I SA/Kr 688/12

Sygn. akt I SA/Kr 688/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r., sprawy ze skargi Z. L. i A. L., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 23 lutego 2012r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 30 września 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił Z. L. i A. L. podatek od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 217.005,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że Z. i A. L. byli właścicielami działek nr [...] oraz [...] w K. o łącznej powierzchni 59.845,00 m2. W dniu 11 października 2010 r. Z.L. złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku halowego położonego na działce nr [...] przy ul. N. i ul. D. w K. wykonanego jako część inwestycji pn. "budowa dwóch budynków biurowych oraz jednego budynku halowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą, wentylacją mechaniczną, klimatyzacją, wewnętrzną stacją wymienników ciepła, zbiornikiem przeciwpożarowym, wjazdem oraz rozbiórką budynku technicznego i podziemnego zbiornika wody wraz z zagospodarowaniem terenu i układem komunikacyjnym". Decyzją z dnia 20 grudnia 2010 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku handlowego położonego na działce nr [...] przy ul. N. i ul. D. w K. Decyzja stała się ostateczna z dniem 4 stycznia 2011 r. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że o zakończeniu budowy świadczy spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, co nastąpiło w rozpoznawanym przypadku w 2010 r., a zatem obowiązek podatkowy od przedmiotowego obiektu powstał od dnia 1 stycznia 2011 r. Organ I instancji zwrócił także uwagę, iż Z. i A. L. aktem notarialnym Rep. [...] z dnia 7 marca 2011 r. dokonali sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki nr 3/30 o powierzchni 0,4422 ha na rzecz Przedsiębiorstwa "C" Sp. z o. o., co implikuje obniżenie podatku od miesiąca maja 2011 r. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni: - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż budynek stanowi przedmiot opodatkowania, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że rzeczona hala magazynowa nie spełnia wymagań pozwalających na jej użytkowanie, - art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy pod regulację ww. przepisu, mimo że zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, iż nie zaktualizowały się przesłanki powstania obowiązku podatkowego, a w wyniku powyższego naruszenie art. 208 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne zaniechanie jego zastosowania, chociaż wystąpiły przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji. W uzasadnieniu środka odwoławczego Podatnicy zaakcentowali, że przedmiotowa nieruchomość nie tylko nie służy, ale też nie może służyć na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ zgodnie z zaleceniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w celu zakończenia inwestycji należy wybrukować teren wokół magazynu oraz wykonać dwa budynki biurowe wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą, wentylacją mechaniczną, klimatyzacją, wymiennikami ciepła, zbiornikiem przeciwpożarowym, wjazdem docelowym. Budynek hali został dopuszczony do użytkowania jedynie warunkowo, a zatem do czasu ukończenia ww. czynności obiekt nie spełnia wymogów pozwalających na jego faktyczne użytkowanie, a, tym bardziej na czerpanie korzyści w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatnicy do tej pory nie wykonali ww. prac z uwagi na ich czasochłonność, a przede wszystkim znaczny koszt. Zdaniem Strony odwołującej się, w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Podatników, fakt zawiadomienia o zakończeniu budowli przez inwestora nie ma doniosłości prawnej w kwestii powstania obowiązku podatkowego. Należy bowiem uwzględnić, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku uzyskała ostateczną moc dopiero w dniu 4 stycznia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 lutego 2012 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło podatek od nieruchomości w wysokości 216.758,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując stosowne przepisy stwierdził, iż ustawa podatkowa przewiduje dwa alternatywne momenty uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości od dnia 1 stycznia następnego roku, tj. zakończenie budowy albo rozpoczęcie użytkowania budowli/budynku lub ich części przed ostatecznym wykończeniem. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2735/95, LEX nr 29545). W literaturze podkreśla się, że z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostanie złożone zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak jego złożenie nie jest konieczne do uznania, że faktycznie nastąpiło zakończenie budowy. Wystarczy bowiem, że będą spełnione warunki upoważniające do jego złożenia. Innymi słowy, o zakończeniu budowy przesądza spełnienie warunków przewidzianych w art. 57 ust. 1-3 ww. ustawy, ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem, o którym mowa w art. 54 ww. ustawy, dokumentów wskazanych w tych przepisach (L. Etel, Podatki od nieruchomości, Warszawa 2009, s. 223). Z powyższych rozważań wynika bardzo istotna kwestia, a mianowicie to, że zakończenie budowy należy do okoliczności faktycznych sprawy podatkowej. W treści ustawy o podatkach i opłatach lokalnych brakuje odwołania się w tym zakresie do jakichkolwiek orzeczeń organów nadzoru budowlanego. Tym samym stan ten nie musi być potwierdzony w urzędowy sposób. W szczególności nie można go utożsamić z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Powinien być ustalony w toku postępowania przez organ podatkowy na zasadzie swobodnej oceny wszystkich dopuszczalnych prawnie dowodów (glosa K. Radzikowskiego do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/G1 781/08, LEX nr 492364). Reasumując, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości pozostaje uzależnione od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Nie jest natomiast uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (por. M. Ślifirczyk, Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku ód nieruchomości, Monitor Podatkowy 2003/1/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 625/05, LEX nr 198291). