I SA/Kr 558/12

Sygn. akt I SA/Kr 558/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi "D" Sp. z o.o. w C., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 13 kwietnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług - skargę oddala - Wnioskiem z dnia 5 stycznia 2010 r. strona skarżąca "D" Sp. z o.o. z siedzibą w C. zwróciła się do Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny, strona skarżąca podała, że prowadzi działalność gospodarczą przede wszystkim w zakresie produkcji wyrobów piekarskich i cukierniczych, wystawiając przy tym faktury. Z uwagi jednak na udzielane rabaty, korekty cen i innego tego typu zdarzenia koryguje obrót, co dokumentuje z kolei fakturami korygującymi. Strona skarżąca zaznaczyła, że dotychczasowe korekty obrotu i podatku należnego dokonywała w oparciu o otrzymane potwierdzenia odbioru faktur korygujących. W związku z tak opisanym stanem faktycznym, strona skarżąca zadała pytanie czy jest zobowiązana do uwzględnienia faktur korygujących w jej rozliczeniach podatku od towarów i usług po spełnieniu wymogu uzyskania potwierdzenia ich odbioru przez nabywcę, czy też możliwe jest jednak korygowanie obrotu w terminie wystawienia faktury korygującej? Zdaniem strony skarżącej, nie było konieczne posiadanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej, aby dokonać obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W uzasadnieniu strona skarżąca szczegółowo zanalizowała polskie przepisy i regulacje unijne - przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopad 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej – zwanej dalej Dyrektywą VAT, z którymi polskie przepisy ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), w ocenie strony skarżącej, były sprzeczne. Wskazywały one bowiem, że korekta obrotu zależeć będzie wyłącznie od posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej, pomimo że przepisy unijne nie wymagały szczególnej formy udokumentowania podstaw dokonania korekty obrotu i podatku należnego. Skoro więc obowiązek wystawiania faktur korygujących, zdaniem strony skarżącej, sam w sobie był sprzeczny z Dyrektywą VAT, to tym bardziej sprzeczne z przepisami unijnymi było wymaganie od podatników, żeby posiadali potwierdzenie odbioru faktury korygującej, jako warunek konieczny do dokonania korekty obrotu. Na poparcie swoich wniosków strona skarżąca powoływała orzeczenia zarówno polskich sądów administracyjnych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Interpretacją indywidualną z dnia 13 kwietnia 2010 r. nr [...], działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę stanowiło akceptację zmiany wartości zawartych na fakturze i dawało prawo do obniżenia podstawy opodatkowania. Brak było zatem, w ocenie organu, podstaw do wystawienia innego dokumentu niż faktura korygująca, z której treści wynikałoby zmniejszenie należności wskazanej w fakturze pierwotnej, tj. spełniającego wymogi wynikające z art. 219 Dyrektywy VAT. Organ przy tym zaznaczał, że sam fakt wystawienia faktury korygującej nie był wystarczający by wystawca faktury mógł dokonać obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Organ zacytował bowiem art. 29 ust. 4a ww. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Dokonanie obniżenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku należnego nie będzie możliwe w rozliczeniu za okres, w którym zostanie wystawiona przez wnioskodawcę faktura, jeśli okres ten nie będzie również okresem w którym nabywca otrzymał tę korygującą oraz bez uzyskanego potwierdzenia jej odbioru przez kontrahenta. Organ wskazywał również, że powołane we wniosku art. 1 ust. 2, art. 73, art. 79 i art. 90 Dyrektywy VAT określały jedynie w sposób ogólny podstawę opodatkowania, nie wskazując szczegółowych zasad lub ograniczeń dla państw członkowskich w celu jego implementacji, tym bardziej dotyczących korygowania tej podstawy. Zatem regulacja zawarta w art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług nie naruszyła, zdaniem organu, art. 1 ust. 2, art. 73 i art. 79 Dyrektywy VAT, gdyż w zasadniczej części była jego odzwierciedleniem. Przy czym, co podkreślił organ, art. 90 Dyrektywy VAT dał prawo do obniżania podstawy opodatkowania, ale na warunkach określonych przez poszczególne państwa członkowskie. Organ zaznaczył również, że powołane przez stronę orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej były rozstrzygnięciami zapadłymi w odmiennych stanach faktycznych i niejednokrotnie dotyczyły innych niż wskazane przez stronę skarżącą przepisów dyrektyw, w związku z czym nie mogły znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Jednakże, w ocenie organu, orzeczenia te potwierdzały prawo państw członkowskich do wprowadzenia dodatkowych wymogów w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku od wartości dodanej oraz umożliwienia nadzoru tego poboru ze strony organów skarbowych. Na ocenę prawidłowości rozstrzyganej kwestii nie mogły wpłynąć powołane przez stronę skarżącą orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, bowiem stanowiły one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzonych w określonych stanach faktycznych odmiennych od stanu faktycznego będącego przedmiotem interpretacji, a ponadto zapadły na tle nieobowiązującego już stanu prawnego. Pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując swojej wcześniejsze stanowisko. W odpowiedzi z dnia 31 maja 2010 r. organ uznał, że nie ma podstaw do zmiany