I SA/Kr 612/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podpisu pod skargą w sprawie ze skargi W.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2016r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: - oddalić wniosek - Postanowieniem z dnia 8 września 2016r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpis sentencji postanowienia wraz z uzasadnieniem zostało skarżącemu doręczone w dniu 6 października 2016r. Pismem zatytułowanym "Zażalenie/Skarga do NSA", które wpłynęło do tut. Sądu 7 listopada 2016r., nadanym pocztą w dniu 4 listopada 2016r., strona zaskarżyła w/w postanowienie. W związku z tym, że w/w pismo nie zostało podpisane, skarżący został wezwany pismem z dnia 14 listopada 2016r. o usunięcie braków skargi kasacyjnej przez jej podpisanie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesyłka zawierająca wezwanie została dwukrotnie awizowana w dniu 18 i 28 listopada 2016r. i zwrócona do tut. Sądu. Zarządzeniem Sędziego z dnia 11 stycznia 2017r. przesyłka została uznana za doręczoną skarżącemu. W aktach sprawy zalega zaświadczenie skarżącego z dnia 30 listopada 2016r., iż w okresie od dnia 28 listopada 2016r. (przyjęty o godz. 21.54) do dnia 4 grudnia 2016r. przebywał na Oddziale Chorób Wewnętrznych Nowego Szpitala w O. Pismem, które wpłynęło do tut. Sądu 23 stycznia 2017r. (nadane pocztą w dniu 19 stycznia 2017r.) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia podpisu pod skargą, podnosząc, iż nie doręczono mu korespondencji albo nie doręczono mu zawiadomienia o pozostawieniu pisma odbioru albowiem nie jest możliwe aby w okresie 2016r. nie głosił się po odbiór jakiejkolwiek przesyłki, a o treści pisma dowiedział się z korespondencji sądu, gdzie ponownie wnosił o doręczenia pism, których nie otrzymał. Stwierdził, że od tej daty liczy 7 dni na uzupełnienie braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a w szczególności w art. 85-89 tej ustawy, ustawodawca uregulował skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia. Zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił wymogi, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że zasadniczym celem instytucji przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania, zobligowanego do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2014r., II OZ 1345/14). Podkreśla się również, że "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być (...) oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2014r., sygn. akt II FZ 1046/14). W ocenie Sądu strona – mimo ciążącego na niej i wynikającego z w/w przepisu takiego obowiązku – nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia podpisu pod skargą. Z akt sprawy wynika, że wezwanie o podpisanie skargi zostało doręczone jej w dniu 2 grudnia 2016r. Wezwanie to zostało jej doręczone na zasadzie fikcji na podstawie art. 73 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany 65-72, pismo składa się na okres czternastu dnia w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy (§1). Dokonuje się jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a w przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy. Zgodnie z §4 wymienionego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1. Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy należy uznać, że datą doręczenia wezwania jest w/w dzień 2 grudnia 2016r. w związku z tym, iż datą pierwszego awizo w sprawie jest 18 listopada 2016r. + 14 dni. Sąd podnosi, mając na względzie iż w okresie od 28 listopada 2016r. do 4 grudnia 2016r. skarżący przebywał na oddziale szpitalnym, że pierwsze awizo zawiadamiające o przesyłce z Sądu zostało umieszczone w skrzynce odbiorczej strony w dniu 18 listopada 2016r., czyli 10 dni przed hospitalizacją skarżącego. Dalej Sąd podnosi, że oświadczenie skarżącego, iż nie mógł nikogo upoważnić do odbioru przesyłki, zawarte we wniosku o ponowne doręczenie mu korespondencji, które wpłynęło do Sądu w dniu 7 grudnia 2016r. razem z zaświadczeniem ze Szpitala, należy traktować jako gołosłowne. Nic bowiem nie stanowiło na przeszkodzie, żeby w okresie od dnia 18 listopada 2016r. (data I awizo wezwania z Sądu) do dnia 28 listopada 2016r., kiedy skarżący został hospitalizowany, sam mógł odebrać przesyłkę na poczcie, albo upoważnić inną osobę do takiego odbioru. Sąd traktuje przesłanie podpisanej skargi kasacyjnej pismem nadanym pocztą w dniu 19 stycznia 2017r. do Sądu należy traktować jako odpowiedź na wezwanie Sądu – które w tym przypadku nastąpiło po terminie. Strona zaprzecza, że dostała przesyłkę z wezwaniem o podpisanie skargi. W aktach sprawy zalega dowód doręczenia na zasadzie fikcji prawnej w oparciu o art. 73 p.p.s.a. Strona zaprzecza również, że doręczono jej zawiadomienia o pozostawieniu pisma do odbioru, ale jednocześnie nie przedstawia żadnych dowodów na swoje twierdzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi, działając na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a.