I SA/Kr 695/12

Sygn. akt I SA/Kr 695/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r., sprawy ze skargi D. S.A. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 12 stycznia 2012r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - skargę oddala - We wniosku z dnia 13 października 2011r. "D" S.A. w K. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zasądzonej prawomocnym wyrokiem spornej opłaty za użytkowanie wieczyste za lata 2006-2010. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Podstawowym rodzajem działalności gospodarczej spółki jest wynajem własnych nieruchomości. Z tytułu posiadanych nieruchomości, spółka obowiązana jest płacić między innymi opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów Skarbu Państwa. Od 2006 r. opłaty te znacznie wzrosły, co spowodowało spór sądowy między spółką a Urzędem Miasta. Od roku 2006 do 2010, decyzje Urzędu Miasta nie były ujmowane w księgach rachunkowych w pełnej wysokości, a jedynie w wysokości wynikającej z poprzednich decyzji Urzędu Miasta i w takich wysokościach były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Spółka regulowała zobowiązania za lata 2006-2010 w stosunku do Urzędu Miasta z tego tytułu, w wysokości sprzed podwyższenia opłat. W dniu 30 lipca 2010r. zapadł wyrok w sprawie dotyczącej zapłaty za prawo wieczystego użytkowania nieruchomości dotyczący 2005 r., w którym sąd uznał, iż aktualizacja opłaty rocznej dokonana przez Prezydenta Miasta, za użytkowanie wieczyste za rok 2005 i dalej jest uzasadniona do kwoty 109.140,45 zł. W 2010 r. ujęto w księgach rachunkowych jako rezerwę, część niezapłaconych zobowiązań. W dniu 4 marca 2011 r. Sąd Okręgowy rozpatrzył apelację spółki od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 lipca 2010 r. oddalając ją. W dniu 18 sierpnia 2011 r. spółka otrzymała wezwanie do zapłaty. W/g wezwania od roku 2006 do 2011 spółce nakazano dodatkowo uiścić po 105.631,59 zł za każdy rok razem: 633.789,54 zł. Całość zobowiązania została zapłacona w bieżącym roku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy zapłacone opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów, dotyczące lat od 2006 do 2010, w łącznej kwocie: 528.157,95 zł stanowią koszt uzyskania przychodu w roku 2011, tj. w roku ich zarachowania i zapłaty? Zdaniem spółki, biorąc pod uwagę art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. dzień poniesienia kosztu, spółka nie ujmowała w swoich księgach pełnych wysokości kwot dotyczących opłat za prawo wieczystego użytkowania z lat 2006-2010 z uwagi na trwający spór. Całość zobowiązania z tego tytułu została jednorazowo ujęta w księgach dopiero w 2011r. i równocześnie w tym roku zapłacona. Pojęcie bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu i kosztów innych niż koszty bezpośrednie, nie zostało przez ustawodawcę określone w postaci definicji. Spółka zaznacza, iż w jej zakładowym planie kont, nie posiada podziału na koszty bezpośrednie i pośrednie. Prowadzi księgowanie kosztów na kosztach rodzajowych (zespół 4), jak też kalkulacyjnych, przy czym jednostką kalkulacyjną jest każda nieruchomość (obiekt) będąca w jej posiadaniu. Spółka uznaje, iż koszty bezpośrednie są ściśle związane z konkretnymi przychodami, natomiast koszty pośrednie (inne niż bezpośrednie) dotyczą prowadzonej działalności gospodarczej, jednak nie mające bezpośredniego odniesienia w osiąganych przychodach, np. są to koszty, które pozwalają podatnikowi utrzymać istniejące źródło przychodów. Zdaniem spółki za koszty pośrednie można uznać między innymi koszty wynikające z przepisów prawa, związane z opłaceniem niektórych podatków, (w tym podatku od nieruchomości), opłaty za wieczyste użytkowanie, oraz inne, takie jak: koszty administracyjne, reklama, marketing, itp. Uznając więc, iż koszty dotyczące opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu są kosztami innymi niż bezpośrednie będą one uznane jako koszty uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, tj. w roku 2011. Interpretacją indywidualną z dnia 12 stycznia 2012r. znak: [...], Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazując na treść art. 15 ust. 4 , ust. 4 d i ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych podał, że koszty z tytułu opłat za wieczyste użytkowanie gruntów zostały przez spółkę poniesione w poszczególnych latach od roku 2006 do roku 2010, tj. w momencie ujmowania tych kosztów w księgach. Momentu poniesienia przedmiotowych kosztów nie zmienia fakt ujmowania ich w księgach w nieprawidłowej wysokości. Spółka zobowiązana jest do skorygowania niewłaściwie określonego kosztu uzyskania przychodu w dacie jego poniesienia tj . pierwotnego ujęcia w księgach rachunkowych. Pismem z dnia 24 stycznia 2012r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy pismem z dnia 29 lutego 2012r. udzielił odpowiedzi na w/w. wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. "D" S.A. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację, zarzucając naruszenie art. 78 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego nie zastosowanie i ograniczenie interpretacji do analizy przepisów prawa podatkowego, oraz całkowite pominięcie faktu, iż samo wypowiedzenie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste w sytuacji jego zaskarżenia nie stanowi tytułu do aktualizacji tejże opłaty, a w związku z tym nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w dacie jego doręczenia użytkownikowi wieczystemu. Strona skarżący wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a uchyla ten akt lub interpretację, albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga podlega oddaleniu, albowiem organ podatkowy wydając interpretację nie naruszył przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzut skarżącego , jakoby doszło do naruszenia art. 78 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest uprawniony. Sąd orzekający podziela pogląd, że w zakresie indywidualnej interpretacji podatkowej powinnością organu jest dokonanie wykładni tylko "przepisów prawa podatkowego". Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Normatywny przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią zatem "przepisy prawa podatkowego". Definicja tego pojęcia została określona w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez przepisy prawa podatkowego rozumie przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Przez ustawy podatkowe zaś, zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W definicji tej brak jest przepisów dotyczących ustawy o gospodarce nieruchomościami, a powołane przez skarżącą przepisy tej ustawy dotyczą li tylko cywilnoprawnego aspektu skutków orzeczenia sadowego w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu , a nie kwestii daty powstania obowiązku podatkowego. Sąd przyjmuje w związku z tym za własną ocenę organu dokonującego indywidualnej interpretacji, iż koszty z tytułu opłat za wieczyste użytkowanie gruntów zostały przez stronę skarżącą poniesione w poszczególnych latach 2006-2010, ponieważ w tych latach ujmowano je w księgach rachunkowych, choć czyniono to w nieprawidłowej, bo niższej , niż należało wysokości. Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 4 marca 2011r. potwierdził jedynie de facto stanowisko Gminy Miejskiej w zakresie ich prawidłowej wysokości , w związku z czym konieczne jest skorygowanie niewłaściwie określonego kosztu uzyskania przychodu w dacie jego poniesienia tj. w dacie pierwotnego ujęcia w księgach rachunkowych. Powyższe czyni bowiem zadość jednoznacznemu zapisowi normatywnemu zawartemu w art. 15 ust. 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy o p.p.s.a.