I SA/Kr 710/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi "Z" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2002 roku postanawia: zawiesić postępowanie. Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 518/10. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że termin przedawnienia wobec skarżącej Spółki upływał w dniu 19 listopada 2009 r. Jednakże w dniu 10 września 2009 r. wydana została decyzja o zabezpieczeniu należności podatkowych przed wydaniem decyzji określających Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja 2002 r. do grudnia 2002 r. Na podstawie tej decyzji wydane zostało zarządzenie zabezpieczenia należności podatkowych za wskazane okresy. Następnie w dniu 5 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2002 r. do grudnia 2002 r. Decyzjom tym Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał w dniu 30 października 2009 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Organy podatkowe uznały, iż przedmiotowe decyzje zostały doręczone w dniu 18 listopada 2009 r. i w tym samym dniu zostały wystawione odpowiednie tytuły wykonawcze. Oznacza to, że w dniu 18 listopada 2009 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego między innymi za sierpień 2002r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 26 lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 października 2009 r., jak również zostały utrzymane w mocy postanowienia z dnia 30 października 2009 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom z 5 października 2009 r. Decyzje te oraz postanowienia zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd ten wyrokiem z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 518/10 stwierdził nieważność postanowień Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzających je postanowień organu I instancji w przedmiocie nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Od wyroku tego wniesiona została skarga kasacyjna. W odpowiedzi na wniosek o zawieszenie postępowania, skarżąca nie sprzeciwiła się zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 02 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy między innymi od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Sądu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Istotną kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za sierpień 2002 roku. Strony postępowania są zgodne, że przedawnienie to powinno było nastąpić w dniu 19 listopada 2009 r. Zdaniem skarżącego tak właśnie się stało, zaś zdaniem organu podatkowego wydanie w dniu 30 października 2009 r. postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji wystawienie w dniu 18 listopada 2009 r. tytułu wykonawczego, przerwało bieg przedawnienia. Rozstrzygnięcie zatem, czy faktycznie postanowienie z dnia 30 października 2010 r. wydane zostało w warunkach nieważności, jak stwierdził to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 maja 2010 r. (sygn. akt I SA/Kr 518/10) wpływa bezpośrednio na ustalenie, czy doszło do przerwania biegu przedawnienia. Rozstrzygnięcie tamtej sprawy wywiera wobec powyższego bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania i ma ono znaczenie prejudycjalne. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.