interpretacji. W skardze wniesionej dnia 7 lipca 2009 r. strona skarżąca domagała się o uchylenia zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzut naruszenia: 1/ art. 14 c ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastawanie, polegające na braku uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidulanej, 2/ art. 121 § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się przez Ministra Finansów do orzecznictwa przedstawionego przez stronę skarżącą, 3/ art. 29 ust. 4 i 4 a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego błędną interpretację, 4/ art. 1 ust.2, art. 73, art. 219 i art. 273 Dyrektywy VAT. W uzasadnieniu skargi powtórzone dotychczasowe argumenty co do wykładni art. 29 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślone zostało znaczenie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dla wykładni zharmonizowanych przepisów dotyczących podatku od towarów i usług jak również podkreślony został wpływ orzecznictwa sądów administracyjnych na wykładnię dokonywaną w trybie interpretacji podatkowych. W odpowiedzi organ podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt 1320/10 Sąd zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na kwestię prejudycjalną – postępowanie w sprawie C-588/10 "K" S.A. Postępowanie sądowe podjęto postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. I SA/Kr 1320/10 i prowadzono następnie pod sygnaturą I SA/Kr 558/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu była możliwość korygowania przez stronę skarżącą obrotu "w terminie wystawienia faktury korygującej" bez konieczności oczekiwania na potwierdzenie jej odbioru. W ocenie strony skarżącej wynikający z art.29 ust.4 i 4a warunek otrzymania potwierdzenia od kontrahenta był za daleko idący w stosunku do regulacji unijnych co uzasadniało wniosek o sprzeczności polskich przepisów z art. 1 ust.2, art. 73, art. 219 i art. 273 Dyrektywy VAT. Sporne przepisy stanowiły, że: "Podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b" (art. 29 ust.4). "W przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano" (art.29 ust.4a). Powołany powyżej przepis art.29 ust.4 i 4a ustawy o podatku od towarów i usług w sposób jasny określa warunki obniżenia podstawy opodatkowania uzależniając możliwość wykazania skorygowanych danych w deklaracji podatkowej od faktu wystawienia faktury korygującej oraz daty uzyskania potwierdzenia jej otrzymania przez nabywcę usługi lub towaru. Strona skarżąca, w rozpoznawanej sprawie, nie tyle podnosiła zarzuty co do wykładni przepisów krajowych, ale kwestionowała zgodność powyższej regulacji z przepisami unijnymi i twierdziła, że nie jest konieczne posiadanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej, aby dokonać obniżenia podstawy opodatkowania o wartość wynikającą z wystawionej faktury korygującej. Trzeba przy tym podkreślić, że wniosek strony skarżącej nie opisywał konkretnych zdarzeń związanych z trudnościami w otrzymaniu potwierdzenia odbioru faktury korygującej i ich oceny w świetle prawa do obniżenia podstawy opodatkowania – strona skarżąca generalnie kwestionowała konieczność oczekiwania na takie potwierdzenie. Problem w niniejszej sprawie koncentruje się więc w istocie na ustaleniu, czy art. 29 ust. 4a ustawy o podatku od towarów i usług pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi, tj. przede wszystkim z art. 90 ust. 1 Dyrektywy VAT oraz zasadą neutralności i proporcjonalności - w zakresie w jakim przepis ten uzależnia prawo obniżenia podstawy opodatkowania, a tym samym podatku należnego od posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Wobec rozbieżnych poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych co do możliwości i zakresu regulowania tej kwestii w polskich przepisach podatkowych sprawa stała się przedmiotem zapytania prejudycjalnego skierowanego do Trybunału Sprawiedliwości postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. I FSK 104/10. Odpowiadając na pytanie, Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 (Minister Finansów przeciwko "K" S.A.) stwierdził, że: "Wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury". W uzasadnieniu wyroku Trybunał Sprawiedliwości przytoczył również treść art. 73 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym w odniesieniu do "dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74–77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia". Dalej Trybunał powołał art. 79 wskazanej dyrektywy, który stanowi: "Podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów: a) obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; b) opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w momencie transakcji; c) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć [podatku] VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony". Wreszcie zgodnie z art. 90 ust. 1 Dyrektywy VAT "w przypadku anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności lub też w przypadku obniżenia ceny po dokonaniu dostawy, podstawa opodatkowania jest stosownie obniżana na warunkach określonych przez państwa członkowskie". Trybunał zwrócił również uwagę na treść art. 273 wskazanej dyrektywy, z którego wynika, że: "...państwa członkowskie mogą nałożyć obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru podatku VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych między państwami członkowskimi przez podatników oraz pod warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic. Ponadto