I SA/Kr 7/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2016-2018 skargę oddala. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta K. odmówił I. , umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2016-2018 w kwocie należności głównej 35 160 zł oraz należnych odsetek za zwłokę w wysokości 7 712 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 18 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium na str. 1-7 zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawiło przebieg postępowania przed organem I instancji, a następnie omówiło instytucję umorzenia zaległości podatkowej uregulowaną w art. 67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, wskazując na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego "pozbawienia" Spółki uprawnienia do przyznania pomocy de minimis wyjaśniło, że organ I instancji analizując wniosek Spółki, pod kątem dopuszczalności udzielenia ulgi w ramach pomocy de minimis wziął pod uwagę fakt, że od wielu lat nie prowadzi ona żadnej działalności operacyjnej, nie posiada majątku, ani też żadnych środków finansowych. Ponadto Spółka nie ma siedziby, jest nadal podmiotem wpisanym do KRS-u, przy czym w pozycji nr REGON i NIP widnieje adnotacja "uchylony 2020-02-24". Kolegium przedstawiło przesłanki warunkujące uznanie, że konkretne wsparcie finansowe stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i wskazało, że organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie prowadzi aktywnie działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie konkuruje z innymi podmiotami na rynku, a jedynie ze względów formalnych nie dokonał wykreślenia wpisu. Zatem w kolejnych etapach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji nie analizował sprawy pod kątem dopuszczalności udzielenia ulgi w ramach pomocy de minimis, bowiem stwierdził, że ewentualnie udzielona ulga, nie będzie stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE. Zatem organ nie pozbawił Spółki w ogóle możliwości ubiegania się o udzielenie ulgi podatkowej. Stwierdzenie, że ewentualnie udzielone wsparcie nie będzie stanowić pomocy de minimis, nie jest równoznaczne z tym, że Spółka nie ma prawa ubiegać się o udzielnie ulgi w trybie art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, jako takiej. Organ I instancji, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego uznał jedynie, że ewentualnie udzielone podmiotowi wsparcie, nie będzie stanowiło pomocy de minimis, która o ile jest jedną z form wsparcia udzielaną w ramach pomocy publicznej, to w odróżnieniu od innych form, nie wymaga zgłoszenia do Komisji Europejskiej. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy (w tym dowody wskazane w odwołaniu), który został poddany analizie w zaskarżonej decyzji. Organ I instancji podejmując rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia ulgi Spółce I. wskazał, iż o ile podmiot nie dysponuje majątkiem, z którego można zaspokoić roszczenie objęte wnioskiem, to istnieje możliwość skutecznego dochodzenia spłaty przedmiotowego zadłużenia od Likwidatora Spółki - J. B., który mocą decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 lutego 2019 r. został obciążony odpowiedzialnością za jej długi podatkowe. Umorzenie Spółce przedmiotowego zadłużenia, spowodowałoby wygaśnięcie zobowiązania podatkowego pierwotnego dłużnika, a w efekcie zwolnienie z odpowiedzialności osoby trzeciej. Zatem organ podatkowy utraciłby możliwość dochodzenia spłaty zadłużenia od Likwidatora. W ocenie organu I instancji umorzenie zadłużenia Spółki I. byłoby działaniem przedwczesnym, gdyż organ ma realną możliwość skutecznego dochodzenia spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej od Likwidatora, o czym świadczy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec niego, w wyniku którego część zobowiązania objętego wnioskiem o umorzenie wygasła poprzez zapłatę. Ponadto organ I instancji zauważył, że niniejsze postępowanie prowadzone było wyłącznie w zakresie umorzenia zaległości wskazanej przez Przedstawiciela Spółki, tj. zadłużenia za lata 2016-2018 (za powstanie którego Likwidator został obciążony odpowiedzialnością). W ocenie organu I instancji, skoro wnioskiem o umorzenie zostało objęte jedynie zadłużenie Spółki, za które odpowiada solidarnie również Likwidator, zasadnym wydaje się stwierdzenie, że J. B. występując ze stosownym wnioskiem, stara się uniknąć odpowiedzialności za długi, którymi został obciążony. Kolegium podało, że organ I instancji odniósł się również do kwestii związanych z wyrejestrowaniem