraża go na dodatkowe problemy. Wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwić mu może efektywne zarządzaniem przedsiębiorstwem. Razem z odpowiedzią na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej przekazał postanowienie z dnia 24 marca 205 r, w którym odmówił wstrzymania ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazał na brak konkretnych argumentów i lakoniczność uzasadnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Sąd podkreśla, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego (tj. np. ryzyko egzekwowania zaskarżonej decyzji) nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać i przynajmniej uprawdopodobnić, konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W złożonym wniosku skarżący poza akcentowaniem wysokości należności podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji nie przytoczył jakichkolwiek konkretnych danych liczbowych dotyczących jego statusu rodzinnego i majątkowego. Jest to o tyle istotne, że Sądowi znane są z urzędu fakty, które przeczą okolicznościom powołanym (tylko ogólnie) we wniosku. Przykładowo z treści uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2014 r. I SA/Kr 143/14 wydanego w sprawie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych wynika, że skarżący w ogóle nie wykonuje pracy zarobkowej, a aktualnym, jedynym źródłem jego utrzymania są przychody z wierzytelności przysługujące od spółek D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. oraz z wynajmu nieruchomości. Ponadto, jak wynika z twierdzeń skarżącego, orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, a wszystkie posiadane nieruchomości zostały zajęte w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym. Zajęty został również majątek ruchomy. Tymczasem we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji skarżący wyjaśniał, że prowadzi działalność gospodarczą i utrzymuje stosunki obligacyjne z kontrahentami. Informacje te są sprzeczne z danymi podawanymi we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto twierdzenia skarżącego o kryzysie w branży motoryzacyjnej również budzą wątpliwości – z powszechnie dostępnych danych wynika raczej, że w dwóch pierwszych dekadach maja 2015 r. w Polsce zarejestrowano 17 781 samochodów osobowych i dostawczych o DMC do 3,5 tony, tj. o 17,3% więcej niż w poprzednim roku, przy czym obserwowany jest stały wzrostowy trend ilości rejestrowanych samochodów w kraju w latach 2013 – 2015 (jawne informacje raportu Instytutu badań Rynku Motoryzacyjnego Samar dostępne na stronie: www.samar.pl; dostęp 25 maja 2015 r.). Skarżący powołując się ogólnie na kryzys gospodarczy w branży motoryzacyjnej nie wskazał źródeł konkretnych danych, które potwierdzałyby jego argumentację. Nie budzi wątpliwości, że hipotetyczna likwidacja działalności gospodarczej w wyniku wykonania decyzji powoduje trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Utrata płynności finansowej rodzi niebezpieczeństwo konieczności likwidacji działalności gospodarczej. Rzecz jednak w tym, że z wcześniejszych oświadczeń skarżącego wynika, że nie prowadzi on (i nie może prowadzić) działalności gospodarczej. Twierdzenia więc o utrzymywaniu stosunków obligacyjnych z kontrahentami i ryzyku utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego – nie są wiarygodne. Podkreślić należy, że to na skarżącym ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku skarżący, jak słusznie wskazał organ, ograniczył się do ogólnych twierdzeń o konieczności efektywnego zarzadzania płynnością finansową. Sąd dodatkowo wskazuje, że powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09). Zarazem, do wymagalnych zobowiązań należy zaliczyć nie tylko te, o charakterze cywilnoprawnym (umownym), ale też te, o charakterze publicznoprawnym, które nie ustępują, co do zasady, pierwszeństwa zobowiązaniom "umownym". Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.