możliwość ta nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3 owej dyrektywy". Na gruncie tak brzmiących przepisów Trybunał wskazał, że mając na uwadze, iż przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 273 Dyrektywy VAT, poza określonymi w nich ograniczeniami, nie precyzują ani warunków, ani obowiązków, które mogą nałożyć państwa członkowskie, należy stwierdzić, że przepisy te przyznają państwom członkowskim zakres swobodnego uznania, w szczególności w odniesieniu do formalności, które muszą zostać dochowane przez podatników względem organów podatkowych owych państw celem stosownego obniżenia podstawy opodatkowania. W cytowanym wyroku zaznaczono również, że wprowadzony przez przepisy polskie wymóg posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług w celu obniżenia podatku należnego mieści się zarówno w pojęciu warunków, zawartym w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT, jak również w pojęciu obowiązków zawartym w art. 273 owej dyrektywy. Trybunał zaznaczył nadto, że takiemu wymogowi co do zasady nie sprzeciwiają się zasady neutralności podatku VAT oraz proporcjonalności. Dopiero w sytuacji, gdy uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed krajowymi organami podatkowymi przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury. W oparciu o powyżej cytowane poglądy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który to organ posiada wyłączne kompetencje do wykładni prawa unijnego, Sąd uznał za niezasadne zarzuty i poglądy strony skarżącej prezentowane w skardze. Odnosiły się one bowiem do kwestionowania generalnego możliwości decydowania przez państwo członkowskie o sposobie dokumentowania podstawy opodatkowania w postaci wymogu posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej. Wobec tak określonego zakresu interpretacji podatkowej, stanowisko organu również należało uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem z art.14c §1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej organ nie jest uprawniony do samodzielnego rozszerzania zakresu wydawanej interpretacji. Powołany przepis stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Powyższe oznacza, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Inną natomiast rzeczą, nie poruszoną we wniosku o wydanie interpretacji, jest możliwość obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacjach sygnalizowanych przez Trybunał ("Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury")- kwestie te mogłyby być przedmiotem odrębnej interpretacji w razie złożenia takiego wniosku (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012r. I FSK 589/11). Odnosząc się natomiast do zarzutów procesowych to zdaniem Sądu, nie są one również zasadne. Organ przedstawił w zaskarżonej interpretacji uzasadnienie prawne, powołując konkretne przepisy i przedstawiając ich interpretację. Faktem jest, że uzasadnienie to nie było tak obszerne, jak stanowisko strony skarżącej, ale przedstawiało istotę dokonywanej wykładni w spornym zakresie tj. zgodności przepisów krajowych z regulacjami unijnymi. Organ wskazał bowiem konkretne przepisy unijne i wyjaśnił sposób ich rozumienia poprzez np. stwierdzenie, że: "Wskazane przepisy określają w sposób ogólny podstawę opodatkowania, nie wskazując szczegółowych zasad lub ograniczeń dla państw członkowskich w celu jego implementacji, tym bardziej dotyczących korygowania tej podstawy". Dalej organ wyjaśniał jak rozumie zakres obowiązywania regulacji unijnych, a także jak interpretuje zakres swobody państw członkowskich w regulacjach krajowych dotyczących prawa do obniżenia podstawy opodatkowania ("W przedmiotowym przypadku normy Szóstej Dyrektywy Rady oraz Dyrektywy Rady 2006/112/WE pozwalają wprowadzić Państwom Członkowskim wymogi, które uznają za konieczne w celu prawidłowego poboru podatku oraz wyeliminowania przypadków uchylania się od opodatkowania. Polski ustawodawca, mając na celu zapobieżenie nieuzasadnionym i samowolnym obniżkom podstawy opodatkowania u dostawcy, bez jednoczesnego obniżenia odliczonego podatku naliczonego u nabywcy, przepisami art. 29 ust. 4a-4c ustawy o VAT dokonał przetworzenia norm dyrektywy wprowadzając wymóg potwierdzenia faktury korygującej. Niespełnienie przesłanki nieprzetworzenia do prawa krajowego norm dyrektywy powoduje, że przepisy dyrektywy w przedmiotowym zakresie nie mogą być stosowane bezpośrednio".). Organ powoływał również szczegółowo orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, co w sprawie o tyle było istotne, że sporna była wykładnia przepisów unijnych. Sąd uznał również, że skrótowe wobec tego odniesienie się do orzecznictwa sądów krajowych, w tym do orzeczeń powołanych przez stronę skarżącą, nie stanowiło o naruszeniu art.121 Ordynacji podatkowej, wobec wskazanej przez organ rozbieżności poglądów judykatury. Organ wskazał wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2009r. I SA/Kr 1413/09 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 marca 2010r. I SA/Sz 959/09, co miało uzasadniać jego twierdzenia, że nieuzasadniona była teza strony skarżącej "o utrwalonym stanowisku sądów administracyjnych". W tej sytuacji komentowanie każdego z powołanych przez stronę skarżącą wyroków prowadziłoby jedynie do wydłużenia tekstu samej interpretacji bez wzbogacania jej o nowe, nieporuszone przez stronę skarżącą, elementy wykładni. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 ). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.