I SA/Kr 710/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Cieloch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2009 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. T. działając przez pełnomocnika wniósł w dniu 15 kwietnia 2009 roku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13.03 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].09.2008 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2002 rok z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 95.178,00zł. W przedmiotowej skardze został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżący J. T. od lipca 2005 roku prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Z uwagi na fakt, że nie ma on możliwości wygospodarowania środków celem wykonania skarżonej decyzji , w stosunku do niego zostałoby wszczęte postępowanie egzekucyjne, konsekwentnie nie mógłby on uzyskać zaświadczenia o nie zaleganiu w opłatach z tytułu zobowiązań podatkowych. Przełożyłoby się to na utratę przez niego renomy, dobrego imienia jego jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na rynku nieruchomości, a także na utratę partnerów gospodarczych i zmniejszenie przychodu. Zdaniem skarżącego utrata pozycji wypracowanej na danym rynku jest nieodwracalnym uszczerbkiem dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co może w najgorszym razie prowadzić do konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Podniósł także, że nie jest w stanie wykonać zaskarżonej decyzji zarówno w całości jak i w części , albowiem doprowadziłoby to do wyrządzenia w jego majątku znacznej szkody , a co więcej wykonanie decyzji ,która z uwagi na to, że została wydana z rażącym naruszeniem tak przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego , a przez to winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego , doprowadzi z całą pewnością do powstania nieodwracalnych skutków. Skarżący ponadto zaznaczył, że złożył także skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trzech innych sprawach odnoszących się do określenia wysokości podatku dochodowego za 2002 rok, jest ojcem piątki dzieci, w tym trójki nadal uczących się, pozostających na jego utrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu dokonanej zarówno na podstawie przesłanek wskazanych we wniosku jak i informacji znajdujących się w aktach sprawy należy uznać, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na wyczerpanie powyższych przesłanek. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie wygospodarować środków na wykonanie zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadzi do postępowania egzekucyjnego i utraty dobrego imienia na rynku nieruchomości . Jednakże skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił wysuwanych przez siebie twierdzeń, nie wskazał konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przedmiotowy wniosek oprócz ogólnikowych twierdzeń nie zawiera wskazania na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie spełnia bowiem funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zaskarżonej decyzji powołanie się na same przesłanki ustawowe . Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Dopiero wskazanie konkretnego stanu faktycznego danej sprawy powinno pozwolić na stwierdzenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uznać zatem należało, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto wskazać przy tym należy, że zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa materialnego jak i procesowego nie mogą stanowić uzasadnienia do wstrzymania jej wykonania, gdyż w tym zakresie Sąd może jedynie rozważać czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesione przez skarżącego zarzuty zostaną natomiast przez Sąd ocenione w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji . Naruszenie prawa materialnego jak i procesowego , które jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie.( por. postanowienia NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl. oraz z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.). Jednocześnie należy wskazać ,że w aktach sprawy znajduje się wypełniony przez skarżącego formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym deklaruje on posiadanie oszczędności w kwocie 200 000 zł oraz dwóch samochodów o łącznej wartości 35 000 zł i nieruchomości położonej w Zabierzowie ( dom o powierzchni 350 m ²). Niewątpliwie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego w ustalonej wysokości, bądź też ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego oznacza dolegliwość finansową, ale wobec nie uprawdopodobnienia przez skarżącego powyżej wymienionych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając przedmiotowy wniosek skarżącego za bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.