I SA/Kr 614/16

|Sygn. akt I SA/Kr 614/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 września 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r., sprawy ze skargi M. M. i R.M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 25 marca 2016 r. Nr [...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -, M. M., R. M., A. B., J. D. i Gmina C. figurowali w zapisach ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę C., jako współwłaściciele działki nr [...] przy ul. [...] w C. o pow. [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr [...] oraz budynkiem innym mieszkalnym. Cała nieruchomość była użytkowana na podstawie umownego podziału, przy braku podziału fizycznego nieruchomości. W dniu 14 maja 2013r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia ww. podatku od nieruchomości. Burmistrz Miasta C. w oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie inwentaryzacji sporządzonej w lutym 2011r. przez firmę P. s.c., którą uznał za najbardziej wiarygodny dokument przedstawiający powierzchnię budynku przy ul. K. w C. w 2013r. wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2013r.. Ww. decyzja stała się przedmiotem odwołania złożonego przez podatników. Decyzją nr [...] z dnia 4 kwietnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując przeprowadzenie w sposób rzetelny uzupełniającego i wyczerpującego postępowania dowodowego. Wobec powyższego, w dniu 20 listopada 2014r. Burmistrz Miasta C. wydał ponownie decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości przy ul. K. w C. za 2013r. Przedmiotowa decyzja także stała się przedmiotem odwołania złożonego przez podatników. Decyzją z dnia 28 stycznia 2015r. SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 20 listopada 2014r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji, wskazało organowi I instancji, że rozpatrując ponownie sprawę powinien przeprowadzić postępowanie, poprzez przeprowadzenie oględzin, celem dokonania pomiarów, czy powołania biegłego. Podatnicy złożyli do Burmistrza Miasta C. pismo, w którym wnieśli o wyznaczenie innego organu podatkowego do wydania decyzji ustalającej wymiar przedmiotowego podatku. W związku z powyższym organ podatkowy zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez SKO, które następnie wyjaśniło, że nie było podstaw do wydania postanowienia o wyznaczeniu innego organu właściwego do załatwienia sprawy. Wobec powyższego w dniu 31 sierpnia 2015r. Burmistrz Miasta C. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie i powołał A. K. - biegłego sądowego ds. budownictwa i rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, w celu opracowania i sporządzenia pisemnej inwentaryzacji powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego przy ul. K. w C. Przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości z udziałem współwłaścicieli nieruchomości, pracowników organu podatkowego oraz biegłego a następnie sporządzono pisemną opinię. W listopadzie 2015r. podatnicy zapoznali się z aktami sprawy i złożyli oświadczenie, w którym stwierdzili, że pomiary wykonane przez biegłego powołanego przez Urząd Miasta w C. odbiegały od wykonanych przez P. s.c. i znacząco różniły się od pomiarów wykonanych przez biegłego J. R., (który opracowywał opinię na potrzeby postępowania przed Sądem Rejonowym w O. o zniesienie współwłasności). Ponadto stwierdzili, że pomiary w pomieszczeniach J. D. znacząco się zmniejszyły, a w pozostałych pomieszczeniach współwłaścicieli zwiększyły. Wskazano, że pomieszczenia magazynowo-sklepowe zajmowane przez J. D. połączone były bezpośrednio z pomieszczeniami znajdującymi się na I piętrze, co wykluczało, że są to pomieszczenia mieszkalne. Zdaniem podatników były to biura i magazyny, co uwidocznione było na zdjęciach znajdujących się w akt sprawy a zatem błędnie opisano przedmiot opodatkowania. W tak ukształtowanym stanie faktycznym sprawy, Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia 14 grudnia 2015r. nr [...], działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "o.p.") oraz art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.) a także Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 27 listopada 2012r. o ustaleniu wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Województwa Małopolskiego z 2012r., poz. 6678) – ustalił M. M., R. M., A. B. i J. D. wymiar podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 2.394,00 zł, płatny w czterech ratach. Organ podatkowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia powyższych uwag, ponieważ w tym celu powołał biegłego, aby móc prawidłowo ustalić powierzchnię przedmiotowego budynku. Uczynił to więc na podstawie dokumentu urzędowego w postaci opinii technicznej, sporządzonej w listopadzie 2015r. przez biegłego A. K. W tym kontekście bez znaczenia dla rozstrzygnięcia było to, że w aktach sprawy znajdują się także dwa opracowania obrazujące powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego, tj.: inwentaryzacja sporządzona przez biegłego sądowego J. R. w dniu 28 stycznia 2009r. do celów wydzielenia w budynku samodzielnych lokali oraz inwentaryzacja sporządzona przez P. s.c. w lutym 2011r. Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynikało, że powierzchnia przedmiotowego budynku mieszkalnego, zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej znajdowała się wyłącznie na parterze budynku i wynosiła [...] m2. Pozostałe pomieszczenia, znajdujące się na parterze oraz niezinwentaryzowane pomieszczenie, posiadały łączną powierzchnię [...] m2 i stanowiły powierzchnie mieszkalne, niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Powierzchnię mieszkalną stanowiło również piętro budynku o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz piwnica o powierzchni użytkowej [...] m2 (po uwzględnieniu współczynnika redukcyjnego wynikającego z wysokości). W związku z powyższym, organ ustalił, że powierzchnia mieszkalna budynku podlegająca opodatkowaniu wynosiła [...] m2 i taką przyjęto do opodatkowania. Ww. inwentaryzacja nie obejmowała pomieszczenia znajdującego się na parterze budynku, między pomieszczeniem oznaczonym nr 1.2 a 1.13 (na wykazie powierzchni użytkowych parteru widniała informacja - brak dostępu) z uwagi na fakt, iż nie udostępniono go podczas oględzin nieruchomości. W kwestii opodatkowania piętra budynku stawką odpowiednią dla budynków mieszkalnych, organ podatkowy stwierdził, że w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, współwłaściciele nieruchomości, M. M. i R. M. podnosili, że na piętrze budynku w części zajmowanej przez J. D. w 2013r. była prowadzona działalność gospodarcza. W związku z powyższym organ podatkowy wezwał współwłaścicieli budynku w celu przesłuchania stron. Podczas przesłuchania J. D. oświadczyła, że udostępniała w 2011r. pomieszczenia parteru (sklep zielarsko-medyczny) na bezpłatne konsultacje w zakresie badań tęczówki i dermo-kosmetyki, natomiast nie udostępniała na działalność gospodarczą pomieszczeń piętra budynku. Dołączone do akt sprawy zdjęcia ofert ww. usług nie pozwoliły wywieść, z jakiego okresu pochodzą oraz w jakiej części budynku były wykonywane usługi, również zdjęcia pomieszczeń piętra zajmowanych przez J. D., pochodzące z operatu biegłego sądowego J. R. nie dowiodły, że w 2013r. były one zajęte na działalność gospodarczą, ponieważ ww. operat został sporządzony w 2009r. Organ zauważył ponadto, że z ostatnich informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonych przez podatników wynikało, że działalność gospodarcza w 2013r. była prowadzona wyłącznie na parterze budynku, tj. informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na 2013r. złożona przez podatników, powierzchnia zajęta na działalność gospodarczą w budynku – [...] m2; informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na 2013r. dot. powierzchni zajętych na działalność gospodarczą przez J. D. – [...] m2. W związku z powyższym brak było podstaw i wiarygodnych dowodów umożliwiających uznanie powierzchni na piętrze budynku zajmowanej przez J. D., jako powierzchni zajętej na działalność gospodarczą. Jak podał organ I instancji, przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntów pozostałych wynosiła [...] m2 i wynikała z zapisów ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w C. Powierzchnia budynku pozostałego zlokalizowanego na działce nr [...], podlegająca opodatkowaniu wynosiła [...] m2, co potwierdziła informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego podatników i J. D. Od powyższej decyzji podatnicy odwołali się i wnieśli o jej uchylenie argumentując, że zwrócili się do Burmistrza Miasta C. z wnioskiem o jego wyłączenie z uwagi na fakt, że jest on siostrzeńcem współwłaścicielki J. D., co dodatkowo było dyktowane brakiem obiektywizmu w sprawie. Zarzucili nadto, że powołany biegły nie zadbał o to, aby wszyscy współwłaściciele byli obecni na każdym etapie jego pracy, a ponadto odmówiono im złożenia podpisów pod sporządzonymi pomiarami. Zdaniem podatników, pomiary dokonane przez biegłego A. K. były niewiarygodne, o czym świadczyły różnice pomiarów wyrażone nie w centymetrach, ale w metrach, gdzie zaplecze sklepu oznaczone przez firmę P. miało powierzchnię [...] m2, a według pomiarów wykonanych przez biegłego A. K. [...] m2, z kolei pomieszczenie mieszkalne na I piętrze o nr [...] miało [...] m2, a po późniejszych pomiarach [...] m2. Dowolna była również kwestia zaliczenia do poszczególnych kategorii podatkowych pomieszczeń, np. wc o wysokości 2.14 m2 zaliczono do najwyższej płatnej kategorii, co zdaniem podatników nie powinno mieć miejsca. Podniesiono ponadto, że oficyna zachodnia spornego budynku od lat była wyłączona z użytkowania, gdyż groziła zawaleniem, a mimo to od tej powierzchni (ok. [...] m2) naliczono podatek. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego podatnicy podkreślili, że jedynie biegły, który wykonał opinię na zlecenie Sądu Rejonowego w O. w 2009r., wskazał prawidłowe powierzchnie pomieszczeń w spornym lokalu. Dodali też, że w pomieszczeniach na piętrze okresowo prowadzone były różnego rodzaju badania. Zwrócili również konsekwentnie uwagę, że w spornym budynku, działalność gospodarczą prowadził także syn J. D. Decyzją z dnia 25 marca 2016r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając argumentację w niej zawartą za prawidłową, natomiast w odniesieniu do zarzutów strony, organ odwoławczy podał, że skoro podatnicy uważali pomiary wykonane w 2009r. przez biegłego sądowego J. R. za aktualne, a J. D. (mąż J. D.) oświadczył, że od 2005r. w lokalu zajmowanym przez J. D. nie przeprowadzono żadnych prac remontowych, które mogłyby wpłynąć na wymiar podatku, to pomiary dokonane przez biegłego powołanego w sprawie były miarodajne. Z kolei, za koniecznością opodatkowania większej powierzchni budynku, jako zajętej na działalność gospodarczą nie przemawiała podniesiona przez odwołujących okoliczność podania przez M. D., jako głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, adresu przedmiotowej nieruchomości. Nie świadczyło to bowiem o faktycznym zajęciu dodatkowej części nieruchomości na działalność gospodarczą. Analogicznie przedstawiała się sytuacja z okazjonalnym udostępnianiem pomieszczeń na piętrze budynku w celu przeprowadzania badań, m.in. tęczówki oka, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził, aby w 2013r. takie usługi były w budynku wykonywane. Dodatkowo w odniesieniu do zarzutu opodatkowania oficyny zachodniej, która groziła zawaleniem, wyjaśniono podatnikom, że u.p.o.l. nie przewiduje wyłączenia z opodatkowania części budynku mieszkalnego, która nie nadaje się do użytkowania. Za niezasadny uznano także zarzut braku podpisów podatników pod dokonanymi pomiarami, skoro bowiem biegły zamieścił szczegółowe pomiary w opinii, to podpisać się pod nimi powinien tylko autor opinii, co w analizowanym przypadku nastąpiło. Na ww. decyzję M. i R. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powielając argumentację zawartą w odwołaniu i wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Pozostali współwłaściciele nieruchomości, jako uczestnicy postępowania ,nie zajęli stanowiska w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów. Równocześnie, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a), decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio – mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Zatem z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu tzn., czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 2016r., nr [...], [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 14 grudnia 2015r., nr [...], ustalająca M. M., R. M., J. D. i A. B. podatek od nieruchomości za 2013r. w kwocie 2.394,00 zł. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości określenia powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej w budynku mieszkalnym nr [...] położonym przy ul. K. w C., ustalonej przez Burmistrza Miasta C. w decyzji organu I instancji i przyjętej jako podstawa wymiaru podatku od nieruchomości. Wskazać należy na wstępie, że zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 z późn. zm., dalej jako u.p.o.l.), zgodnie z którym podatkiem od nieruchomości podlegają, m.in. budynki lub ich części (ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Budynkiem jest zaś obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy). Należy zaznaczyć, że definicja ta jest tożsama z definicją budynku zawartą w art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego. Jeżeli zatem obiekt budowlany nie spełnia wskazanych w przytoczonym wyżej przepisie wymogów, w oparciu o które mógłby zostać uznany za budynek, wówczas wykluczone jest opodatkowanie go podatkiem od nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powołana wyżej ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2014r. II FSK 821/12; z 21 lipca 2015r. II FSK 1157/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 2 grudnia 2015r. I SA/Gd 1230/15; publ.: CBOSA). Konsekwencją takiego rozumowania jest stwierdzenie, że obiekt budowlany pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, faktycznych czy prawnych nie jest i nie może być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei dyspozycja art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5. Zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego - garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Przepisu art. 6 ust. 11 nie stosuje się (ust. 4a cytowanej ustawy). Jeżeli natomiast wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej (ust. 5 ww. ustawy). Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 4 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Wskazać również trzeba, że przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. upoważnia Radę gminy do określenia w drodze uchwały, wysokości stawek podatku od nieruchomości, m.in. od budynków lub ich części mieszkalnych i od związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ich górnej granicy. Ogłoszone w uchwale rady gminy, stawki podatku od nieruchomości, obowiązują powszechnie na danym obszarze gminy. W przedmiotowej sprawie stawki te określa Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 27 listopada 2012r. o ustaleniu wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2012r., poz. 6678). Jak już zostało ustalone, przedmiotem opodatkowania w sprawie jest pozostająca we współwłasności M. M., R. M., J. D., A. B. i Gminy C., działka nr [...] o powierzchni [...] m2, położona w C. przy ulicy [...], sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków, jako "B" (tereny mieszkaniowe) wraz ze znajdującymi się na niej zabudowaniami. Cała nieruchomość jest użytkowana przez ww. na mocy umownego podziału, przy braku fizycznego i urzędowego podziału nieruchomości. Sprawa zniesienia współwłasności pozostaje od lat przedmiotem postępowania toczącego się przed Sadem Rejonowym w O. Wytyczne i zalecenia, jakie wynikały z poprzednio już wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 stycznia 2015r., doprowadziły organ do prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, na które składało się w szczególności powołanie przez Burmistrza Miasta C., postanowieniem z dnia 25 września 2015r., nr [...] - biegłego A. K., rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, w celu opracowania pisemnej inwentaryzacji powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Już na tym etapie kontroli, za niezasadny należy uznać zarzut skarżących, jakoby pomiary wykonane przez biegłego, powołanego na potrzeby niniejszego postępowania, nie zasługiwały na miano wykonanych obiektywnie i prawidłowo oraz zarzut, że wykonujący te pomiary nie w pełni zezwolił skarżącym na uczestniczenie w dokonywanych czynnościach. W tym kontekście, wskazać należy, że organ prawidłowo wystosował zawiadomienie do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości o terminie oględzin z udziałem powołanego biegłego. Ponadto powstał na tę okoliczność protokół oględzin z dnia 28 października 2015r., który znajduje się w aktach sprawy i pod którym widnieją podpisy stron. Oględziny były przeprowadzone przez pracowników Urzędu Miejskiego w C., a pomiarów w budynku dokonał ww. biegły A. K. W tych okolicznościach uznać należało, że organ prawidłowo przyjął, opierając się na opinii technicznej sporządzonej przez ww. rzeczoznawcę budowlanego, że powierzchnia piwnic wynosi [...] m2, powierzchnia parteru wynosi [...] m2, z czego [...] m2 jest zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś powierzchnia piętra budynku, to [...] m2, dalsze szczegółowe pomiary zostały przedstawione w opinii technicznej, znajdującej się w aktach sprawy. Z uwagi na niemożność dokonania pomiarów w jednym z pomieszczeń na parterze, organ I instancji zasadnie przyjął jego powierzchnię ([...] m2) z opinii biegłego sądowego J. R., bowiem wykazał on powierzchnię tego lokalu, jako zinwentaryzowaną, bez informacji o braku dostępu. Organ słusznie uwzględnił także oświadczenie J. D. o nieudostępnianiu pomieszczeń piętra nieruchomości na działalność gospodarczą, bowiem dołączone przez M. M. i R. M. zdjęcia ofert usług w zakresie badań tęczówki i dermo-kosmetyki nie pozwalają określić, z jakiego okresu pochodzą. W związku z powyższym brak było podstaw jak i wiarygodnych innych dowodów, umożliwiających uznanie powierzchni piętra budynku, zajmowanej przez J. D., jako powierzchni zajętej na działalność gospodarczą. Nie należy zapominać, że rzeczoznawca budowlany w przedmiotowej sprawie, został powołany na potrzeby i w związku z niniejszym postępowaniem, celem aktualnego i prawidłowego ustalenia spornych powierzchni budynku. Tym właśnie kierował się organ, mając w zamierzeniu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, na podstawie którego mógłby dokonać zgodnego z przepisami prawa, określenia wymiaru podatku od nieruchomości, co zostało podkreślone w decyzji. Na tę okoliczność powstał dokument urzędowy w postaci opinii technicznej, wykonanej przez A. K., rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, który figuruje w Centralnym Rejestrze Rzeczoznawców Budowlanych pod nr [...]. Opinię powołanego w sprawie biegłego należy uznać za pełną, logiczną i spójną, a jej ustalenia za korelujące z zebranym materiałem dowodowym. Nie ma więc w tym kontekście znaczenia przekonanie skarżących, jakoby powierzchnie wykazane w operacie pomiarowym biegłego sądowego J. R., opracowane w 2009r. na potrzeby postępowania przed Sądem Rejonowym w O. w przedmiocie zniesienia współwłasności, były jedynymi wiążącymi i najbardziej wiarygodnymi w sprawie. Temu poglądowi przeciwstawiane jest bowiem przekonanie pozostałych współwłaścicieli oceniających z kolei inwentaryzację wykonaną w 2011r. przez firmę "[...]" jako jedyną i wiarygodną w sprawie. Uwzględniając jednak zasady prowadzenia postępowań podatkowych, określone w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, za podstawę ustalenia stanu faktycznego danej sprawy podatkowej mogą być przyjęte wyłącznie te czynności procesowe, które zostały w jej ramach podjęte i które dotyczą przedmiotu postępowania czyli w badanej sprawie okresu za jaki ustalane jest zobowiązanie podatkowe. Z tych względów dla ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013r. miarodajny jest stan faktyczny występujący w tym właśnie roku i w odniesieniu do tego roku ustalony. Wszystkie wcześniejsze pomiary jakkolwiek w pewnych kontekstach mogą być pomocne mają jedynie charakter drugorzędny i historyczny a zatem nie mogą być podstawą ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Za chybiony uznać także trzeba zarzut skarżących dyskredytujący sporządzoną opinię, wedle którego powołany rzeczoznawca budowlany nie zezwolił im na podpisanie protokołu z wykazanymi miarami. Słusznie w tym zakresie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że irrelewantne dla oceny wiarygodności przedmiotowej opinii, pozostaje okoliczność braku podpisów współwłaścicieli spornego budynku pod dokonanymi pomiarami. Skoro bowiem biegły zamieścił szczegółowe pomiary w opinii, to podpisać się pod nimi powinien wyłącznie jej autor, jako wykonawca pomiarów, co niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nastąpiło. W kontekście powyższego wskazać również należy, że fakt, iż biegły podaje dokładne wymiary poszczególnych pomieszczeń dopiero w sporządzonej opinii technicznej nie dezawuuje czynności oględzin, a tym bardziej przygotowanej opinii, tym bardziej, że jest to powszechnie praktykowane przy tego typu czynnościach. Nie można również pominąć faktu, że w kontrolowanej sprawie, poszczególni współwłaściciele złożyli swoje podpisy pod protokołem oględzin, w których czynnie brali udział. Na podstawie powyższego, Sąd uznał, że postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie, prowadzone było w sposób wiarygodny i