I SA/Kr 588/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M.Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B.F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata M.Z. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej Z., ul. T. , od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, sześćdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, sześćdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 sierpnia 2013 roku przyznane zostało skarżącemu B.F. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniem z dnia 3 września 2013 roku Nr: [...] wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adw. dr M.Z. Wyrokiem z dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok, którym skargę B.F. oddalił. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji i z tego tytułu Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 roku przyznał mu stosowne wynagrodzenie. W dniu 14 stycznia 2014 roku do tut. sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2013 roku sporządzona przez adwokata M.Z.. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2016 roku sygn. akt II FSK 1138/14 skargę kasacyjną oddalił. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461), bowiem skarga kasacyjna inicjująca postępowanie przed Sądem II instancji została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 roku. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" w/w rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit "c"), zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata wynosi 120 zł (240 zł x 50% = 120 zł). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 27,60 zł (120 zł x 23% = 27,60 zł) w myśl § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.