I SA/Kr 68/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Kazimierza Sz. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 5 maja 1997 r. (...) w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki - skargę oddala. Zaskarżoną decyzją ostateczną Izba Skarbowa w K. - rozpatrzywszy odwołanie Kazimierza Sz. od decyzji Urzędu Skarbowego w S.-K. z dnia 20 stycznia 1997 r. (...) orzekającej o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki cywilnej "T." w S.-K. Stanisława Sz. z tytułu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 1994 r. w łącznej kwocie 2.512,33 zł. - uchyliła tę decyzję w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji ostatecznej, orzeczenie pierwszoinstancyjne jest przedwczesne, gdyż nie zostało ono poprzedzone decyzją określającą zobowiązanie w trybie art. 5 ust 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Ponadto Izba Skarbowa w K. powołała, jako podstawę prawną swojej decyzji - przepisy art. 18 par. 2 Kpa, art. 10 ust 2 i art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz art. 40 ust. 1 i ust 47 cyt. wcześniej ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kazimierz Sz. zarzucił, że zaskarżona decyzja "nie załatwia nic, odsuwa tylko sprawę w czasie i daje wskazówki Urzędowi Skarbowemu w S.-K., jak zrzucić odpowiedzialność" na osobę skarżącego /cytat ze skargi/. Skarżący stwierdził, że zapłacił swoją część należności z tytułu podatku VAT za miesiące listopad i grudzień 1994 r. zaś pozostałą część powinien wpłacić drugi wspólnik nie istniejącej już Spółki Cywilnej "T." Ponadto domaga się uznania przez Sąd "podstawy umorzenia zaległości" /cyt. j.w./ ze względu na jego trudną sytuację materialną i finansową. Izba Skarbowa w K. odpowiadając na powyższą skargę wniosła o jej oddalenie. Uznała przy tym za bezzasadny główny jej zarzut, jakoby sugerowała ona w zaskarżonej decyzji niekorzystny dla skarżącego sposób merytorycznego załatwienia tej sprawy a ponadto wyjaśniła, że w omawianej sprawie zostały wydane decyzje określające wspólnikom spółki "T." przedmiotowe zobowiązanie podatkowe oraz ponowna decyzja z dnia 12 maja 1997 r. (...) orzekająca o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki "T.". Od decyzji tych nie wniesiono odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można przypisać niezgodności z prawem, o której mowa w art. 16 par. 2 Kpa, a która w tym zakresie została poddana sądowej kontroli z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Izba Skarbowa w K. wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną powołała się na art. 138 par. 2 Kpa. Przepis ten daje organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ stopnia podstawowego, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Taki stan rzeczy zaistniał w omawianym przypadku, co Izba Skarbowa wykazała w sposób, którego nie można podważyć ani za pomocą twierdzeń i zarzutów skarżącego, ani też z urzędu. W szczególności należy zgodzić się ze stwierdzeniem, iż decyzja organu I instancji orzekająca o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki "T." była przedwczesna, gdyż nie została ona poprzedzona decyzją określającą dot. zobowiązań wspomnianej Spółki w podatku VAT za listopad 1994 r. i za grudzień 1994 r., a tych właśnie miesięcy dotyczy decyzja w przedmiocie odpowiedzialności nałożonej na skarżącego. Stanowisko powyższe znajduje oparcie w treści art. 5 ust 3 powołanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który to przepis przewiduje obowiązek wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatnika powstającego z mocy prawa. Jest poza sporem, że taka decyzja nie została wydana, toteż Sąd, mając na względzie wszystkie omówione wyżej fakty i okoliczności, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust 1 powołanej wcześniej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.