I SA/Kr 555/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego K.M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skarg R.K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 stycznia 2014 r., Nr: [...],[...],[...],[...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a przyznać na rzecz doradcy podatkowego K.M. o numerze wpisu [...], wykonującego zawód w ramach kancelarii "M", ul. K., , od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 1.180,80 zł (słownie: jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych, osiemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 220,80 zł (słownie: dwieście dwadzieścia złotych, osiemdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 206,56 zł (słownie: dwieście sześć złotych, pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków poniesionych w niniejszej sprawie Postanowieniami Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2014 roku w sprawach o sygn. I SO/Kr 21/14 do I SO/Kr 24/14 przyznane zostało skarżącemu R.K. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych w dniu 22 maja 2014 roku wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego K.M.. Następnie akta spraw o sygn. od I SO/Kr 21/14 do I SO/Kr 24/14 zostały włączone do akt postępowania prowadzonego odpowiednio pod sygn. I SA/Kr 555/14 do I SA/Kr 558/144. Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 roku połączył sprawy o sygn. I SA/Kr 555/14 do I SA/Kr 558/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 555/14. Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji oraz określił, że postanowienia te nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 roku wyznaczony pełnomocnik złożył do akt załącznik do protokołu, w którym zawarł wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy oraz niezbędnych wydatków według przedłożonego zestawienia. Ujęte w zestawieniu niezbędne wydatki obejmowały koszty przejazdu na rozprawę w dniu 29 sierpnia 2017 roku samochodem z siedziby kancelarii pełnomocnika do siedziby Sądu wyliczone według stawki kilometrowej określonej w § 2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.03.2002 roku w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy oraz koszty opłat za autostradę. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że kwoty te nie zostały mu zwrócone w całości, ani też w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) - zwane dalej "rozporządzenie". W przedmiotowej sprawie doradcy podatkowemu K.M. przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych wydatków koniecznych za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w "pozostałych sprawach" wynosi 240 zł. Z uwagi na fakt połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia czterech spraw, opłatę tę należało zwielokrotnić do kwoty 960 zł (240 zł x 4 = 960 zł). Tak wyliczona opłata została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia (960 zł x 23% = 220,80 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W myśl § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik poniósł niezbędne wydatki na przejazd samochodem osobowym z kancelarii do siedziby sądu na trasie W. – K i K. – W. i przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (269 km w jedną stronę), która została następnie przemnożona przez współczynnik 0,8358 zł stanowiący "stawkę za 1 kilometr przebiegu przejazdu" określoną w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.). W ten sposób wyliczone koszty przejazdu samochodem określono na kwotę 448 zł (269 km x 0,8358 zł x 2). Koszty opłat za autostradę na tej trasie wyniosły 68,40 zł (4 x 9 zł + 2 x 16,20 zł). Łączne wydatki związane z transportem stanowiły zatem sumę 516,40 zł (448 zł + 68,40 zł). W związku z tym, że w dniu 29 sierpnia 2014 roku doradca podatkowy K.M.reprezentował strony w 10 sprawach (sygn. akt I SA/Kr 473 - 478 /14 oraz I SA/Kr 555 - 558/14) kwotę 516,40 zł należało podzielić na 10, co dało kwotę 51,64 zł za jedną sprawę, a następnie przemnożyć przez liczbę spraw połączonych do tej sygnatury (51,64 zł x 4 = 206,56 zł). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.