I SA/Kr 55/08

Sygn. akt I SA/Kr 55/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008r., sprawy ze skargi "B."sp. z o.o. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji w zakresie stosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, - skargę oddala - Sygn. I SA/Kr 55/08 Uzasadnienie Strona Skarżąca "B." spółka z o.o. w K. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2007 r., zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego tj. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), a dokładnie o potwierdzenie stanowiska, że otrzymane środki pieniężne stanowiące zaliczkę na wydatki w ramach realizacji projektu CRM mogą być zakwalifikowane jako przychód podatkowy, w momencie zatwierdzenia i rozliczenia kosztów przez Instytucję Wdrażającą. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia[...]. nr [...]odmówił uznania za prawidłowe powyższego stanowiska Strony Skarżącej. Naczelnik powołując się w szczególności na treść art. 12 ust. 1 pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdził, że otrzymane przez podatnika środki pomocowe podlegać będą zaliczeniu do przychodów zgodnie z art. 12 ust. l pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w dacie ich otrzymania, a nie jak stwierdzono we wniosku w momencie zatwierdzenia i rozliczenia kosztów przez Instytucję Wdrażającą. Strona Skarżąca złożyła zażalenie na w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W zażaleniu Strona podtrzymała swoje stanowisko o zaliczkowym charakterze otrzymanych środków finansowych w związku z czym, zdaniem Strony Skarżącej, zastosowanie znajduje art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w myśl którego do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych. Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu argumentów zawartych w zażaleniu Strony, uwzględniając treść przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa uznał że stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] jest prawidłowe wydał decyzję z dnia [...]nr[...], odmawiając zmiany kwestionowanego postanowienia. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze podniesiono następujące zarzuty naruszenia przepisów: 1. prawa materialnego, a to art. 12 ust. l w związku z art. 12 ust. 4 pkt l oraz art.15 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwą jego wykładnię, 2. procedury, a to art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia. Strona Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, odnośnie pierwszego zarzutu, że kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma charakter otrzymanej przez Stronę Skarżącą pomocy finansowej ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, ponieważ przeznaczone są one podmiotom, które bez dotacji nie mogłyby wykonać zadań objętych przygotowanymi przez nie projektami. Uzyskane w ten sposób środki mogą być przeznaczone w całości tylko i wyłącznie na cele wskazane we wniosku o uzyskanie dotacji. Strona Skarżąca zwróciła uwagę na zaliczkowy charakter udzielonej dotacji, wynikający z postanowień umowy, przewidującej przekazywanie pieniędzy transzami. Zdaniem Strony Skarżącej pod pojęciem transzy należy rozumieć wydzieloną część określonej kwoty, czyli zaliczkę. Strona Skarżąca podniosła, iż teza organów skarbowych o otrzymanych środkach jako przedpłatach jest nieuzasadnione. Jednocześnie Strona Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, że otrzymywane środki są tylko dofinansowaniem projektu na co mogłoby wskazywać właśnie sformułowanie "dofinansowanie" użyte w umowie zawartej przez Stronę Skarżącą z W. Ś. W odniesieniu do zarzutu obrazy przepisów procedury, konkretnie art. 210 Ordynacji podatkowej Strona Skarżąca wskazała, iż " ..i organ w komparycji nie wskazał podstawy prawnej na jakiej się oparł". Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ wskazał przepisy prawa, których wykładnia stanowiła podstawę prawną wydanej decyzji. Wobec czego organ naruszył przepisy, odnoszące się do reguł sporządzania uzasadnienia faktycznego. Wskazano, że uzasadnienie faktyczne nie zawiera w sobie powodów, dla których nie uznano twierdzeń Strony Skarżącej za słuszne. Zarzucono również brak analizy charakteru dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, jak również samej umowy z W. Ś.. W odpowiedzi na skargę z dnia[...], [...], Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutami zawartymi w skardze. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przedmiotem sporu jest charakter wykładni przepisu art. 12 ust. l pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej norma wyrażona w powołanym przepisie stwierdza wprost, że za przychody należy uznać otrzymane pieniądze, wartości pieniężne w związku z czym należy uznać, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest chwila otrzymania, czyli jego wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika, względnie na jego rachunek, wskazanych środków, co w oczywisty sposób stwarza możliwość dysponowania tymi środkami przez podmiot otrzymujący. Jednocześnie podnosi, iż takie rozumienie powołanego przepisu wynika zarówno z wykładni gramatycznej jak i teleologicznej. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z poglądem, że otrzymane środki pomocowe miały charakter przedpłat na poczet wykonania usługi. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu naruszenia procedury wskazał, iż argumenty były prezentowane w uzasadnieniach faktycznych i prawnych zaskarżonych decyzji, dlatego nie można przyjąć za zasadne zarzutu Strony Skarżącej o obrazie przepisów art. 210 Ordynacji podatkowej. Również zarzut braku analizy wspomnianej w niniejszym tekście umowy uznał za chybiony, ponieważ organ wskazywał w swoich uzasadnieniach na jej treść. Natomiast zarzut niewskazania w komparycji decyzji przez organ podstawy prawnej na jakiej się oparł, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za niezrozumiały, ponieważ została podana podstawa prawna decyzji, jak również w uzasadnieniu wskazano i wyjaśniono treść i sposób stosowania przepisów prawa podatkowego materialnego zawartego w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25.07. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / DZ. U. Nr 153 , poz. 1269 / stwierdzić należy , iż skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego a to art. 12 ust. l w związku z art. 12 ust. 4 pkt l oraz art. 15 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały art. 12 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spór koncentrował się w niniejszej sprawie na kwestii momentu, w jakim należy zaliczyć otrzymane środki pomocowe, stanowiące dofinansowanie działalności Strony Skarżącej, do przychodów Strony Skarżącej. Zdaniem Sądu za moment ten należy uznać moment wpływu tych środków do majątku Strony Skarżącej, co bezpośrednio wynika z brzmienia art. 12 ust. 1 w/w ustawy a nie jak twierdzi strona Skarżąca dopiero po rozliczeniu tych środków i zatwierdzeniu przez Instytucję Wdrażająca. W ocenie Sądu dokonywanie wpłat transz przez Europejski Fundusz Społeczny nie stanowi przedpłat czy też zaliczki na poczet realizowanego projektu, jest tylko formą dofinansowania w częściach danego projektu. Nie są spełnione zatem warunki określone w art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tj. otrzymane kwoty transz nie dotyczą usług, które mają być wykonane w przyszłych okresach rozliczeniowych. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały umowę z 28.12.2005 r. i w konsekwencji przyjęły, iż otrzymane środki z Europejskiego Funduszu Społecznego stanowią przychód Strony Skarżącej w momencie ich otrzymania. Weryfikacja wykorzystania wypłaconych transz i ewentualne konsekwencje związane z nieprawidłowym ich wykorzystaniem, nie zmienia charakteru dokonanych wypłat i nie pozwala na uznanie ich jako zaliczki na poczet usług, które mają być świadczone w przyszłych okresach. Argumentacja Strony Skarżącej zmierzająca do wykazania sprzeczności ustaleń dokonanych przez organy podatkowe z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie była zasadna. Wbrew zarzutom skarżącej strony nie nastąpiło również naruszenie przepisów proceduralnych, bowiem organy podatkowe z jednej strony dokonały prawidłowej analizy stanu faktycznego a z drugiej zastosowały prawidłowy przepis prawa materialnego do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Ponadto organy podatkowe zaprezentowały argumenty potwierdzające przyjęte stanowisko w uzasadnieniach faktycznych i prawnych zaskarżonych decyzji, stąd nie nastąpiło naruszenie dyspozycji przepisu art. 210 ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).