I SA/Kr 613/12

Sygn. akt I SA/Kr 613/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012r., sprawy ze skargi S. B., na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 20 lutego 2012r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek od nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 295,20 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20zł ( pięćdziesiąt pięć 20/100). Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 20 lutego 2012r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 listopada 2011r. nr [...], odmawiającą S.B. umorzenia należności z tytułu odsetek za zwłokę od składek na ubezpieczenia za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 21.455,00 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 7 października 2011r. do Oddziału ZUS wpłynął wniosek S.B. o umorzenie odsetek od zaległych składek ubezpieczeniowych. Wnioskodawczyni wyjaśniła w uzasadnieniu, że założyła działalność gospodarczą, gdyż była pewna, że będzie podlegać ubezpieczeniu społecznemu rolników. Głównym źródłem utrzymania było wtedy dla niej gospodarstwo rolne, a założona działalność nie przynosiła żadnych dochodów. Po otrzymaniu decyzji KRUS o wykluczeniu, złożyła deklarację w ZUS i od tej chwili regularnie opłaca składki. W wyniku rozpatrzenia wniosku, organ wydał 29 listopada 2011r. decyzję w której uznał, że nie zachodzą przesłanki zezwalające na umorzenie należności, ponieważ nie zachodzi całkowita nieściągalność, a opłacenie zaległych składek nie pociągnęłoby zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanej i jej rodziny. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym nie zgodziła się, że osiągane przez nią i jej męża dochody umożliwiają spłatę zaległości. Zarzuciła ponadto, że w decyzji nie wyszczególniono od jakich składek i za jaki okres dokonano naliczenia należnych odsetek. Po rozpoznania wniosku, organ utrzymał wydaną uprzednio decyzję. Organ ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, który jest zatrudniony na umowę o pracę za wynagrodzeniem w średniej wysokości 21.36,20 zł brutto miesięcznie, z którego to wynagrodzenia ściągana jest .kwota w wysokości 122,00 zł miesięcznie tytułem spłaty pożyczki. Wg przedłożonych zeznań podatkowych, wnioskodawczyni osiągnęła z działalności gospodarczej w 2008r. dochód w wysokości 22.553,30 zł, w 2009r. -23.293,38 zł, a w 2010r. -31.287,75 zł. Ponadto z podatkowej książki przychodów i rozchodów za 2011r. wynika, że w okresie od stycznia do września 2011r. z działalności osiągnęła przychody w kwocie 46.604,86 zł, przy kosztach w wysokości 15.966,92 zł, co oznacza, że dochód strony za ten okres kształtował się na poziomie dochodu osiągniętego za 2010r. Wnioskodawczyni nie posiada zaległości podatkowych, natomiast miesięczne obciążenie związane ze spłatą zaciągniętych kredytów wynosi ok. 3.500,00 zł. Wnioskodawczyni pierwotnie podała, że stałe wydatki związane z utrzymaniem wynoszą 800,00 zł miesięcznie, na potwierdzenie czego przedłożono jednak tylko rachunki za energię elektryczną na kwotę 365,93 zł oraz 97,53 zł. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdziła, że wydaje 700 zł na dojazdy do pracy, 250,00 zł na lekarstwa i 745,00 zł na media, wydatków na media nie udokumentowano jednak rachunkami. Wnioskodawczyni przedłożyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że leczy się na nadciśnienie tętnicze, otyłość, choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego i nerwicę depresyjną. Do wniosku nie przedłożono orzeczeń o stopniu niepełnosprawności lub o ewentualnych przeciwskazaniach do pracy. Wnioskodawczyni jest wraz z mężem właścicielem gruntów rolnych, które wydzierżawiają w zamian za czynsz równy wysokości podatku rolnego do zapłaty. Wnioskodawczyni jest ponadto właścicielką samochodu osobowego Peugeot 105 z 1996r. Wnioskodawczyni uzyskuje z najmu lokalu użytkowego czynsz w wysokości 97,45 zł miesięcznie. Po przedstawieniu przesłanek umorzenia zaległych należności składkowych, wynikających z art. 28 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm. dalej- u.s.u.s.), które to zasady znajdują także zastosowanie do umorzenia odsetek, organ stwierdził, że nie jest możliwe umorzenie na tej podstawie, ponieważ w przypadku wnioskodawczyni nie występuje całkowita nieściągalność. Analizując wysokość osiąganych przez wnioskodawczynię dochodów organ stwierdził, że wykazują one wzrostową tendencję, więc nie jest wykluczone, że w trakcie prowadzenia działalności dochody te jeszcze wzrosną, co poprawi kondycję finansową rodziny. Oceniono, że sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest stabilna i umożliwia zapłatę zaległych odsetek, a ponadto zwrócono uwagę na posiadane nieruchomości, które mogą stanowić przedmiot zabezpieczenia hipotecznego, o którym mowa w art. 26 ust. 3 u.s.u.s., zabezpieczającego wierzytelności przed przedawnieniem (art. 24 ust. 5 u.s.u.s.). Stwierdzono też, że zaległości nie zostały jeszcze skierowane do przymusowego dochodzenia, więc nie było możliwości stwierdzenia całkowitej nieściągalności stanowiącej przesłankę umorzenia należności. Z drugiej strony nie jest wykluczone, że postępowanie egzekucyjne doprowadzi do wyegzekwowania należności. Następnie wyjaśniono, że umorzenie na podstawie §3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społecznej (Dz. U. Nr 141, poz.1365) również nie jest możliwe, ponieważ wnioskodawczyni–pomimo spoczywającego na niej ciężaru dowodowego – nie wykazała, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niej i dla jej rodziny. Zwrócono uwagę, że wnioskodawczyni w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga stałe dochody. Gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem, którego dochody w 2010 r. wyniosły 30.143,96 zł oraz córką, która choć obecnie nie pracuje, to pobiera zasiłek w wysokości 480,00 zł. Organ zwrócił uwagę na obciążenia kredytowe wnioskodawczyni, stwierdził jednak, że nie mogą być wzięte pod uwagę jako przesłanka umorzenia, gdyż prowadziłoby to do uprzywilejowania innych wierzycieli kosztem ZUS. Tymczasem to należności składkowe jako należności publicznoprawne podlegają szczególnej ochronie i powinny być uregulowane w pierwszej kolejności. Uznano też, że wnioskodawczyni cały czas dysponuje zdolnością kredytową, gdyż nie udowodniono, aby zaistniały jakiekolwiek trudności w regulowaniu bieżących rat zaciągniętych kredytów. Równocześnie strona nie udowodniła, aby jej sytuacja materialna wyczerpywała znamiona ubóstwa. Biorąc pod uwagę łączną wysokość ponoszonych wydatków, z których udokumentowane zostały wyłącznie opłaty za energię elektryczną, w stosunku do łącznej kwoty dochodów osiąganych przez wszystkich członków rodziny stwierdzono, że ze środków pieniężnych wnioskodawczyni jest w stanie sfinansować wszystkie koszty utrzymania. Jednocześnie z uzyskiwanych dochodów wnioskodawczyni ma możliwość odłożenia odpowiednich środków, które przeznacza na uregulowanie należnych rat kredytowych. Analiza materiału dowodowego oraz brak udokumentowania rzeczywistych środków przeznaczonych na życie, pozostawiają zdaniem organu wątpliwości co do faktycznej sytuacji finansowej wnioskodawczyni tym bardziej, że nie zgłaszała ona żadnych trudności związanych z terminowym regulowaniem płatności za media oraz problemów z terminową spłatą kredytów. W opinii organu sytuacja wnioskodawczyni jest zatem stabilna, zwłaszcza, że nie wykazała ona, że korzysta lub zamierza korzystać z pomocy społecznej. Organ zaznaczył, że nie kwestionuje trudności finansowych wnioskodawczyni, jednak nie mają one charakteru trwałego, a sytuacja wnioskodawczyni w każdej chwili może się poprawić. Pozostałe przesłanki wymienione w rozporządzeniu nie mają zastosowania do sytuacji wnioskodawczyni. Z przedłożonych dokumentów nie wynika, aby wnioskodawczyni doświadczyła nadzwyczajnych zdarzeń w rodzaju klęski żywiołowej, czy też musiała sprawować stałą opiekę nad inną osobą. Choć wnioskodawczyni powołała się na swoje liczne dolegliwości, to nie ustalono w stosunku do niej stopnia niepełnosprawności, ani też nie stwierdzono przeciwwskazań do podejmowania pracy zarobkowej. Wnioskodawczyni nie powołała się ponadto na sytuację zdrowotną członków rodziny. Na końcu wskazano, że odstąpienie od realizacji obowiązku uiszczenia należności składkowych ma charakter zupełnie wyjątkowy, a każda osoba prowadząca działalność gospodarczą i podlegająca ubezpieczeniom społecznym z tego tytułu musi liczyć się z obowiązkiem odprowadzenia należnych składek na te ubezpieczenia, bez względu na wysokość osiąganych dochodów. W opinii organu przeciwko umorzeniu zaległości przemawia interes społeczny i słuszny interes strony przejawiający się w tym, że przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty nie uwzględnia się okresu, za który nie zostały opłacone składki mimo podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalno-rentowym. S.B. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej decyzji pierwszoinstancyjnej bądź o uchylenie tych decyzji oraz o zasądzenie kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego. Zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja jest nieważna, gdyż została wydana wbrew postanowieniom Konstytucji i ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 ze zm. dalej - K.p.a.), gwarantującym dwuinstancyjność postępowania. Zdaniem skarżącej L.A. nie był uprawniony do wydania decyzji, pełnomocnictwo jest bowiem podstawą faktyczną, a nie prawną. Ponadto błędnie określono zaskarżoną decyzję, jako decyzję Oddziału ZUS, który w opinii Skarżącej nie miał uprawnienia do wydawania decyzji, a nie Prezesa ZUS. Wskazano też niewłaściwy sąd administracyjny do wniesienia skargi. Jeżeli chodzi o zarzuty merytoryczne, to zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy formalnej ani materialnej rozstrzygnięcia. Organ dopuścił się manipulacji danymi, gdyż przytoczył dochody Skarżącej z kilku lat, pomijając fakt, że w latach objętych decyzją wpływy skarżącej nie wystarczały na zapłatę nawet części składki. Organ nie rozliczył też całości ponoszonych przez rodzinę kosztów i zestawił je z dochodami z kilku poprzednich lat nie wykazując przy tym, że dochody te wciąż znajdują się w dyspozycji skarżącej i mogą posłużyć spłacie zadłużenia. Brakuje więc elementów świadczących o tym, że sprawa była ponownie rozpatrywana. Zdaniem skarżącej obowiązkiem organu było wykazanie, że pomimo ratalnej spłaty zadłużenia ma ona możliwość życia, a nie tylko wegetacji. Skarżąca zakwestionowała też zawarty układ ratalny oświadczając, że podpisała go wyłącznie w celu uniknięcia egzekucji komorniczej. Organ wniósł w odpowiedzi o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, a odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że zgodnie z art. 83 ust.1 pkt 3 u.s.u.s., decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących umarzania należności składkowych wydaje ZUS, zaś Prezes ZUS posiada uprawnienie do wydawania decyzji w imieniu Zakładu oraz może upoważniać innych pracowników do wydawania takich decyzji. Prezes ZUS, udzielając pracownikom upoważnienia, o którym mowa w §3 ust.2 pkt 2 statutu ZUS upoważnia ich do działania w imieniu Zakładu jako organu. Wobec tego, choć zaskarżone decyzje zostały podpisane przez Zastępcę Dyrektora Oddziału ZUS oraz przez Dyrektora Oddziału ZUS, to zostały wydane przez ZUS. W związku z tym wszelkie zarzuty skarżącej w zakresie wydania decyzji przez organy nieuprawnione oraz wskazania niewłaściwego sądu do wniesienia skargi należy uznać za bezzasadne. Zdaniem organu dokonano wnikliwego ustalenia stanu faktycznego i umożliwiono stronie aktywny udział w postępowaniu, a zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą prawną, która skutkowałaby jej uchyleniem. Organ wykazał inicjatywę, wzywając stronę do wykazania zaistnienia pewnych zdarzeń i wskazując, że od ich istnienia może zależeć rozstrzygnięcie sprawy. Nie znajdują też uzasadnienia twierdzenia Skarżącej, że organ dokonał manipulacji danymi i że brak jest elementów wskazujących na ponowne i wszechstronne rozpatrzenie sprawy przez ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż podnoszone w jej treści. Na wstępie należny zaznaczyć, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu §1 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016). Art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145§1 p.p.s.a. aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Ponadto należy zaznaczyć, iż w świetle art. 134§1 p.p.s.a. Sąd związany jest granicami sprawy, ale nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie jest zobowiązany do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: wyrok NSA z 11 października 2005r. sygn. akt: FSK 2326/04). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady, należy stwierdzić, że narusza ona prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a. Na mocy art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Zgodnie natomiast z treścią art. 83 ust. 4 cytowanej ustawy od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stronie nie przysługuje odwołanie, ale prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także na mocy art. 140 K.p.a. odpowiednio stosuje się przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest sensu stricto odwołaniem, jednakże wykazuje wiele podobieństw do odwołania i powinny mu towarzyszyć te same proceduralne gwarancje bezstronności, które wiążą się z postępowaniem dwuinstancyjnym (por. wyrok NSA z 20 marca 2008r. sygn. akt: II GSK 472/07). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi bowiem środek zaskarżenia, różniący się od odwołania jedynie brakiem dewolutywności. Art. 24§1 pkt 5 K.p.a. stanowi z kolei, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zasada ta znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu sprawy na skutek złożenia wniosku o jej ponowne rozpoznanie w trybie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. Kwestia wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, orzekającego w postępowaniu z wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy była przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie. Przeważa pogląd, że w takim postępowaniu podlega wyłączeniu zarówno pracownik organu administracji, jak również członek organu kolegialnego biorący udział w wydaniu decyzji po raz pierwszy (np. wyrok NSA z 11 września 2002r. sygn. akt: V SA 2535/01, uchwała NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt: II GPS 2/06, wyrok WSA z 18 lutego 2008r., sygn. akt: V SA/Wa 2749/07 oraz M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 222). W wyroku z 20 marca 2008r. sygn. akt: II GSK 472/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stanowisko sformułowane w uchwale 7 sędziów NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt: II GPS 2/06, stwierdzające, iż w przypadku postępowania wszczętego na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie znajduje art. 24§1 pkt 5 k.p.a. wyrażone w odniesieniu do samorządowego kolegium odwoławczego, ma zastosowanie także do pracownika jednoosobowego organu administracji publicznej. Przepisy o wyłączeniu pracownika odgrywają ważną rolę i mają na celu zapewnienie stronom obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy, na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 marca 2005r. sygn. akt: P 8/03 (OTK-A 2005/3/20). Takie gwarancje powinny być zapewnione także i stronie postępowania prowadzonego przez ten sam organ, z uwagi na zawarte w art. 84 ust. 4 u.s.u.s. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołania. Przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Wystarczającym jest więc, że pracownik organu jest czynny przy wydaniu decyzji w niższej instancji i podejmuje jakiekolwiek czynności procesowe niezbędne do załatwienia sprawy. Pracownik wyłączony od udziału w sprawie nie może zatem podejmować czynności procesowych w tej sprawie, z zastrzeżeniem art. 24§4 K.p.a. Sytuacja, w której pracownik administracji publicznej bierze udział w postępowaniu w sprawie, mimo że brał w tej sprawie udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 3 K.p.a.). Interpolując powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że na pierwszej decyzji ZUS z 29 listopada 2011r. widnieją odciski pieczątek służbowych oraz podpisy E.D. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ZUS, E.W. i U.J.. Wyniku przeprowadzenia postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydano 20 lutego 2012r. decyzję na której znalazły się podpisy L.A., P. R. i ponownie U. J.. Wynika z powyższego, że U.J. brała udział w wydaniu decyzji ZUS z 29 listopada 2011r. jak również uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z 20 lutego 2012r. zapadłej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. W tej sytuacji w sprawie nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 3 K.p.a.). Art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi natomiast, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wiąże tej podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z nastąpieniem konsekwencji w postaci wpływu na wynik sprawy lub nawet potencjalnego istotnego wpływu na wynik sprawy, odmiennie niż przy podstawach z art. 145§1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Taki skutek dotyczyć więc musiał zaskarżonej decyzji. W konsekwencji stwierdzonej wadliwości, Sąd nie mógł ocenić zaskarżonej decyzji w jej materialnoprawnym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.)