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że Podatnicy nie mają racji wiążąc zakończenie budowy z uzyskaniem waloru ostateczności przez decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy Z. L. złożył w dniu 11 października 2010 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 9 grudnia 2010 r. obowiązkową kontrolę budowy i decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2010 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku halowego położonego na działce nr [...], obręb [...] przy ul. N. i ul. D. w K. Zatem obowiązek podatkowy od przedmiotowego budynku powstał od dnia 1 stycznia 2011 r. Bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego w rozpoznawanym przypadku pozostaje konieczność przeprowadzenia prac wskazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., tj. wybrukowania terenu wokół magazynu, wykonania dwóch budynków biurowych wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą, wentylacją mechaniczną, klimatyzacją, wymiennikami ciepła, zbiornikiem przeciwpożarowym oraz wjazdem docelowym. Z mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że grunty i budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą, poza ściśle określonymi wyjątkami - budynkami mieszkalnymi i gruntami związanymi z tymi budynkami oraz gruntami pod jeziorami, zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. Fakt, że przedsiębiorca nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku. Rozstrzygającym jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości. W ocenie organu przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/2007, LexPolonica nr 2016019). Obiekty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które w danym momencie nie są przez niego wykorzystywane lub takie, w których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy także uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, LEX nr 495385). Brak różnego rodzaju instalacji dotyczy materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, który nie wpływa na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Po 2213/03, LEX nr 518310). W ocenie Kolegium, okoliczności podnoszone przez Podatników nie świadczą o tym, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Przedstawione przez Stronę odwołującą się okoliczności nie mają charakteru trwałego, a przemijający. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji błędnie przyjął , iż sprzedaż prawa wieczystego użytkowania działki nr [...] powodowało obniżenie podatku od miesiąca maja 2011 r. , podczas gdy powinno to nastąpić już w miesiącu kwietniu 2011. Ustalenia te spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i wymierzenia podatku od nieruchomości w mniejszej wysokości . Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucili: - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 , 8 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz - naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010 r., nr 95, póz. 6131 ) poprzez uznanie, iż budynek halowy położony w K. przy ul. N. i ul. D. stanowi przedmiot opodatkowania, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, iż rzeczona hala magazynowa nie spełniała wymagań pozwalających na jej użytkowanie, - naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy jako podlegającego pod regulację w/w przepisu, mimo, iż zebrany materiał dowodowy świadczył o tym, iż nie zaktualizowały się przesłanki powstania obowiązku podatkowego, tj. nie została zakończona budowa przedmiotu opodatkowania co doprowadziło organ odwoławczy do naruszenia art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /tj. Dz.U. 2005 r., nr 8 póz. 60 ze zm./ poprzez bezpodstawne zaniechanie jego zastosowania mimo, iż wystąpiły przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania podatkowego prowadzonego przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono , iż zgodnie z art. art. 6 ust. 2 u.p.o.l. konieczność poniesienia podatku powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego i roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jednak w przedmiotowej sprawie zdaniem skarżących nie doszło do faktycznego zakończenia prac budowlanych w 2010 roku, mimo wystąpienia przez inwestora do właściwych organów z wnioskiem w trybie art. 57 ustawy prawo budowlane. Jak się bowiem okazało, inwestor mylił się co do okoliczności, iż budowa hali została zakończona, czego wynikiem było wydanie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. decyzji z dnia 20 grudnia 2010 r., gdzie budynek ten dopuszczono do użytkowania jedynie warunkowo, wskazując, iż celem zakończenia budowy należy wybrukować teren wokół magazynu oraz wykonać dwa budynki biurowe wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej, grzewczej, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, wewnętrznych wymienników ciepła, zbiornika przeciwpożarowego i wjazdu docelowego. Natomiast zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt. 3 w/w ustawy budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest objęty zobowiązaniem podatkowym, gdy ze względów technicznych nie może być wykorzystywany na potrzeby w/w działalności. W przedmiotowej sprawie SKO swoje ustalenia w tym przedmiocie ograniczyło jedynie do zbadania treści decyzji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 20 grudnia 2010 r., przyjmując w efekcie, iż skoro rzeczony budynek został warunkowo dopuszczony do użytkowania, to tym samym budowa została zakończona w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie przeprowadzono żadnych innych dowodów na okoliczność faktycznego zakończenia budowy. Podkreślono, iż skoro pojęcia "zakończenie budowy" ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie utożsamia z uzyskaniem zgody na użytkowanie powstałego budynku lub obiektu budowlanego, to tym samym organ orzekający nie powinien przyjmować, że budowana została zakończona tylko na tej podstawie, iż na wniosek inwestora zostało wydane warunkowe pozwolenie na użytkowanie budynku. Skarżący podkreślili, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie została wydana wadliwie, podnoszą jedynie, iż jej treść w żaden sposób nie może wskazywać na wystąpienie w przedmiotowej sprawie przesłanki "zakończenia budowy". Natomiast powyższe wskazuje, iż wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie, mimo, iż doprowadził do wydania warunkowej decyzji w tym przedmiocie, okazał się przedwczesny. Z powyższych względów nie można w przedmiotowej sprawie utożsamiać momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej z okolicznością złożenia przez inwestora wniosku w trybie art. 57 ustawy prawo budowlane. Powołano się również na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Apelacyjnego w Gliwicach, który w orzeczeniu z dnia 2 grudnia 2009 r. ( l SA/GI 563/09) wskazał: "aby wybudowana część budynku mogła stanowić odrębny przedmiot opodatkowania musi charakteryzować się cechami odpowiadającymi warunkom przewidzianym dla budynku. Musi stanowić cześć budynku z odpowiednimi instalacjami i urządzeniami pozwalającymi na lei użytkowanie l to niezależnie od pozostałej części budynku. (...). Posiadanie przez przedsiębiorcę (przedsiębiorców) budynku w budowie, który nie spełnia wymogów określonych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. oznacza, że budynek taki nie może być uznany za związany z prowadzoną działalnością gospodarczą w znaczeniu przewidzianym w art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, gdyż przepis ten dotyczy "budynków" lub ich części już istniejących, wybudowanych.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w stosunku do nowo wzniesionych budynków . Stosownie do treści ust. 1 art. 6 u.p.o.l. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wystąpiły od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie z ust. 2 art. 6 u.p.o.l., w przypadku budynków lub ich części oraz budowli obowiązek podatkowy powstaje dopiero od początku roku następującego po roku, w którym budowa wspomnianych obiektów została zakończona lub w którym rozpoczęto użytkowanie budynku albo jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W związku z tym, iż termin "zakończenie budowy" nie został wyjaśniony na gruncie u.p.o.l., a jego rozumienie potoczne powodować może sporo wątpliwości, sprecyzowanie tego pojęcia wymaga sięgnięcia do prawa budowlanego, regulującego działalność polegającą na budowie obiektów budowlanych. Należy podkreślić, iż akt ten również nie zawiera definicji zakończenia budowy. Na podstawie jednak analizy poszczególnych przepisów rozdziału 5 tego aktu można ustalić moment, który decyduje o zakończeniu budowy. Z art. 54 prawa budowlanego wynika, że inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy. Dokumenty niezbędne do załączenia do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 prawa budowlanego. W tym przepisie stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami. Nie są to jednak wszystkie informacje, które powinny być złożone razem z zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Należy podkreślić, iż z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy spełniające ww. warunki. (Komentarz do art. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych . Dudar G. Etel L. Presnarowicz S. wyd. LEX). W niniejszej sprawie organy podatkowe stan faktyczny sprawy ustaliły w oparciu o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, który jest przedmiotem opodatkowania . Omawiana decyzja został wydana m.in. na podstawie art. 59 ust. 1, ust. 3 i w związku z art. 55 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Zgodnie art. 59 ust. 1 powołanej ustawy właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Z kolei ust. 3 wskazanego artykułu stanowi, że jeżeli właściwy organ stwierdzi, iż obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Ponadto w ust. 4a art. 59 powołanej ustawy nałożono na inwestora obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż istnieje możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku w sytuacji niewykonania wszystkich robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem. Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca pozwolenie na użytkowanie potwierdza zakończenie budowy budowli, budynku lub ich części i świadczy, iż obiekty te znajdują się w stanie technicznym odpowiednim do wykorzystania ich zgodnie z przeznaczeniem, pomimo nawet niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż ze względów technicznych – brak wybrukowania terenu przy budynku halowym – nie można mówić o zakończeniu budowy budynku halowego. Zakres robót budowlanych do zrealizowania był bowiem minimalny i związany jest z otoczeniem hali a nie z budynkiem hali i nie ma wpływu na ocenę stanu technicznego hali. Również bezzasadny jest zarzut , iż ww. decyzja jest decyzją warunkową uzależniająca użytkowanie budynku od wykonania dwóch budynków biurowych wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej, grzewczej, wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, wewnętrznych wymienników ciepła, zbiornika przeciwpożarowego i wjazdu docelowego. Podkreślić bowiem należy , iż podatnik w ramach inwestycji i otrzymanego pozwolenia na budowę realizował inwestycję -"budowa dwóch budynków biurowych oraz jednego budynku halowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną, elektryczną, grzewczą, wentylacją mechaniczną, klimatyzacją, wewnętrzną stacją wymienników ciepła, zbiornikiem przeciwpożarowym, wjazdem oraz rozbiórką budynku technicznego i podziemnego zbiornika wody wraz z zagospodarowaniem terenu i układem komunikacyjnym". Inwestycja jako taka została wykonana częściowo co nie oznacza , iż całkowicie została zakończona budowa części tej inwestycji w postaci budynku hali . Pozwolenie na użytkowanie dotyczyło jedynie części inwestycji, budynku halowego i było niezależne od wykonania pozostałej inwestycji, o czym świadczy fakt , iż w decyzji zaznaczono , że po zrealizowaniu pozostałej inwestycji inwestor winien uzyskać odrębną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie . W świetle zaś art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, uporządkowania terenu budowy. Oznacza powyższe, że pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego może być wydane dopiero po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, uporządkowania terenu budowy. Przed oględzinami budowy nie ma możliwości uznania, że istnieje prawo inwestora do użytkowania obiektu. W niniejszej sprawie Inspektor nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji przeprowadził kontrolę budowy w zakresie sprawdzenia jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę i nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Ponadto zaznaczyć należy , iż do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie ( co wynika bezpośrednio z uzasadnienia ww. decyzji) inwestor dołączył niezbędne dokumenty wymagane przez art. 57 ustawy Prawo budowlane , między innymi oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Jeżeli zatem strona sama wystąpiła z wnioskiem o wydanie stosownej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu dostarczając jednocześnie stosowne dokumenty , z których wynika, iż wnioskowany obiekt jest wykonany (zakończony) zgodnie z projektem , Inspektor Nadzoru Budowlanego okoliczność tę potwierdza podczas kontroli w terenie i w wydanej decyzji administracyjnej , która staje się ostateczna bo niezaskarżona przez stronę , to organ podatkowy w zakresie ustalenia stanu faktycznego jest tymi okolicznościami związany. W ocenie sądu nie można bowiem na etapie postępowania podatkowego podważać ustaleń stosownych organów nadzoru budowlanego dokonanych w zakresie ich kompetencji albowiem organ podatkowy w tym zakresie nie ma takich uprawnień merytorycznych . Wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie ma bowiem walor dokumentu urzędowego Stosownie do przepisów art. 194 § 1 3 ustawy Ordynacja podatkowa dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Moc dowodowa dokumentu urzędowego może zostać podważona, na co wskazuje treść art. 194 § 3 o.p., o ile jednak w sprawie da się sformułować zarzut przeciwko jej autentyczności lub wiarygodności, a więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, który świadczy o oczywistej wadliwości decyzji. W niniejszej sprawie skarżący takich okoliczności nie przedstawił , wręcz przeciwnie potwierdził prawidłowość wydanej decyzji . Na koniec należy się również odnieść do tej argumentacji , w której podnoszono , że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest odwołania do jakichkolwiek orzeczeń nadzoru budowlanego. Tym samym stan faktyczny sprawy nie musi być potwierdzony w urzędowy sposób. W szczególności nie można go utożsamiać z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu albowiem powinien być ustalony przez organ podatkowy na zasadzie swobodnej oceny dowodów . Sąd w pełni zgadzając się z wyżej wymienionymi tezami pragnie zaznaczyć , iż odnoszą się one do odmiennych stanów faktycznych. Mianowicie dotyczą tych sytuacji, gdy budynki zostaną zakończone bądź faktycznie oddane do użytkowania przed ich formalnym zgłoszeniem do organów nadzoru budowlanego . W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją odmienną . Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należy podnieść , iż organy podatkowe nie mogły naruszyć tych przepisów , albowiem w myśl postanowień art. 2 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do ustalania lub określania podatków przez organy podatkowe stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).