rzetelny. Organ I instancji, w oparciu o obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej zebrał i wszechstronnie rozważył cały materiał dowodowy, w tym przeprowadził oględziny spornych pomieszczeń budynku, które pojawiały się na różnym etapie prowadzonego postępowania, dokonał również przesłuchania stron postępowania a także, zgodnie z zaleceniami zawartymi we wcześniej wydanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2015r., powołał biegłego, który ustalił aktualną powierzchnię użytkową spornego budynku. Podkreślenia wymaga, że w tej sytuacji, przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego, do czego uprawnia organ przepis art. 197 Ordynacji podatkowej, było całkowicie zasadne. Powołany biegły dysponował bowiem specjalistyczną i konieczną w przedmiotowej sprawie, wiedzą dla tych celów. Zatem organ podjął niezbędne działania, aby dokładnie wyjaśnić okoliczności, które składały się na stan faktyczny sprawy. Organy podatkowe nie naruszyły przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Ordynacja podatkowa i dokonały właściwej subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Poza tym, zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Uważna lektura tego aktu pozwala na stwierdzenie, jaki stan faktyczny został przyjęty przez organ i na jakiej podstawie prawnej organ nie uwzględnił argumentacji skarżących. Zaskarżona decyzja została oparta na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało ponownej analizy tego materiału. Ponadto skarżącym umożliwiono wypowiedzenie się, co do zebranego materiału dowodowego. Podsumowując wskazać trzeba, że podczas oględzin budynku, wszyscy jego współwłaściciele byli przy tej czynności obecni. Opinia techniczna rzeczoznawcy budowlanego, sporządzona na potrzeby przedmiotowego postępowania w sposób rzetelny przedstawiała wykaz powierzchni spornego budynku. Podnieść również należy, że wysokości stawek podatku od nieruchomości zostały przez organ zastosowane w sposób właściwy i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem ustalonym przez organ w zaskarżonej decyzji, że podlegająca opodatkowaniu w 2013r. powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] w C., w tym powierzchnia użytkowa, zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, została ustalona ponad wszelką wątpliwość. Natomiast opinia techniczna sporządzona na potrzeby przedmiotowego postępowania jest opinią najbardziej aktualną i odzwierciedlającą stan rzeczywisty. To wszystko stało się podstawą do prawidłowo ustalonego wymiaru podatku od nieruchomości za 2013r., określonego w decyzji przez organ. Sposób procedowania organów uwzględniał też wytyczne jakie tut. Sąd sformułował pod adresem organów podatkowych, rozstrzygając w sprawie podatku od nieruchomości za 2011r. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Kr 260/12, aktualne także na gruncie niniejszej sprawy. Nie mógł także zyskać akceptacji Sądu – jako mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości za 2013r. - zarzut skarżących, że jeżeli na skutek prowadzonych w budynku prac, będzie ubywało powierzchni, to jeden ze współwłaścicieli, tj. J. D., kosztem pozostałych współwłaścicieli, dostanie w postępowaniu cywilnym powierzchnie jej nienależne. W tym kontekście wskazać należy, że postępowanie o zniesienie współwłasności, toczące się w sądzie powszechnym, które ma na celu wyodrębnienie poszczególnych powierzchni dla każdej ze stron, jest postępowaniem odrębnym, pozostającym bez znaczenia dla postępowania w sprawie określenia podatku od nieruchomości (dopóki nie zostanie ono ukończone) i toczy się niezależnie od przedmiotowego postępowania. Również odwrotnie, ustalenia poczynione w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości w tym także w zakresie wielkości opodatkowanej powierzchni, nie będą miały wpływu na decyzje sądu cywilnego rozstrzygającego w sprawie zniesienia współwłasności. W konsekwencji, okoliczność ponoszenia większych opłat z tytułu podatku od nieruchomości nie przyczyni się także do otrzymania większej czy mniejszej powierzchni danego budynku, a zdaje się, że w takim błędnym przekonaniu tkwią skarżący. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej opisane okoliczności i uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd – na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił, jako niezasadną.