opodatkowanych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskiem złożonym w dniu 14 listopada 2019 r. J. B., działając w imieniu I. , zwrócił się o wyrejestrowanie wskazanych w decyzji pojazdów. Przeprowadzone przez Referat Postępowań Administracyjnych Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K. postępowanie wyjaśniające, zakończone zostało w dniu 21 lutego 2020 r. decyzjami, mocą których, z uwagi na kradzież, orzeczono o wyrejestrowaniu przedmiotowych pojazdów. Organ I instancji wskazał, że Spółka przez szereg lat nie wywiązywała się z obowiązku składania deklaracji podatkowych. W związku z czym organ I instancji z urzędu określał wysokość podatku od środków transportowych należnego za poszczególne lata, w tym również za lata 2016 - 2018, których dotyczy niniejsze postępowanie ulgowe. Organ I instancji podkreślił, że Likwidator w latach ubiegłych nie wnosił odwołań od ww. rozstrzygnięć, pomimo ich skutecznych doręczeń. Dopiero w listopadzie 2019 r., strona wniosła o wznowienie postępowania. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez J. B., w postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległego podatku od środków transportowych, organ I instancji podkreślił, że każda preferencja podatkowa, zwłaszcza w formie umorzenia, prowadzi do uszczuplenia dochodów Gminy, a tym samym ogranicza realizowanie określonych zadań publicznych. Zdaniem organu I instancji nie jest przesłanką do umorzenia zaległości fiskalnych okoliczność, iż Likwidator od lat starał się zdobyć dokumentację, niezbędną do wyrejestrowania pojazdów będących przedmiotem opodatkowania. Na podstawie dokumentów, jakimi dysponuje organ podatkowy, w tym fotokopii dokumentacji uzyskanej z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż J. B. od momentu powołania go do pełnienia funkcji Likwidatora Spółki I. , nie wywiązywał się ze swoich obowiązków, nie tylko względem organu I instancji. Jak podkreślił organ I instancji, Likwidator od lat dysponował wiedzą, iż pojazdy należące do Spółki nie zostały wyrejestrowane, wobec czego podatek od środków transportowych nadal będzie naliczany, do momentu ich wyrejestrowania. Dowodem czego jest m. in. protokół z dnia 11 czerwca 2013 r. z przesłuchania przed organem I instancji, na którym J. B. złożył swój własnoręczny podpis. W związku z powyższym w ocenie organu I instancji argumentacja Zobowiązanego w tym zakresie nie może stanowić przesłanki warunkującej udzielenie ulgi w formie umorzenia. Organ I instancji wskazał, iż J. B. pełnił funkcję Likwidatora od roku 2009, a dopiero w roku 2020, po obciążeniu go odpowiedzialnością za długi podatkowe Spółki, doprowadził do wyrejestrowania pojazdów. Przez długi okres czasu dysponował wiedzą, iż pojazdy należące do Spółki nie zostały wyrejestrowane, wobec czego podatek od środków transportowych nadal będzie naliczany do momentu ich wyrejestrowania (co wynika m.in. z protokołu przesłuchania w 2013 r.). Kolegium zauważyło w związku z tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zaniedbania podatnika, który w porę nie wyrejestrował samochodów, powodujące namnażanie się zaległości, sprzeciwiają się zastosowaniu najdalej idącej ulgi w postaci całkowitego umorzenia i tym samym rezygnacji przez gminę z należnych jej wpływów. Dalej Kolegium podało, że po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji odmówił Spółce I. , udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w trybie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Przeciwne rozwiązanie w ocenie organu I instancji stanowiłoby działanie sprzeczne z zasadą sprawiedliwości i równości wobec prawa. Wydając rozstrzygnięcie oceniono przesłanki, nie tylko w kontekście aktualnej kondycji finansowej Podmiotu, ale także uwzględniając interesy ogólniejsze w rozumieniu pozyskiwania środków zgodnie z przyjętymi normami prawnymi i zasadami realizacji zadań dla dobra ogółu mieszkańców. Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami postępowania, zgromadził i w sposób wyczerpujący ocenił cały zebrany materiał dowodowy, dochodząc do przekonania, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły wystarczające przesłanki, wynikające z art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Kolegium uznało, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji przeanalizował wystąpienie przesłanki ważnego interesu Podatnika, jak również interesu publicznego, a motywy swojego rozstrzygnięcia przedstawił w zaskarżonej decyzji, dlatego orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K.. W świetle art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej