I SA/Kr 597/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek skargę oddala Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] maja 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 28 stycznia 2020r., nr [...], odmawiającą G. S. wypłaty odsetek w wysokości 107.197,00 zł od przekazanej na rachunek bankowy podatnika w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 15 października 2019r., nr [...] kwoty 224.505,00 zł, będącej nadwyżką podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2013r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 3 grudnia 2019r. do organu I instancji wpłynął wniosek Gminy "o zwrot należnych odsetek od kwoty podatku od towarów i usług zwróconej G. S. na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 15.10.2019r., znak [...], [...]". W uzasadnieniu Gmina wskazała, że odsetki od kwoty zwrotu za miesiąc październik 2013r. przysługują jej, gdyż organy podatkowe przyczyniły się do braku zwrotu podatku VAT w terminie 60 dni od daty złożenia deklaracji VAT-7 za ten miesiąc (tzn. do dnia 27 czerwca 2014r.). Decyzją z dnia 28 stycznia 2020r. organ I instancji odmówił wypłaty odsetek od kwoty zwrotu podatku VAT za miesiąc październik 2013r., wskazując w uzasadnieniu, że zwrot podatku został dokonany zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 77 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 900, dalej: "o.p."). Nie zgodziwszy się z powyższym, Gmina złożyła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając jej: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego błędne niezastosowanie i odmowę wypłaty gminie odsetek (w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty) od należnej Gminie kwoty zwrotu podatku VAT przekazanej na rachunek bankowy Gminy w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji DIAS w K. z dnia [...] października 2019r., nr [...], - art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. w zw. z art. 87 ust. 7 u.p.t.u., poprzez ich błędne niezastosowanie i odmowę wypłaty Gminie oprocentowania należnej jej kwoty zwrotu podatku VAT, przekazanej jej na rachunek bankowy w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji DIAS w K. z dnia 15 października 2019r. - w sytuacji, gdy organ I instancji nie dokonał zwrotu Gminie nadwyżki podatku w terminie 60 dni (art. 87 ust. 2 u.p.t.u.) i uznał, że nie wystąpiła sytuacja uregulowana w przepisie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., uprawniająca do wypłaty Gminie należnej kwoty podatku wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 120 i 121 § 1 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów podatkowych, w szczególności, poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy, - art. 122 o.p. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu Gminy, które doprowadziło do wydania błędnej decyzji, odmawiającej Gminie prawa do odsetek od przekazanej jej na rachunek bankowy kwoty zwrotu podatku. Biorąc powyższe pod uwagę, Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez orzeczenie wypłaty na rachunek bankowy Gminy odsetek w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, pobieranych od zaległości podatkowych, liczonych za okres od 28 stycznia 2014r. do 12 listopada 2019r. od kwoty 224.505 zł, będącej nadwyżką podatku VAT za miesiąc październik 2013r., przekazanej na rachunek bankowy Gminy w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji DIAS w K. z dnia 15 października 2019r. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 28 maja 2020r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 25 listopada 2013r. do US [...] wpłynęła deklaracja VAT-7 za miesiąc październik 2013r. G. S., z wykazaną do zwrotu nadwyżką podatku naliczonego nad należnym w kwocie 226.785 zł, w terminie 180 dni. Powyższa deklaracja została skorygowana w dniu 27 listopada 2013r. - zmianie uległ termin zwrotu ze 180 dni na 60 dni. Na podstawie upoważnienia z dnia 30 grudnia 2013r., nr [...], wydanego przez NUS [...], przeprowadzono kontrolę podatkową, zakończoną protokołem z kontroli podatkowej z dnia 21 stycznia 2014r. W trakcie kontroli stwierdzono, że Gmina w deklaracji za miesiąc październik 2013r., błędnie rozliczyła podatek należy i naliczony. Zakwestionowano między innymi odliczenie podatku VAT z faktur dokumentujących: remont i przebudowę placu targowego w miejscowości S., modernizację świetlicy wiejskiej w miejscowości D.. W dniu 23 stycznia 2014r. Gmina złożyła korektę deklaracji za miesiąc październik 2013r., ujmując w niej ustalenia dotyczące podatku należnego oraz wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, zamiast kwoty do zwrotu na rachunek bankowy. Jednocześnie Gmina złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej, pismo z dnia 4 lutego 2014r. Gmina nie zgodziła się między innymi ze stanowiskiem kontrolujących, że nie przysługuje jej odliczenie podatku VAT z faktur dotyczących remontu i przebudowy placu targowego oraz modernizacji świetlicy wiejskiej w miejscowości D.. W dniu 24 lutego 2014r. do US [...] wpłynęła kolejna korekta deklaracji VAT-7 za październik 2013r., uwzględniająca pozostałe ustalenia kontrolujących, za wyjątkiem ustaleń dotyczących remontu placu targowego i modernizacji świetlicy wiejskiej. W dniu 24 lutego 2014r. Gmina złożyła kolejną korektę deklaracji za ten miesiąc, w której zakupy związane ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną rozliczyła, stosując rzeczywistą proporcję dla roku 2013, a nie prognozowaną na podstawie danych za rok 2012. Gmina wskazała w niej też kwotę nadwyżki do przeniesienia w wysokości 224.771 zł Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014r. NUS [...] wszczął postępowanie podatkowe za miesiąc październik 2013r., z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich nieprawidłowości, wykazanych w toku kontroli podatkowej. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia 14 października 2014r., określającą Gminie kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 382 zł, czyli w kwocie o 224.389 zł niższej, niż wykazana przez Gminę. W decyzji wzięto pod uwagę poczynione w trakcie kontroli podatkowej ustalenia oraz wskazano, że Gmina, korygując podatek naliczony związany ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną powinna zastosować prognozowaną proporcję, a nie rzeczywistą proporcję za rok 2013. Nie zgodziwszy się z powyższym, Gmina złożyła w dniu 31 października 2014r. odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2017r. DIAS w K. uchylił ww. decyzję organu I instancji i orzekł, co do istoty sprawy i określił Gminie kwotę do przeniesienia w wysokości 388 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji odnośnie braku prawa do doliczenia przez Gminę podatku naliczonego z faktur, dokumentujących remont placu targowego oraz remont gminnej świetlicy wiejskiej w miejscowości D.. Uchylił jednak decyzję organu I instancji, z uwagi na fakt, że organ ten błędnie określił kwotę podatku naliczonego od pozostałych zakupów w wysokości 3.516 zł. Jak wynikało z akt sprawy wysokość odliczenia podatku naliczonego od zakupów pozostałych wynosiła 3.522 zł. Na powyższe rozstrzygnięcie Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 1 czerwca 2017r., powielając w niej argumentację przedstawiona w odwołaniu. W dniu 6 grudnia 2018r. WSA w Krakowie wydał wyrok o sygn. akt I SA/Kr 645/17. Sprawa objęta ww. wyrokiem dotyczyła skargi G. S., na decyzję DIAS w K. z dnia 26 kwietnia 2017r., nr [...], w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2013r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia w kwocie 382 zł i określił tę nadwyżkę w kwocie 388 zł. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Jak wynika z treści wyroku Sąd uznał, że Gminie przysługuje pełne odliczenie z faktur dokumentujących remont placu targowego oraz gminnej świetlicy wiejskiej w miejscowości D.. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenie WSA w Krakowie, DIAS w K. wydał decyzję z dnia 15 października 2019r., którą określił Gminie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 388 zł oraz kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 224.505 zł. Kwota ta została zwrócona Gminie w dniu 8 listopada 2019r. w ciągu 24 dni od daty wydania decyzji. Oceniając powyższe, DIAS uznał, że brak jest podstaw do uznania, że od powyższej kwoty przysługują Gminie odsetki. Następnie organ odwoławczy wskazał na treść art. 87 ust. 1, 2, ust. 7 u.p.t.u., art. 78 § 1 o.p. i zwrócił uwagę, że Gmina we wniosku o wypłatę odsetek, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, powoływała się na korektę deklaracji VAT-7 z dnia 27 listopada 2013r., w której była wykazana kwota do zwrotu w terminie 60 dni w wysokości 226.785 zł. Korekta ta nie odnosi jednak skutków prawnych, gdyż Gmina w dniach 23 stycznia 2014r. i 24 lutego 2014r. złożyła kolejne korekty deklaracji za miesiąc październik 2013r., w których to korektach konsekwentnie wykazywała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Wykazanie przez Gminę kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy powoduje, że brak jest podstaw do naliczenia oprocentowania za wskazany przez Gminę okres, gdyż odsetki jak już wcześniej wskazano przysługują jedynie w przypadku, gdy w deklaracji została wykazana przez podatnika kwota zwrotu. W niniejszej sprawie kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu została dopiero określona przez DIAS w K. decyzją z dnia 15 października 2019r. i została ona zwrócona w terminie określonym w art. 77 § 1 o.p., tzn. w terminie 30 dni od daty wydania decyzji. Z uwagi na powyższe, organ II instancji, za niezasadny uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 o.p. w zw. z art. 87 ust. 7 u.p.t.u. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ I instancji nie mógł uchybić 60-dniowemu terminowi zwrotu podatku od towarów i usług, gdyż w ostatniej złożonej przez Gminę korekcie deklaracji VAT-7 wykazana była kwota podatku do przeniesienia, a nie do zwrotu. Niezasadny był też zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego błędne niezastosowanie i odmowę wypłaty gminie odsetek. W niniejszej sprawie bowiem organ I instancji nie wydawał postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, gdyż postanowienia takiego nie można wydać w odniesieniu do kwoty przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W ostatniej części decyzji, organ odniósł się szczegółowo do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i nie znalazł dla nich poparcia, uznając, że postępowanie w sprawie było prowadzone, zgodnie z zasadami, wynikającymi z Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca powieliła zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi, strona przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów, a ponad dotychczasową argumentację, wskazała m.in., że organ nie odniósł się do faktu złożenia przez nią korekty deklaracji za miesiąc listopad 2013r., w której, m.in. skorygowała ona kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w ten sposób, że kwotę nadwyżki 224.383,00 zł zmniejszyła do wysokości 388 zł oraz zadeklarowała zwrot pozostałej części tej kwoty na rachunek bankowy. Zdaniem skarżącej ma to oznaczać, że pozostała część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym winna zostać zwrócona jej bezpośrednio. W świetle powyższego, wniesiono o uchylenie decyzji DIAS w K., zobowiązanie organu do wydania decyzji, w której organ określi do wypłaty na rachunek bankowy G. S. kwotę odsetek w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, pobieranych od zaległości podatkowych, liczonych za okres od 28 stycznia 2014r. do 12 listopada 2019r. od kwoty 224.505,00 zł, będącej nadwyżką podatku VAT za miesiąc październik 2013r. przekazanej na rachunek bankowy strony w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji DIAS w K. z dnia 15 października 2019r.. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. Dodał, że sposób rozliczenia skarżącej za listopad 2013r., pozostawał bez wpływu na fakt, że korygując w dniu 24 lutego 2014r. rozliczenie podatku VAT za październik 2013r., skarżąca wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Zatem organy podatkowe nie miały żadnego powodu, by w niniejszej sprawie badać, jak skarżąca rozliczała się za miesiąc listopad 2013r. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ona wad, powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji skarga G. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2020r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...], odmawiającą G. S. wypłaty odsetek w wysokości 107.197,00 zł od przekazanej na rachunek bankowy podatnika w dniu 12 listopada 2019r. na podstawie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 15 października 2019r., nr [...] kwoty 224.505,00 zł, będącej nadwyżką podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2013r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że G. S. stoi na stanowisku, iż przysługuje jej oprocentowanie kwoty zwrotu podatku od towarów i usług z miesiąc październik 2013r., określonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 15 października 2019r. w wysokości 224.505,00 zł i zwróconej w dniu 8 listopada 2019r. Zdaniem strony skarżącej, organy podatkowe, prowadząc postępowanie podatkowe (w trakcie którego, kwestionowano prawo podatnika do odliczenia kwoty podatku naliczonego VAT z faktur dokumentujących zakup usług remontowych i modernizacyjnych placu targowego oraz remontu gminnej świetlicy), przyczyniły się do braku zwrotu podatku od towarów i usług w ustawowym terminie tj. do 27 stycznia 2014r. (60 dni od daty złożenia deklaracji VAT-7 z wykazaną kwotą zwrotu podatku), a zatem przysługują jej odsetki za zwłokę, pobierane od zaległości podatkowych, liczonych za okres od 28 stycznia 2014r. do 12 listopada 2019r. od kwoty 224.505 zł. Z kolei Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał, że w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do uznania, że od powyższej kwoty, przysługują odsetki, czego wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę tak zakreślony stan faktyczny i istotę sporu, wskazać należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z dyspozycji art. 87 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że różnicę podatku niezwróconą przez urząd skarbowy w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 5a, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Z kolei art 78 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. W § 3 pkt 1 tego artykułu wskazano też, że oprocentowanie to przysługuje między innymi w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji. Przy czyni nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia: - wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji, - wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji. Przepisy te wskazują zatem przypadki w których kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podlega oprocentowaniu. Wynika z nich, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym musi zostać przez podatnika wykazana jako kwota do zwrotu na rachunek bankowy i: - zostało wydane postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika i przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty, - nie została ona zwrócona w ustawowych terminach, to kwota ta traktowana jest jak nadpłata i podlega ona oprocentowaniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Przenosząc powyższe regulacje na grunt badanej sprawy, należy przyznać rację organowi podatkowemu, że żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w niniejszym stanie faktycznym. Zauważyć bowiem trzeba, że Gmina we wniosku o wypłatę odsetek, powoływała się na korektę deklaracji VAT-7 z dnia 27 listopada 2013r., w której była wykazana kwota do zwrotu w terminie 60 dni w wysokości 226.785 zł. Korekta ta nie odnosi jednak skutków prawnych, gdyż Gmina w dniach 23 stycznia 2014r. i 24 lutego 2014r. złożyła kolejne korekty deklaracji za miesiąc październik 2013r., w których to korektach konsekwentnie wykazywała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wykazanie przez Gminę kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy powoduje, że brak jest podstaw do naliczenia oprocentowania za wskazany przez Gminę okres, gdyż odsetki, przysługują jedynie w przypadku, gdy w deklaracji została wykazana przez podatnika kwota zwrotu. Podkreślenia wymaga, że w kontrolowanej sprawie, kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu została dopiero określona przez Dyrektora Izby Administracyjnej w K., decyzją z dnia 15 października 2019r. i została ona zwrócona w terminie określonym w art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej tzn. w terminie 30 dni od daty wydania decyzji. W świetle powyższego, nie mogą zyskać aprobaty Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędne zastosowanie i odmowę wypłaty Gminie oprocentowania należnej kwoty zwrotu podatku VAT, przekazanej na rachunek bankowy w dniu 12 listopada 2019r., ponieważ organ nie mógł uchybić 60dniowemu terminowi zwrotu podatku od towarów i usług, gdyż w ostatniej złożonej przez Gminę korekcie deklaracji VAT-7 wykazana była kwota podatku do przeniesienia, a nie do zwrotu. Ponadto, nie można przyznać racji stronie skarżącej w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę wypłaty gminie odsetek, gdyż w badanej sprawie, nie wydawano postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu. Zaznaczenia wymaga, że postanowienia takiego nie można wydać w odniesieniu do kwoty przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi, gdzie strona skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K., że ten nie odniósł się do faktu złożenia przez nią korekty deklaracji za miesiąc listopad 2013r., w której m.in. skorygowała ona kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji w ten sposób, że kwotę nadwyżki 224.383,00 zł zmniejszyła do wysokości 388 zł oraz zadeklarowała zwrot pozostałej części tej kwoty na rachunek bankowy, co ma oznaczać, że pozostała część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, powinna zostać zwrócona jej bezpośrednio – słusznie wskazał organ odwoławczy, że sposób rozliczenia strony skarżącej za listopad 2013r., pozostaje bez wpływu na fakt, że korygując w dniu 24 lutego 2014r. rozliczenie podatku VAT za październik 2013r., strona wykazała kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Niemniej jednak, trafnie zauważa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., że jak wynika z decyzji tego organu z dnia 15 października 2019r. (określającej stronie skarżącej kwotę zwrotu za miesiąc październik 2013r.), organ II instancji, badał też kwestię rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2013r. Ustalenie – że strona skarżąca w dniu 1 marca 2018r. złożyła korektę deklaracji za miesiąc listopad 2013r., w której skorygowała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z poprzedniej deklaracji, zmniejszając ją do wysokości 388 zł (zamiast wykazanych wcześniej 224.383 zł) oraz faktu, że w momencie wydania ww. decyzji, zobowiązanie podatkowe za miesiąc listopad 2013r. przedawniło się – stanowiło podstawę do określenia kwoty zwrotu za miesiąc październik 2013r. w wysokości 224.505 zł oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 388 zł, zamiast określania jedynie kwoty do przeniesienia na następnym okres rozliczeniowy, jak to zrobiła strona skarżąca. Za bezzasadne należy też uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem organ podatkowy w myśl zasady wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej rozpoznał sprawę, co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. W myśl art. 121 Ordynacji podatkowej, oparł wydane rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym, nie naruszając przy tym przepisów, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów procesowych. Prawidłowo przeanalizowano okoliczności faktyczne sprawy. Zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu. Organy podatkowe dokładnie wyjaśniły okoliczności faktyczne (art. 122 Ordynacji podatkowej), a po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) dokonały prawidłowej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Nadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ w sposób czytelny przedstawił swoje stanowisko, odnosząc się do konkretnych przepisów prawnych, wyjaśniając, co przemawia za ich zastosowaniem, jako podstawy prawnej wydanej decyzji. Reasumując, Sąd w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się sygnalizowanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej powody, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.