I SA/Kr 657/09

Sygn. akt I SA/Kr 657/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2009 r., sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa [...]"G" Sp. z o.o. w K., na decyzje Dyrektora Izby Celnej, z dnia 18 maja 2006 r. nr [...], [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, skargi oddala. Decyzjami z dnia 14 lutego 2006r. Nr [...] oraz Nr[...], wydanymi na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 2 , art. 15 ust. 4, 4c, art. 18 ust. 1 i 2, art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 27.12.2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w imporcie (Dz. U. z 2001 r. Nr 155, poz. 1814 ze zm.), Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, ujętych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...]z dnia 18.07.2003r. w wysokości 41.471,00 zł oraz w zgłoszeniu celnym SAD nr [...]z dnia 26.03.2003r. w wysokości 86.881,00 zł. Organ poinformował o kwotach pozostających do zapłaty (różnicy pomiędzy kwotą podatku VAT określonego w/w decyzjami, a kwotą podatku VAT, określoną przez organ celny w zgłoszeniu celnym SAD nr jw.). Decyzje z dnia 14 lutego 2006r. zapadły w następującym stanie faktycznym: W/w złożone i przyjęte zgłoszenia celne w sprawie objęcia towaru procedurą celną dopuszczenia do obrotu spowodowały, iż towar został zgłoszony przez importera tj. "G." sp. z o.o., na podstawie faktury o nr [...] z dnia 14.07.2003r, opiewającej na kwotę 21.058,49 USD ze stawką obniżoną 0%, na podstawie dołączonego świadectwa przewozowego EUR.1 nr [...]oraz w drugiej sprawie na podstawie faktury o nr [...] z dnia 22.03.2003r., opiewającej na kwotę 55.610,40 USD ze stawką obniżoną 0%, na podstawie dołączonego świadectwa przewozowego EUR.1 nr[...]. Następnie w celu sprawdzenia autentyczności załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego zostało ono przesłane do tureckich władz celnych, celem weryfikacji. Pismem z dnia 22.08.2005r, znak [...]tureckie władze celne udzieliły odpowiedzi, że świadectwo przewozowe nie zostało wystawione i potwierdzone przez turecki urząd celny oraz że pieczęć z pola 11 świadectwa nie należy do tureckich władz celnych, dlatego też towary nim objęte nie podlegają preferencyjnemu traktowaniu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy w imporcie. W przypadku, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, Naczelnik Urzędu Celnego w myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy, wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 18 i art., 54 ust. 1, ust. 2 wyżej cyt. ustawy oraz załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.12.2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w imporcie (Dz.U. z 2001 r. Nr 155, poz. 1814 ze zmianami), dla towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu zgodnie z przedmiotowym zgłoszeniem celnym zastosowano stawkę podatku VAT w wysokości 7% oraz 22%. W odwołaniach od powyższych decyzji "G." sp. z o.o. zarzuciło, że postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art, 188 Ordynacji podatkowej oraz przy zastosowaniu błędnej wykładni art. 31 i art. 32 Protokołu 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką. Strona odwołująca podniosła, ze w toku postępowania nie miała możliwości obrony swoich praw, zaś przesądzającym rozstrzygnięcie dowodem było jedynie ogólnikowe pismo tureckich władz celnych negujące autentyczność świadectw przewozowych, którego strona nie miała możliwości w żaden sposób kwestionować. Wyjaśnienia i wnioski dowodowe składane przez stronę w toku postępowania dotyczącego określenia kwoty długu celnego nie zostały przez organ uwzględnione, zaś rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na postanowieniach w/w art. 32 Protokołu 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Turecką, uznając, iż rola władz celnych kraju importu jest ograniczona. Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 18 maja 2006r. Nr [...]oraz Nr[...], wydanymi na podstawie art. 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 2 ust. 2, art. 4 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 2, ust. 4-5, art. 15 ust. 4, 4c, art. 18 ust. 1 i ust. 2, art.54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31.12.2002r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w imporcie (Dz. U. z 2002r, nr 241, poz. 2082), utrzymał w mocy zaskarżone decyzje z dnia 14 lutego 2006r. W uzasadnieniach organ odwoławczy, podzielając zasadność zaskarżonych rozstrzygnięć, wskazał, w szczególności, że Naczelnik Urzędu Celnego, określił w prawidłowy sposób należną kwotę podatku od towarów i usług, Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniach, dotyczące negatywnej weryfikacji świadectwa przewozowego przeprowadzonej przez tureckie władze celne były przedmiotem rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego: określającej kwotę długu celnego nr [...]z dnia 15.12.2005r., w wyniku którego została wydana decyzja Dyrektora Izby Celnej znak [...]z dnia 10.03.2006r., a także określającej kwotę długu celnego nr [...]z dnia 15.12.2005r, w wyniku którego została wydana decyzja Dyrektora Izby Celnej znak [...]z dnia 10.03.2006r. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło "G." sp. z o.o. w Krakowie zarzucając niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych poprzez przyjęcie założenia, że dla potrzeb wyliczeń podatku od towarów i usług, ustalenia poczynione w postępowaniu dotyczącym określenia kwoty długu celnego są wystarczające i nie wymagają przeprowadzenia odrębnego postępowania dowodowego, przez co zaskarżona decyzja podważa zaufanie do organów podatkowych, naruszając art. 121, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów powtórzone zostały argumenty przedstawione w odwołaniach od decyzji l instancji. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Postanowieniami z dnia 28 grudnia 2006r. sygn. akt l SA/Kr 1337/06, l SA/Kr 1338/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowania w przedmiotowych sprawach ze względu na prowadzone pod sygn. akt III SA/Kr 454/06 postępowania dotyczące decyzji uznających zgłoszenie celne za nieprawidłowe i ustalające kwotę długu celnego. Następnie w związku z tym, że prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007r. (sygn. akt III SA/Kr 454/06) skargi zostały oddalone, Sąd podjął zawieszone postępowania sądowe. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy, wynikające z w/w decyzji, o sygn. akt l SA/Kr 657/09 oraz l SA/Kr 658/09 w celu prowadzenia ich pod wspólną sygn. l SA/Kr 658/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane przez Dyrektora Izby Celnej, jak i utrzymane nimi w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 17 ust. 1 i 2 Protokołu Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką, sporządzonej w Ankarze dnia 4 października 1999r. (Dz.U. z 2000r. Nr 57 poz. 680) świadectwo przewozowe EUR. 1 jest wystawiane przez władze celne kraju eksportera, na pisemny wniosek eksportera lub na odpowiedzialność eksportera przez upoważnionego przez niego przedstawiciela. W tym celu eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel wypełnia jednocześnie świadectwo przewozowe EUR. 1 i wniosek, których wzory zostały zamieszczone w załączniku III. W/w Protokół Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką wprowadza wzór świadectwa przewozowego oraz określa wymogi co do sposobu sporządzania formularzy. Sposób weryfikacji takiego dowodu pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR. 1, został precyzyjnie określony w art. 32 pkt 1 Protokołu Nr 3. W myśl ust. 1 i 3 dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu. W niniejszej sprawie polski organ celny przekazał przedmiotowe świadectwa przewozowe w trybie art. 32 Protokołu Nr 3 art. 32 Protokołu Nr 3, do zweryfikowania przez upoważnione do tego władze celne kraju eksportu. W odpowiedzi tureckie władze celne, poinformowały, iż nie mogą potwierdzić wymogów autentyczności i poprawności w/w świadectw, gdyż turecki urząd celny nie wystawił ani nie potwierdził takiego świadectwa oraz że pieczątka w polu 11 nie należy do tureckich władz celnych. W związku z powyższym przeprowadzona, zgodnie z wyżej opisanymi zasadami z art. 32 Protokołu Nr 3, weryfikacja dowodu pochodzenia okazała się negatywna tzn. ujawniła stan faktyczny odmienny od zadeklarowanego przez stronę skarżącą. Jednocześnie należy wskazać, że powyższa forma weryfikacji i jej wynik jest rozstrzygający dla władz celnych kraju importu, a uzyskane w trybie art. 32 wyjaśnienia są jedynymi wiarygodnymi informacjami dla organów celnych kraju importera. W przypadku zatem jasnego i precyzyjnego stanowiska władz celnych kraju eksportu polskie organy celne nie mogą go kwestionować, nie mają również kompetencji do ustalanie przyczyn wadliwości dołączonego świadectwa EUR.1. Zatem tylko w/w władze celne są kompetentnymi organami do weryfikowania dowodów pochodzenia towaru, a otrzymane dane są dla polskich organów celnych wiążące. Powyższe doprowadziło do określenia w odrębnym postępowaniu kwoty długu celnego. Powiększenie podstawy wyliczenia podatku od towarów i usług od importowanych towarów jest zatem konsekwencją ustalenie długu celnego na wyższym poziomie. W związku z tym, w kontrolowanym postępowaniu, w ocenie Sądu, organy podatkowe nie miały podstaw do kwestionowania dokonanej przez władze celne Turcji negatywnej weryfikacji świadectw przewozowych poprzez prowadzenie w tym celu postępowania dowodowego. Nie zostały zatem naruszone wskazane w skardze art. 121, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca zarówno w postępowaniu przed organem l instancji jak i organem odwoławczym była informowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.