I SA/Kr 635/03

Sygn. akt I SA/Kr 635/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach (spr), Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006r., sprawy ze skargi J. K., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 26 lutego 2003r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2002r., I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 255 zł ( dwieście pięćdziesiąt pięć złotych) W dniu [...]maja 2002r działając na podstawie art.155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja Podatkowa ( Dz.U.Nr137 poz.926 ze zm.)Urząd Skarbowy wezwał J. K. zamieszkałego w tej samej miejscowości do osobistego stawiennictwa celem złożenia wyjaśnień . Tenże stawił się na powyższe wezwanie i wyjaśnił do protokołu z dnia [...]05.2002r, iż w miesiącu lutym 2002r sprowadził z Niemiec samochód osobowy marki F.rok produkcji 1993 dla własnych potrzeb. Samochód ten jednak musiał sprzedać, gdyż nie zdołał sprzedać dotychczas posiadanego samochodu osobowego marki S.. Potencjalny kontrahent zrezygnował bowiem z zamiaru kupna tego samochodu) a on był obowiązany zwrócić pożyczkę , którą zaciągnął od zięcia na kupno samochodu osobowego w Niemczech . Dlatego też nie przerejestrował tego samochodu na siebie . Decyzją z dnia 27.11.2002r Nr.PP-4400/418/02 Urząd Skarbowy działając na podstawie art.21 § l pkt l i § 3, art.53 § 4, art.56 § 1, art.201 ustawy Ordynacja Podatkowa i art.2 ust.1 i ust.4 , art.4 pkt.7b , art.5 ust.1 pkt. 1 , art.10 ust.2, art.14 ust10 pkt. 1 b, art.15 ust. 1 , art.18 ust. 1i art.34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr.. 11 poz.50 ze zm.) określił K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2002 w kwocie 1478 zł stanowiącej 18,03% z ceny sprzedaży (8300 zł) pomniejszonej o prowizję komitenta (100 zł) Z uzasadnienia decyzji wynika, że w momencie kupna J. K. nie miał zamiaru używać osobowego marki F., o czym świadczy stosunkowo krótki okres miedzy jego kupnem ( 21.02.2002r) a jego sprzedażą (8.03.2002r) przy jednoczesnym braku przerejestrowania tego samochodu na niego . Od powyższej decyzji J.K. odwołał się i wniósł o jej uchylenie zarzucając przeprowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem przepisów art.122, art.123 §1, art.180, art.187 § 1, art.190, art.191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja Podatkowa, gdyż rozstrzygnięcie w niej zawarte organ I instancji oparł na domysłach. Ocena materiału dowodowego jest bowiem wybiórcza tj. nie wyjaśnia dlaczego jedne dowody uważa się za wiarygodne , a innym odmówiono wiarygodności. Decyzją nr [...] z dnia 26.02.2003r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzją i w pełni podzieliła stanowisko organu I instancji. Na kolejną decyzję J. K. złożył skargę , w której podniósł, że w sytuacji gdy organ odmawia wiarygodności wyjaśnieniom strony i okolicznościom przez nią wskazanym i jednocześnie niektóre wybrane przez siebie fakty uznaje za decydujące, to ocena taka powinna zostać poprzedzona wnikliwym postępowaniem dowodowym , w tym dowodem z przesłuchania świadka - komisanta , za pośrednictwem którego komitent sprzedał samochód osobowy marki F., co pozwoliłoby ustalić czy powodem tej transakcji były okoliczności , które wskazał on w wyjaśnieniach złożonych do protokołu w dniu 14.05.2005r czy też realizacja z góry pominiętego zamiaru odsprzedaży . W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona , gdyż zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem . Zgodnie z art.5 ust. 1 pkt.1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnikami są m. inn. osoby fizyczne zamieszkałe na terenie RP , jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności , o których mowa w art.2 w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej . Organy podatkowe przyjęły , iż zaistniała sytuacja określona na końcu tego przepisu. Nie oceniły jednak całości zebranego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza wyjaśnień złożonych przez skarżącego na wezwanie , które zostało do niego wystosowane w trybie art.155 ustawy Ordynacja Podatkowa . W komentarzu do tego przepisu czytamy, że "Kluczowe znaczenie ( do zastosowania tego przepisu - uwaga własna) ma w tym zakresie ustalenie co należy rozumieć przez niezbędność osoby (... wyjaśnień) (...) do wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy przyjąć , że chodzi tu o stosunkowo nieliczne sytuacje, w których rozstrzygnięcie sprawy musi odbyć się osobistym udziale osoby czy też przez pełnomocnika lub przez przedstawienie stanowiska na piśmie . W postępowaniu podatkowym to właśnie organ administracji ma podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art.122). A zatem w tych sytuacjach , gdy w inny sposób nie uda się w postępowaniu dokonać wyjaśnienia stanu faktycznego i gdy pozostaną niewyjaśnione elementy niezbędne do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy , powstanie dla organu możliwość korzystania z instytucji wezwania ( zob. R.Hauser w komentarzu do Ordynacji Podatkowej W-wa 2004r s.479-480). Nie może więc organ I instancji wzywać strony do złożenia wyjaśnień niezbędnych do załatwienia sprawy ( tak jak w niniejszej sprawie - bo tylko posiadał informacje celne o. sprowadzeniu samochodów z Niemiec przez skarżącego i inne osoby zamieszkałe pod tym samym adresem co skarżący , a następnie skwitować te wyjaśnienia jednym zdaniem, iż nie mogą one zostać uwzględnione , gdy chodzi o powód nabycia przez niego przedmiotowego samochodu. Z kolei urząd odwoławczy nie powinien tego rodzaju uchybienia przez organ I instancji tolerować. Tego rodzaju postępowanie nie budzi bowiem zaufania do organów podatkowych . W niniejszej sprawie organy te naruszyły więc art. 122,187§ 1 , 191 i 210 § 4 ustawy Ordynacji Podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 200 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 1 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ... (Dz. U. Nr 212, poz. 2075 ze zm.) orzekł jak w sentencji