I SA/Kr 713/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 10 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.297.2025 w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika z udziału w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 września 2025 r. M. K. wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 10 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.297.2025 w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika z udziału w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, że w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. W ocenie Sądu, będące przedmiotem skargi postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia pracownika organu wydane na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) nie mieści się w żadnej z kategorii aktów podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Jak wynika z cytowanych powyżej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. możliwość uczynienia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego zależy od tego, czy na takie postanowienie służy zażalenie albo czy postanowienie takie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Tymczasem na zaskarżone postanowienie zażalenie nie przysługiwało (zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., o czym skarżąca została pouczona przez organ). Nie sposób uznać go też za kończące postępowanie (w przeciwieństwie do np. postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania) czy rozstrzygające sprawę co do istoty (w przeciwieństwie do np. postanowienia o wznowieniu postępowania). Przedmiotowy akt nie został również wydany w postępowaniu zabezpieczającym. Zaskarżone postanowienie zostało wprawdzie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, jednak ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) nie reguluje kwestii wyłączenia pracownika organu egzekucyjnego, odsyłając w tym zakresie w treści art. 18 do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wskazać należy, że kontrola postanowienia o odmowie wyłączenia pracownika nie odbywa się w administracyjnym postępowaniu wpadkowym (zażalenie), lecz w administracyjnym postępowaniu głównym (odwołanie od decyzji administracyjnej – art. 142 k.p.a.), a następnie, ewentualnie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym (skarga na decyzję administracyjną). Uzasadnieniem takiego rozwiązania jest szybkość i sprawność działania administracji. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika organu nie mieści się także w żadnej innej kategorii aktów podlegających kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1911/12). Rozpoznanie skargi na przedmiotowe postanowienie nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego i dlatego skarga, jako nieodpuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – orzekł jak w sentencji postanowienia.