I SA/Kr 638/09

Sygn. akt I SA/Kr 638/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r., sprawy ze skargi K. G., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 lutego 2009 r. Nr [...], w przedmiocie wyrażenia zgody na umorzenie zaległości w podatku od spadków, i darowizn, I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że opisane w pkt I postanowienie nie może być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 357, 00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). W piśmie z dnia 7 marca 2007r. K. G. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn określonego w decyzji z dnia 29 grudnia 2006r. nr [...] w wysokości 6.547,00 zł. Skarżący umotywował przedmiotowy wniosek przede wszystkim złym stanem zdrowia oraz trudną sytuacją materialną. Nadto podał, iż jako osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji, korzysta z pomocy swoich opiekunów i administratorów nieruchomości położonej przy ul. M. we wszystkich sprawach życia codziennego. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2007r. skarżący wniósł o umorzenie w całości wyżej wymienionej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Postanowieniem z dnia 28 maja 2007r. nr [...] Prezydent Miasta K. - odmówił zgody na rozłożenie na raty zaległości podatkowej w kwocie 6.547,00 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 124,00 zł, oraz - odmówił zgody na umorzenie wymienionej zaległości podatkowej oraz należnych od niej odsetek za zwłokę. Wskutek wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 17 września 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości powyższe postanowienie i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2007r. nr [...] Prezydent Miasta wyraził zgodę na ratalną spłatę zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w 12 miesięcznych ratach oraz na umorzenie powstałych od niej odsetek za zwłokę w kwocie 193,00 zł. Po ponownym zaskarżeniu tego rozstrzygnięcia w drodze zażalenia, postanowieniem z dnia 18 lutego 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W postanowieniu z dnia 31 lipca 2008r. nr [...] Prezydent Miasta K.: - odmówił całkowitego umorzenia zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie: 6.547,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie: 193,00 zł, - wyraził zgodę na częściowe umorzenie zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie należności głównej: 1.547,00 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie: 193, 00 zł, - wyraził zgodę na rozłożenie pozostałej zaległości w kwocie: 5.000,00 zł na 36 rat. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że przedmiotem spadku po zmarłym ojcu skarżącego – B. G. jest udział w wysokości 3/8 części nieruchomości posadowionej przy ul. M. w K. objętej [...], składającej się z działki nr [..], obręb [...] - o powierzchni 841 m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni 420 m2. Po nabyciu spadku K. G. jest współwłaścicielem tej nieruchomości w ½ części. W dalszej kolejności organ wskazał, że przesłankami udzielenia ulgi zgodnie z art. 67 a § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) jest istnienie ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego. Organ ustalił, że z dokumentów przedłożonych w toku prowadzonego postępowania wynika, iż podatnik jest osobą samotną. Przebyte w dzieciństwie zapalenie opon mózgowo – rdzeniowe z zapaleniem mózgu, spowodowało upośledzenie sprawności fizycznej i umysłowej ze znacznym upośledzeniem funkcji mowy. Od 16 roku życia tj. w latach 1964 - 1980 K. G. pracował jako pomocnik introligatora w Spółdzielni Inwalidów. W 1980r. nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia zobowiązanego wynikiem czego było orzeczenie całkowitej niezdolności do pracy. Sześć lat później przyznano mu I grupę inwalidzką. Z uwagi na powyższe oraz szereg innych dolegliwości podatnik pozostaje w ciągłym leczeniu, co udokumentowane zostało stosownymi zaświadczeniami lekarskimi. Z oświadczenia zobowiązanego wynika, że koszty związane z leczeniem uśredniając w skali miesiąca kształtują się na poziomie 100 - 200 zł. K. G. mieszka w 24 m2 mieszkaniu przy. ul. M. o niskim standardzie. Koszty wykazane w związku z utrzymaniem lokalu w skali miesiąca wynoszą średnio 230,00 zł (słownie: dwieście trzydzieści złotych) Podatnik pobiera świadczenie rentowe w kwocie 719,17 zł (siedemset dziewiętnaście złotych 17/100), dodatkowo uzyskuje też dochód z najmu lokali mieszkalnych, w kwocie około 600,00 zł (słownie: sześćset złotych) miesięcznie. Z rozliczenia z PIT – 36 w roku 2007 r. wynika, że tego tytułu zobowiązany uzyskał dochód w wysokości 7 452,83 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta pięćdziesiąt dwa złote 83/100). W imieniu podatnika nieruchomością przy ul. M. zarządzają i administrują pełnomocnicy: W. P. oraz A. C. W ponad 100 – letniej kamienicy lokale mieszkalne wynajmują głównie osoby (w tym rodziny wielodzietne) korzystające z pomocy opieki społecznej. W miarę możliwości finansowych na terenie nieruchomości prowadzone są niezbędne remonty. W związku z tym, podatnik zaciąga kredyty na cele remontowe i bieżące potrzeby, a średniomiesięczna rata ich spłaty kształtuje się na poziomie 100 – 140 zł. W roku 2006r. miało miejsce włamanie do mieszkania zobowiązanego w wyniku czego poniósł on szkodę na łączna kwotę 3 000,00 zł. Przy dokonywaniu ustaleń faktycznych organ zważył ponadto, że w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono dokumentów potwierdzających fakt ustanowienia osób administrujących nieruchomością jako prawnych opiekunów zobowiązanego, w aktach sprawy znajduje się natomiast kserokopia pełnomocnictwa poświadczonego notarialnie, mocą którego podatnik ustanowił obie wymienione osoby swoimi pełnomocnikami. W ocenie organu bezspornym jest fakt, iż stan zdrowia zobowiązanego z uwagi na wymienione przypadłości jest zły i stanowi przesłankę ważnego interesu podatnika przemawiającą za częściowym umorzeniem zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn. Podejmując rozstrzygnięcie pod uwagę wzięto, zły stan kamienicy, której współwłaścicielem jest zobowiązany i fakt, iż wymaga ona remontów. Uwzględniono także oświadczenie przedstawiciela podatnika wskazujące, że jest on jedyną osobą ponoszącą koszty związane z utrzymaniem budynku, z uwagi na nieuregulowany stan prawny co do pozostałej części nieruchomości. Rozstrzygając w sprawie uwzględniono też fakt, iż zobowiązany posiada stałe dochody z tytułu renty, oraz uzyskuje dodatkowe środki z tytułu najmu, posiada rachunek kredytowy z limitem wynoszącym 3 500,00 zł (słownie: trzy tysiące pięćset złotych) i nie korzysta z pomocy społecznej, a o ratalną spłatę zaległości sam zawnioskował. Zażaleniem złożonym na to postanowienie, podatnik zaskarżył rozstrzygnięcie w części odmawiającej całkowitego umorzenia zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.000,00 zł zarzucając organowi naruszenie art. 67a § l pkt 3, art. 124 i art. 187 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślono, że w toku postępowania składane były zdjęcia obrazujące fatalny stan kamienicy i lokalu, w którym zamieszkuje podatnik. Skarżący zwrócił uwagę na fakt pominięcia tych dowodów w prowadzonym dotychczas postępowaniu, co jego zdaniem, narusza podstawowe zasady postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Dodatkowo, skoro organ uznał sytuację zdrowotną i materialną K. G. za wystarczającą dla stwierdzenia zaistnienia ustawowej przesłanki ważnego interesu podatnika - niezrozumiałym jest jedynie częściowe umorzenie przedmiotowej zaległości. Tymczasem fatalny stan zdrowia i bardzo złe warunki materialne i bytowe powodują, ze nie tylko jednorazowa zapłata, ale nawet spłata comiesięcznie w ratach kwoty przedmiotowej zaległości wiązać się będzie z nadmiernym obciążeniem podatnika. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji podzielając sformułowane przez niego konkluzje. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze powtórzono w całości zarzuty sformułowane już uprzednio w zażaleniu, a w konsekwencji wniesiono o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części odmawiającej całkowitego umorzenia zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie 5.000,00 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarte w petitum skargi żądanie uchylenia przedmiotowego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż zarzuty w niej podniesione. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga – w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. – w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sąd, kierując się wskazanymi wyżej przesłankami i badając wydane w sprawie postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych ustaw, doszedł do przekonania, że skarga zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym kluczową kwestią jest dopuszczalność zaskarżenia postanowienia organu wykonawczego gminy (tu: prezydenta miasta) w przedmiocie rozłożenia na raty lub umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku stanowiącego w całości dochód budżetu gminy (tu: podatku od spadków i darowizn). Stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2008r. Nr 88, poz. 539 ze zm.), na postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie zgody na umorzenie, odroczenie terminu zapłaty, rozłożenia na raty należności oraz zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru przez naczelnika urzędu skarbowego należności z tytułu podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, nie przysługuje zażalenie. Takie brzmienie powyższego przepisu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2008r. Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 7 września 2007r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz ustawy o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. Nr 191, poz. 1370 ze zm.) do postępowań w sprawie stosowania ulg w zakresie podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc art. 18 ust. 3 w brzmieniu: "wniosek lub zgoda, o których mowa w ust. 2, są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie". Powyższe oznaczało, w ocenie Sądu, że również w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2008r. od postanowienia przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego (Prezydenta Miasta K.) w przedmiocie rozłożenia na raty lub umorzenia zaległości podatkowej skarżącego w podatku od spadków i darowizn – należności z tytułu którego stanowią w całości dochód budżetu miasta – nie służył środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu odwoławczego, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracyjnej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl natomiast pkt 2 cyt. przepisu, sąd orzeka również w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie, o którym mowa w art. 18 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, nie jest aktem, który może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest bowiem żadnym z postanowień wymienionych w tym przepisie. Nie jest to postanowienie, na które służy zażalenie, co wyraźnie zostało wyartykułowane w art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W konsekwencji jako takie nie może być również zaskarżone do sądu administracyjnego. Brak jest również podstaw do uznania, że postanowienie wydane w trybie art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego kończy postępowanie w sprawie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. W postępowaniu dotyczącym ulg podatkowych taki przymiot posiadają bowiem tylko decyzje organów podatkowych. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w treści art. 18 ust. 2 powołanej ustawy, który wyraźnie stwierdza, że to naczelnik urzędu skarbowego może umarzać zaległości podatkowe. Postanowienie wydane na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie mieści się również w zakresie przedmiotowym art. 3 § 3 p.p.s.a., nie może zatem zostać zaskarżone w trybie art. 52 § 4 p.p.s.a., który posługuje się pojęciem "innych aktów". W doktrynie wyrażany jest pogląd, który Sąd podziela, że unormowanie to znajduje zastosowanie do skarg w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę aktów i działań organów administracji publicznej oraz aktów i działań innych podmiotów spoza kręgu organów administracji publicznej, które zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustaw szczególnych, do których nawiązuje art. 3 § 3 p.p.s.a. (por. T. Woś, H. Knysiak-Mo1czyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 240). Skoro w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego brak jest przepisów przewidujących możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 18 ust. 2 tej ustawy, to nie sposób uznać, iż może ono być również zaskarżone na podstawie art. 52 § 4 p.p.s.a. Prawo do zaskarżenia postanowienia przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego nie można także wywieść z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Ustawodawca zastrzegł bowiem dla stanowiska organu jednostki samorządu terytorialnego określoną formę – postanowienia, a wiec aktu podejmowanego w sformalizowanym postępowaniu jurysdykcyjnym i jednocześnie zadecydował w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., iż nie każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej podjęte w tej formie podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Powyższe konkluzje znalazły rozwinięcie i szczegółowe uzasadnienie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010r., sygn. akt II FPS 9/09, w sentencją której sformułowano stanowisko, że "postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2008r., Nr 88, poz. 539 ze zm.) nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny winien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)". W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono także, że Sąd nie podziela stanowiska, iż w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2007r. niezaskarżalne było tylko postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego udzielające zgody bądź wnioskujące o zastosowanie ulgi. Wprawdzie niezbyt fortunna ówczesna redakcja art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego mogła dawać podstawy do takiej konkluzji przy ograniczeniu się do wykładni językowej, jednakże takie rozumienie przepisu sprawiałoby, iż w praktyce wyłączenie możliwości zaskarżenia postanowienia o zgodzie na udzielenie ulgi nie miałoby znaczenia. W postępowaniu tym bowiem bierze udział jedynie strona zainteresowana udzieleniem tej ulgi. Nie ma ona zatem interesu w zaskarżeniu pozytywnego dla niej stanowiska organu samorządu terytorialnego. Przepis ten, przy przyjęciu takiego znaczenia byłby przepisem martwym. Stosownie do art. 15 § 1 pkt 2 p. p. s. a. w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach nadzoru judykacyjnego nad wojewódzkimi sądami administracyjnymi, podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki sąd administracyjny związany jest uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wydaną celem wyjaśnienia rozbieżności w orzecznictwie. Moc wiążąca takiej uchwały w stosunku do sądów administracyjnych, organów administracji publicznej, skarżących i innych uczestników postępowania sądowoadministracyjnego wynika z art. 269 p.p.s.a., który określa tryb postępowania, jaki winien uruchomić skład orzekający sądu administracyjnego rozpoznający sprawę, jeżeli nie podziela stanowiska zawartego w uchwale NSA [tak T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Warszawa 2009, s. 307]. Przenosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o wydanie stosownego postanowienia. Jednakże Prezydent Miasta K. w swoim postanowieniu z dnia 31 lipca 2008r. odmawiającym zgody na umorzenie w całości zaległości podatkowej powołując się na art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej, błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia na to postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W świetle art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej, zajęcie stanowiska przez właściwy organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie takim odrębnym przepisem jest art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, który stanowi, że na postanowienie w sprawie wyrażenia zgody na zastosowanie ulgi podatkowej zażalenie nie przysługuje. Postanowienie Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ulgi w spłacie zaległości podatkowej w podatku od spadku winno być stosownie do art. 209 § 3 Ordynacji podatkowej z powrotem przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, by ten mógł wydać stosowną decyzję w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem sprawa trafiła na skutek zastosowania się przez skarżącego do pouczenia, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które mimo oczywiście błędnego pouczenia, rozpatrzyło merytorycznie zażalenie skarżącego i wydało zaskarżone postanowienie. Tymczasem SKO w pierwszej kolejności winno było ustalić, czy jest ono dopuszczalne. Udzieliwszy zaś jedynej możliwej w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej odpowiedzi przeczącej, powinno było stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu 'postanowienia wydanego na takiej podstawie należało zaś wskazać przyczynę takiej niedopuszczalności. Jeżeli zatem wniesienie zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. było niedopuszczalne, to rozpatrzenie zażalenia i wydanie zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowiło naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 209 § 5 Ordynacji podatkowej w kontekście art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, które w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji należało uchylić zaskarżone postanowienie wydane na skutek niedopuszczalnego środka zaskarżenia. W tym kontekście brak jest możliwości ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 p.p.s.a.