Kolegium nie jest uprawnione do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy przepisy prawa pozostawiają sposób jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego I instancji. A zatem nie jest możliwe wydanie przez Kolegium decyzji uchylające decyzję organu I instancji i orzeczenie co do istoty w ten sposób, że organ odwoławczy udzieli stronie wnioskowanej ulgi podatkowej. Końcowo Kolegium odnosząc się do odwołania w zakresie okoliczności dotyczących działalności społecznej odwołującego się, zauważyło, że okoliczności te nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania w przedmiocie ulgi. Natomiast prawidłowość podejmowanych przez organ podatkowy działań, w zakresie wymiaru podatku od środków transportowych za kolejne lata, jak i odpowiedzialności Likwidatora za długi podatkowe Spółki, były badane w postępowaniach podatkowych przez SKO w K.. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze strona skarżąca zarzuciła: - brak rozpoznania istoty sprawy, poprzez przyjęcie, że nieprowadzenie przez Spółkę działalności oznacza brak uprawnienia do przyznania pomocy de minimis; - brak przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja wyjątkowa, która skutkuje umorzeniem zaległości; - brak przyjęcia, że sytuacja majątkowa podmiotu, nie pozwala na realizację zobowiązania; - brak przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzi ważny interes podatnika; - przyjęcie, że zadłużenie spółki jest wynikiem zawinionego działania likwidatora. Ponadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów powołanych w aktach sprawy: - wyrejestrowania samochodów o numerach rejestracyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], - akt sprawy Sądu Rejonowego dla K. Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych [...] Sprawozdanie TNS w sprawie [...], postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w sprawie [...] Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). gdy skarga jest bezzasadna, Sąd orzeka o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest merytorycznie prawidłowe i wydane zostało w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej. Sąd uznał, że stosownie do art. 187 § 1 O.p. zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, będący podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy, a także prawidłowo, w sposób rzetelny, zgodnie z art. 122 O.p., ustalono stan faktyczny. Organy podatkowe w sprawie niniejszej, zgodnie z art. 180 § 1 O.p. dopuściły w charakterze dowodu wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu oceny i wnioski wyprowadzone w tym zakresie stosownie do art. 191 O.p., odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie mając cechy dowolności i nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Sprawa została również prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 O.p., zbadana przez organ w postępowaniu odwoławczym, który rozważył ponownie wszelkie aspekty sprawy. Wbrew przy tym zarzutom skargi, trafnie i wyczerpująco odniósł się do wszelkich zarzutów odwołania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 121 i art. 124 O.p. organ odwoławczy wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwianiu sprawy. W świetle art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy przepisy prawa pozostawiają sposób jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. Przepis ten ogranicza zatem merytoryczno-reformacyjne uprawnienia organu odwoławczego w sprawach dotyczących przyznania ulg podatkowych. A zatem nie jest możliwe wydanie przez Kolegium decyzji uchylającej decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia ulgi podatkowej i orzeczenie co do istoty w ten sposób, iż organ odwoławczy udzieli wnioskowanej ulgi podatkowej. Kolegium natomiast w sposób wystarczający i bardzo dokładny przeanalizowało ponownie sprawę w kontekście zarzutów odwołania i stwierdziło pełną prawidłowość działań organu I instancji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie ocenę tą podziela. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny prawidłowości stanowiącego podstawę rozstrzygnięć organów podatkowych ustalenia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające przyznanie Skarżącej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych. Rozstrzygając powyższy spór należy odnieść się do treści przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, czyli art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z powyższego unormowania wynika, że decyzje w przedmiocie zastosowania jednej z ulg wymienionych w 67a § 1 O.p. organy podatkowe podejmują w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza możliwość (nie zaś konieczność) umorzenia zaległości podatkowej, w przypadku spełnienia jednej z przesłanek zawartych w przywołanym przepisie. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego z obowiązku zebrania w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie dokonania na jego podstawie oceny sytuacji podatnika pod względem spełnienia przesłanek umożliwiających udzielenie ulgi podatkowej, tj. "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", które to przesłanki mają charakter klauzul generalnych, a znaczenie ich pozostaje niedookreślone. Jak słusznie wskazali zarówno organ II instancji jak i Skarżąca, pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3324/15 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przykładowo warto wskazać, że pod przesłanką "ważnego interesu podatnika" mogą się kryć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Natomiast "interes publiczny" należy wiązać z dyrektywą postępowania nakazującą mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (por. wyroki NSA: z dnia 21 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2752/01, z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2016/12). Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie tego, czy dokonany przez organ administracji wybór w zakresie uznania administracyjnego jest słuszny. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje w przedmiocie ulg, jako decyzje uznaniowe, w pełnym zakresie podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne, a dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt l SA/Kr 1227/97). Sądowa kontrola obejmuje zatem przede wszystkim samo postępowanie poprzedzające ich wydanie, a nie rozstrzygnięcie, które jest wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Organy obu instancji mając na uwadze treść art. 67a i art. 67b O.p., uwzględniając status Skarżącej jako spółki prawa handlowego - osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą (i dlatego analizując informacje przedstawiane przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz informacje o zakresie korzystania przez podatnika z tego rodzaju pomocy w przeszłości), zgodnie z wnioskiem Skarżącej analizowały także Jej sytuację finansową i majątkową z punktu widzenia przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Stwierdziwszy, że nie zachodzi ani przesłanka ważnego interesu podatnika, ani interesu publicznego, prawidłowo uznano, iż ulga w spłacie zobowiązania podatkowego w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości nie może zostać udzielona. Podejmując rozstrzygnięcie w zakresie udzielenia ulgi I. , zadłużenia z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2016 - 2018, organy ustaliły, iż o ile wnioskodawca nie dysponuje majątkiem z którego można zaspokoić roszczenie objęte wnioskiem, to istnieje możliwość skutecznego dochodzenia spłaty przedmiotowego zadłużenia od Likwidatora Spółki - J. B., który mocą decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 lutego 2019 r. znak [...], został obciążony odpowiedzialnością za długi podatkowe Spółki. Umorzenie Spółce przedmiotowego zadłużenia, spowodowałoby zatem wygaśnięcie zobowiązania podatkowego pierwotnego dłużnika, a w efekcie zwolnienie z odpowiedzialności osoby trzeciej. Zatem organ podatkowy utraciłby możliwość dochodzenia spłaty zadłużenia od Likwidatora. Byłoby to zatem działaniem przedwczesnym, gdyż organ ma realną możliwość skutecznego dochodzenia spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej od Likwidatora Spółki - J. B., o czym świadczy postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec niego, w wyniku którego część zobowiązania objętego wnioskiem o umorzenie, wygasła poprzez zapłatę. Co istotne do podkreślenia, niniejsze postępowanie prowadzone było wyłącznie w zakresie umorzenia zaległości wskazanej przez przedstawiciela spółki, tj. zadłużenia za lata 2016-2018, za powstanie którego, jako Likwidator, został obciążony odpowiedzialnością. On też jest autorem wniosku o umorzenie Spółce przedmiotowego zobowiązania jak również autorem skargi w rozpoznawanej sprawie. De facto, w rozpoznawanej sprawie reprezentuje więc własne interesy. Niniejsza sprawa nie uprawnia jednak sądu do ponownej analizy kwestii odpowiedzialności Likwidatora za przedmiotowe zaległości podatkowe. Sąd, a wcześniej organ, dokonały jednak oceny okoliczności związanych z wyrejestrowaniem opodatkowanych pojazdów skoro Likwidator – jako przedstawiciel Spółki argumentował, że przyrost tam znacznych zobowiązań w podatku od środków transportowych był wynikiem kradzieży pojazdów od których odprowadzono podatek oraz spóźnionym ich wyrejestrowaniem z ewidencji. W tym zakresie organ I instancji prawidłowo ustalił, iż dopiero wnioskiem złożonym w dniu 14 listopada 2019r. J. B., działając w imieniu I. , zwrócił się o wyrejestrowanie następujących pojazdów: marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Przeprowadzone przez Referat Postępowań Administracyjnych Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta K. postępowanie wyjaśniające, zakończone zostało w dniu 21 lutego 2020r. decyzjami, mocą których, z uwagi na kradzież, orzeczono o wyrejestrowaniu przedmiotowych pojazdów. Pozbawienie właściciela władztwa nad samochodem w wyniku kradzieży wymaga bowiem, dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, złożenia przez właściciela wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, w związku z kradzieżą. Spółka skarżąca tymczasem przez szereg lat nie wywiązywała się z obowiązku składania deklaracji podatkowych. W związku z czym organ I instancji z urzędu określał wysokość podatku od środkow transportowych należnego za kolejne lata, w tym również za lata 2016 - 2018, których dotyczy niniejsze postępowanie. Likwidator w latach ubiegłych nie wnosił odwołań od ww. rozstrzygnięć, pomimo ich skutecznych doręczeń. Dopiero w listopadzie 2019r., Strona wniosła o wznowienie postępowania. Te okoliczności, jako zawinione bezpośrednio przez podatnika na skutek jego zaniedbania czy opieszałości nie mogły stać się "wyjątkowymi okolicznościami" uzasadniającymi ważny interes podatnika w umorzeniu zaległości a tym bardziej, interes publiczny. Nie może być bowiem przesłanką do umorzenia zaległości fiskalnych okoliczność, iż Likwidator od lat starał się zdobyć dokumentację, niezbędną do wyrejestrowania pojazdów będących przedmiotem opodatkowania. Likwidator od lat dysponował wiedzą, iż pojazdy należące do Spółki nie zostały wyrejestrowane, wobec czego podatek od środków transportowych nadal będzie naliczany, do momentu ich wyrejestrowania. Dowodem czego jest m. in. protokół z dnia 11 czerwca 2013r. z przesłuchania przed organem I instancji, na którym J. B. złożył własnoręczny podpis. J. B. pełnił funkcję Likwidatora od roku 2009, a dopiero w roku 2020, po obciążeniu Go odpowiedzialnością za długi podatkowe Spółki, doprowadził do wyrejestrowania opodatkowanych pojazdów. Jak już wyżej wskazano, J. B. przez długi okres czasu dysponował wiedzą, iż pojazdy te nie zostały wyrejestrowane, wobec czego podatek od środków transportowych nadal będzie naliczany, do momentu ich wyrejestrowania (co wynika m.in. z protokołu przesłuchania w 2013r.). Słusznie Kolegium podkreślało w uzasadnieniu swej decyzji (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych), że zaniedbania podatnika, który w porę nie wyrejestrował samochodów powodujące namnażanie się zaległości sprzeciwiają się zastosowaniu najdalej idącej ulgi w postaci całkowitego umorzenia i tym samym rezygnacji przez gminę z należnych jej wpływów. "Nie można bowiem premiować podatnika umorzeniem zaległości podatkowych w sytuacji, gdy poprzez swoje decyzje i zaniechania doprowadza do ich powstania" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2012 r" I SA/Kr 236/11). Sad podziela konstatację organów, że każda preferencja podatkowa, zwłaszcza w formie umorzenia, prowadzi do uszczuplenia dochodów Gminy, a tym samym ogranicza realizowanie określonych zadań publicznych. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji odmówił Spółce I. , udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w trybie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Przeciwne rozwiązanie w ocenie organu I instancji stanowiłoby działanie sprzeczne z zasadą sprawiedliwości i równości wobec prawa. Wydając rozstrzygnięcie oceniono przesłanki, nie tylko w kontekście aktualnej kondycji finansowej strony skarżacej, ale także uwzględniając interesy ogólniejsze w rozumieniu pozyskiwania środków zgodnie z przyjętymi normami prawnymi i zasadami realizacji zadań dla dobra ogółu mieszkańców. Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami, zgromadził i w sposób wyczerpujący ocenił cały zebrany materiał dowodowy, dochodząc do przekonania, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły wystarczające przesłanki, wynikające z art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jak już wyżej wskazano, ustalenia dotyczące nieistnienia wskazanych przesłanek są prawidłowe, a ustalenia te Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Organy odniosły się do wszystkich kwestii podnoszonych przez Skarżącą we wniosku i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sposób rozumienia przez organy pojęć: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" mieści się w ramach przyjętych w orzecznictwie sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym pierwsze ze wskazanych pojęć wiąże się ze stanem spowodowanym przypadkami – często o losowym, nadzwyczajnym charakterze – który powoduje, że podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowej. Inaczej tę kwestię ujmując przyjąć można (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15), że przesłanka ważnego interesu podatnika wiąże się z zaistnieniem po stronie podatnika okoliczności związanych z sytuacją finansową i majątkową, powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i osób zależnych od niego. Przy czym nie chodzi wyłącznie o sytuację klęski żywiołowej albo choroby, ale i inne sytuacje niezależne od podatnika. Z kolei przesłanka interesu publicznego, zakładająca respektowanie wspólnych dla całego społeczeństwa wartości (jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej i sprawność ich działania), z jednej strony nawiązuje do zasady powszechności opodatkowania, z drugiej zaś, zakłada unikanie niepożądanych skutków przymusowej realizacji należności podatkowych wiążących się np. z koniecznością późniejszego udzielania pomocy podatnikom, których zdolność do samodzielnego finansowania swoich koniecznych potrzeb została zachwiana wskutek przymusowego dochodzenia należności. Z punktu widzenia interesu publicznego należy zatem rozważyć, dokonując "ważenia" wartości, czy korzystniejsze jest dochodzenie należności, czy też zastosowanie ulgi w spłacie. W sytuacji, w której nie zachodzi żadna z przesłanek zastosowania ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, organ podatkowy, obowiązany jest do odmowy udzielenia ulgi. Takie zaś właśnie rozstrzygnięcie zawarte zostało w decyzji organu I instancji i zostało ono, po rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy, utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją. Rozstrzygnięcia te, w ocenie Sądu, odpowiadają prawu, ponieważ w stosunku do Skarżącej za wnioskowanym umorzeniem zaległości podatkowej nie przemawia ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny w rozumieniu art. 67a O.p. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego "pozbawienia" uprawnienia do przyznania pomocy de minimis wskazać należy, że organ I instancji analizując wniosek Spółki, pod kątem dopuszczalności udzielenia ulgi w ramach pomocy de minimis wziął pod uwagę fakt, że od wielu lat nie prowadzi ona żadnej działalności operacyjnej, nie posiada majątku, ani też żadnych środków finansowych ale też, że nadal jest podmiotem wpisanym do KRS-u, przy czym w pozycji nr REGON i NIP widnieje adnotacja "uchylony 2020-02-24". Kolegium natomiast przedstawiło przesłanki warunkujące uznanie, że konkretne wsparcie finansowe stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i wskazało, że organ I instancji prawidłowo uznał, że wnioskodawca nie prowadzi aktywnie działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie konkuruje z innymi podmiotami na rynku, a jedynie ze względów formalnych nie dokonał wykreślenia wpisu. Zatem w kolejnych etapach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji nie analizował sprawy pod kątem dopuszczalności udzielenia ulgi w ramach pomocy de minimis, bowiem stwierdził, że ewentualnie udzielona ulga, nie będzie stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE. Zatem organ nie pozbawił Spółki możliwości ubiegania się o udzielenie ulgi podatkowej. Stwierdzenie, że ewentualnie udzielone wsparcie nie będzie stanowić pomocy de minimis, nie jest równoznaczne z tym, że Spółka nie ma prawa ubiegać się o udzielnie ulgi w trybie art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa, uznał jedynie, że ewentualnie udzielone podmiotowi wsparcie, nie będzie stanowiło pomocy de minimis, która o ile jest jedną z form wsparcia udzielaną w ramach pomocy publicznej, to w odróżnieniu od innych form, nie wymaga zgłoszenia do Komisji Europejskiej. Sąd nie dostrzegł więc w tym zakresie jakiegokolwiek naruszenia czy ograniczenia praw skarżącego podmiotu. Podsumowując Sąd wskazuje, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, innych naruszeń, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności tych rozstrzygnięć. Wobec tego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę