I SA/Kr 733/23

|Sygn. akt I SA/Kr 733/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Piotr Głowacki, Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2023 r., sprawy ze skargi S. z siedzibą w C. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 30 maja 2023 r., nr FE-I.3160.12.2020 w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania I. uchyla punkt II zaskarżonej decyzji nr FE-I.3160.12.2020, II. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 15 513,00 zł (słownie: piętnaście tysięcy pięćset trzynaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Województwa Małopolskiego w dniu 30 maja 2023r., znak: FE-I.3160.12.2020 wydał decyzję w której postanowił: uchylić zaskarżoną decyzję z dnia 15 marca 2022r., znak; FE-1.3160.12.2020, w sprawie zwrotu dofinansowania w całości, zobowiązać L. (strona skarżąca, beneficjent) do zwrotu dofinansowania w kwocie 469 534, 40 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków w związku ze stwierdzeniem przez Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 nieprawidłowości przy wykorzystaniu środków finansowych otrzymanych przez Beneficjenta ze środków europejskich, w tym: 1) 326 677,86 PLN wypłaconych w formie refundacji ze środków europejskich wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków tj. od 10 października 2018r. do dnia dokonania zwrotu z wyłączeniem okresu od 7 września 2020r. do 29 marca 2021 r., 2) 142 856,54 zł wypłaconych w formie refundacji ze środków europejskich wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od 28 grudnia 2018r. do dnia dokonania zwrotu, z wyłączeniem okresu od 7 września 2020r. do 29 marca 2021 r. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji Zarząd Województwa Małopolskiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego (IZ RPO WM, IZ) na lata 2014-2020 w dniu 15 marca 2022r., znak: FE-decyzję administracyjną w której orzekł o zwrocie dofinansowania w kwocie 1 325 581, 97 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w związku ze stwierdzeniem przez IZ RPO WM nieprawidłowości przy wykorzystaniu środków finansowych otrzymanych przez L. ze środków europejskich na podstawie umowy z 26 października 2017r. nr [...] o dofinansowanie Projektu pod nazwą [...] Organ ustalił, że cały budynek C. w Ś. zrealizowany przez Partnera tj. Gminę C. jest użytkowany przez miejscowy klub piłkarski, K. w Ś. oraz I. do prowadzenia działalności sportowej, co w ocenie organu stanowiło naruszenie celów Projektu, naruszenie zapisów Szczegółowego Programu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego (SzOOP RPO WM) na lata 2014-2020 w zakresie Działania 6.3 Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu, a tym samym naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie Projektu z 27 października 2017r.. Organ przyjął, że budynek C. w Ś. został oddany w użytkowanie klubom sportowym mimo, że zapisy SzOOP RPO WM wprost wskazywały, że w ramach Działania 6.3 nie będą wspierane inwestycje z zakresu infrastruktury sportowej tj. infrastruktury rozgrywek i zawodów sportowych oraz wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe. W związku z takim stanowiskiem organu przyjęto, że naruszenie przez Beneficjenta zapisów SzOOP RPO WM stanowi jednocześnie naruszenie postanowień zawartej umowy o dofinansowanie , co przesądza o zaistnieniu przesłanki z art. 207 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (u.f.p.) tj. wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ww. ustawy, a także wypełnia swoim zakresem przesłankę art. 207 ust. 1 pkt. 1 u.f.p. poprzez wykorzystanie tych środków niezgodnie z przeznaczeniem. Wysokość szkody rzeczywistej określono na poziomie środków finansowych, które zostały wypłacone L., a które dotyczą zakwestionowanych przez Organ wydatków przeznaczonych na budowę i wyposażenie wydatków, przeznaczonych na budowę i wyposażenie C. w Ś. odpowiadających poziomowi ustalonej kwoty do zwrotu ( 1 325 581, 97 zł). Określona do zwrotu kwota obejmowała także wydatki nieprawidłowo poniesione na zakup sprzętu elektronicznego w postaci jednego komputera [...] oraz rzutnika [...] oraz drugiego komputera przenośnego [...] zakupionych w ramach Projektu. Odnosząc się do określenia kwoty pozostającej do zwrotu przez Beneficjenta, IZ RPMO WM wyjaśniła, że wobec okoliczności zaistniałych na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego kwota wskazana w wezwaniu do zwrotu z 22 stycznia 2020r. uległa podwyższeniu. Wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego Organ ustalił, że przesłanki niekwalifikowalności dotyczą całego budynku C. w Ś., ponieważ całość budynku była wykorzystywana przez kluby sportowe na prowadzenie działalności sportowej, co stanowi naruszenie zapisów SzOOP RPO WM. Tym samym koszty niekwalifikowane ustalono na poziomie 2 483 723,11 zł brutto. Rozpoznając ponownie sprawą Organ uznał, że w ramach infrastruktury objętej dofinansowaniem nie jest wykluczone użytkowanie i wykorzystanie obiektów lub ich części prze podmioty prowadzące działalność sportową. Natomiast wykluczone z dofinansowania jest użytkowanie obiektów lub ich części głównie (w sposób przeważający/dominujący) przez podmioty prowadzające działalność sportową. Wobec powyższego na etapie odwoławczym postępowania uznano, że całość budynku C. w Ś., a jedynie część pomieszczeń obiektu (znajdująca się w budynku B) wykorzystywana jest przede wszystkim (w większości przypadków) przez kluby sportowe, które zdaniem Organu prowadzą w tych pomieszczeniach działalność sportową, co stanowi naruszenie zapisów Poddziałania 6.3.1. SzOOp RPO WM. Z tego też względu podzielono budynek na część A i B. Część A obejmowała wiatrołap, korytarz/hol, świetlice., toalety, pomieszczenia techniczne (kotłownia, śmietnik, węzeł ciepłej wody/skład opału, serwerownia) portiernia, dwie szatnie wraz z sanitariatami, oraz siłowania z pomieszczeniem do przechowywania sprzętu do sprzątania. Natomiast Budynek B obejmowała wiatrołap, korytarz/hol, pomieszczenia przechowujące sprzęt do sprzątania, trzy pomieszczenia magazynowe oraz dwie szatnie wraz z sanitariatami. Następnie uznano że część A budynku wykorzystywana była przede wszystkim przez różnorodne podmioty do prowadzenia w nich szeroko zakrojonej działalności zgodnej z celami programu i z tego względu uznano, że niezasadne było uznanie , że całość budynku C użytkowana była przez klub sportowy na rzecz prowadzonej działalności sportowej. Natomiast część B została z góry ukierunkowana i przeznaczona do prowadzenia w sposób dominujący i przeważający działalności przez L. oraz I., co potwierdzały tabliczki na drzwiach i ogłoszenia o rozgrywkach. Dlatego też uwzględniono tylko przeważający wykorzystanie części budynku B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: - art. 207 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 184 u.f.p. poprzez przyjęcie, że Beneficjent wykorzystał środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem umowy z dnia 26 października 2017r. o dofinansowanie Projektu pod nazwą [...], z naruszeniem celów Projektu, z naruszeniem zapisów SzOOP RPO WM na lata 2014-2020 w zakresie działania 6.3 Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu i że powyższe naruszenie może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii Europejskiej, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie doszło do wykorzystania środków w sposób sprzeczny z umową oraz że powyższe naruszenie może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii Europejskiej, art. 7, 8, 9, 10 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wnikliwie stanu faktycznego, a także błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie zapisu SzOOP RPO WM, że nie będą wspierane inwestycje z zakresu infrastruktury sportowej tj. infrastruktury rozgrywek i zawodów sportowych oraz wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe (w szczególności: hale sportowe, sale gimnastyczne, boiska, lodowiska, kryte baseny za wyjątkiem kąpielisk, basenów korzystających ze źródeł geotermalnych, wód leczniczych i mineralnych) oraz budynki służące funkcjom administracyjno-zarządczym podczas gdy użyty zapis "przede wszystkim " odnosi się do sytuacji, gdy działalność sportowa jest prowadzona w obiekcie w sposób dominujący - niezasadne zrównanie przez organ przedmiotu działalności Stowarzyszenia L. zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Sądowym, które prowadzi szeroką działalność dla społeczności lokalnej z kategorią podmiotów - klubów sportowych, w tym I., która również, podobnie jak Stowarzyszenie L. nie prowadzi działalności wyłącznie sportowej, art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niezasadne przyjęcie, że przy I. w ramach działającej przy nim sekcji działa amatorsko w dyscyplinie piłki nożnej, podczas gdy przy I. nie działa sekcja piłki nożnej, na dowód czego Skarżący przedkłada oświadczenie Prezesa I. z dnia 07.07.2023r. a także niezasadne przyjęcie, że Skarżący nie wykazał prowadzenia działalności przez tą jednostkę dla społeczności lokalnej, dlatego Skarżący przedkłada wydruk ze strony internetowej Gminy C. wraz z galerią zdjęć z których to dokumentów wynika, że I. zorganizowała Piknik w Ś. w dniu 28 sierpnia 2022r., art. 10 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Skarżący nie wykazał zakupu ze środków Projektu jednego komputera [...] oraz rzutnika [...] oraz drugiego komputera przenośnego [...] które zostały zakupione w ramach Projektu, na dowód czego Skarżący przedłożył dokumentacje przetargową z której wynika, że wynagrodzenie Wykonawcy miało charakter ryczałtowy i obejmowało wykonanie robót budowlanych i dokonywane zakupy sprzętu nie dotyczą jednego zamówienia, a szeregu prac wykonywanych w ramach wielu przetargów, nadto Skarżący dołączył oświadczenie Partnera Projektu - Gminy C., że środki trwałe zakupione w ramach projektu nie zostały w ciągu 7 lat wstecz współfinansowane ze środków unijnych lub dotacji krajowych, - art. 143 ust. 1 i art. 2 pkt. 36 rozporządzenia ogólnego poprzez przyjęcie, że Skarżący dopuścił się nieprawidłowości rozumianej jako naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, co może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii Europejskiej poprzez obciążenie budżetu Unii Europejskiej nieuzasadnionym wydatkiem. W związku z powyższym wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga okazała się uzasadniona. Na wstępie zauważyć należy, że Zarząd Województwa Małopolskiego, jako instytucja zarządzająca (zob. art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. ustawy wdrożeniowej) jest odpowiedzialny za przygotowanie i realizację regionalnego programu operacyjnego, w szczególności zaś do jego zadań należy m.in. prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym weryfikacja prawidłowości wydatków ponoszonych przez beneficjentów (w przypadku krajowego albo regionalnego programu operacyjnego), nakładanie korekt finansowych, a także odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w szczególności kwot związanych z nałożeniem korekt finansowych, na zasadach określonych w u.f.p., albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b u.f.p. (zob. art. 9 ust. 2 pkt 7, 8 i 9 lit. a ustawy wdrożeniowej). Realizując zatem ww. zadania, instytucja zarządzająca korzysta z instrumentów prawnych zawartych w u.f.p. Jak stanowi przy tym art. 5 ust. 1 pkt 2 u.f.p., środki pochodzące z budżetu UE są środkami publicznymi, a należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, a także odsetki od tych środków, są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 6 u.f.p.). Według treści art. 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Jeżeli zaś środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., podlegają one zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, o czym stanowi przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Trzeba przy tym wskazać, że za "inne" procedury, o których mowa w wyżej cytowanym art. 184 u.f.p., uważa się procedury zarówno wynikające z aktu prawa powszechnie obowiązującego, jak również reguły postępowania, obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych, w tym procedury określone w umowie o dofinansowanie, zawierającej m.in. prawa i obowiązki beneficjenta oraz zasady dofinansowania projektu. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że naruszenie postanowień umowy o dofinansowanie, należy traktować jak naruszenie procedur, o którym mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., II GSK 489/16, CBOSA lub wyrok NSA z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, CBOSA). W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., instytucja zarządzająca, wzywa do zwrotu środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (vide: art. 207 ust. 8 u.f.p.), natomiast po bezskutecznym upływie ww. terminu, organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 7 (art. 207 ust. 9 u.f.p.). Do uznania, że spełniła się przesłanka zwrotu środków z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., organ musi wskazać, na konkretne zachowanie beneficjenta, które spowodowało naruszenie określonej normy prawnej lub postanowienia umownego, a więc procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Ponadto, konieczne jest jednoczesne wykazanie, że wskutek ich naruszenia doszło do powstania szkody lub mogłoby dojść do jej powstania w budżecie ogólnym UE. Wynika to z brzmienia art. 2 pkt 36 w zw. z art. 143 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013. Zgodnie z treścią drugiego z tych przepisów (zdanie pierwsze), państwa członkowskie dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami, stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Pierwszy zaś z przywołanych przepisów zawiera definicję nieprawidłowości, która oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W orzecznictwie wskazuje się, że powyższa definicja nakazuje poszukiwać związku pomiędzy naruszeniem prawa a możliwością zaistnienia szkody w budżecie UE. Szkoda może bowiem mieć zarówno charakter rzeczywisty, jak również potencjalny. NSA w wyroku z dnia 15 września 2015r. II GSK 2370/14 (CBOSA) zaakceptował pogląd, zgodnie z którym przy orzekaniu o zwrocie środków nie można poprzestać wyłącznie na ustaleniu, że doszło do ich wydatkowania z naruszeniem procedur ale konieczne jest również stwierdzenie, czy i w jaki sposób to naruszenie wpłynęło na możliwość chociażby potencjalnej szkody dla budżetu ogólnego UE, gdyż nie każda nieprawidłowość będzie powodować konieczność dochodzenia zwrotu dofinansowania. Aby zatem orzec o zwrocie środków niezbędne jest wykazanie dwóch przesłanek, a mianowicie: po pierwsze, musi zaistnieć naruszenie procedur, a po drugie, ich naruszenie spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE (por.m.in. wyrok NSA z dnia 11 października 2018r., I GSK 2162/18, CBOSA). Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu przed sądem jest kwestia częściowo zakwestionowanych przez organ środków dofinasowania wydatkowanych na realizację projektu szczegółowo opisanego w części sprawozdawczej uzasadnienia, w szczególności organ zarzuca skarżącej błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie zapisu Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 dla Działania 6.3, zgodnie z którym nie będą wspierane inwestycje z zakresu infrastruktury sportowej tj. infrastruktury rozgrywek i zawodów sportowych oraz wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe (w szczególności: hale sportowe, sale gimnastyczne, boiska, lodowiska, kryte baseny za wyjątkiem kąpielisk, basenów korzystających ze źródeł geotermalnych, wód leczniczych i mineralnych) oraz budynki służące funkcjom administracyjno-zarządczym. Zdaniem zaś skarżącego ww. zapis "przede wszystkim " odnosi się do sytuacji, gdy działalność sportowa jest prowadzona w obiekcie w sposób dominujący. Tymczasem w zakwestionowanym obiekcie prowadzona jest szeroka działalność na rzecz społeczności lokalnej przez stronę skarżącą jak np. pikniki dla rodzin, w tym także amatorskie rozgrywki piłki nożnej. Sąd nie podzielił stanowiska organu co do wykorzystywanie dofinansowanego obiektu jako wykorzystywanego "przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe", co uzasadnia naruszenie przez organ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, 77 § 1 ,80 k.p.a. Mianowicie organ ustalił, że cały budynek C. w Ś. zrealizowany przez Partnera tj. Gminę C. jest użytkowany przez miejscowy klub piłkarski, L. oraz I. do prowadzenia działalności sportowej, co w ocenie organu stanowiło naruszenie celów Projektu, naruszenie zapisów SzOOP RPO WM na lata 2014-2020 w zakresie Działania 6.3 Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu, a tym samym naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie Projektu z 27 października 2017r. Organ przyjął, że budynek C. w Ś. został oddany w użytkowanie klubom sportowym mimo, że zapisy SzOOP RPO WM wprost wskazywały, że w ramach Działania 6.3 nie będą wspierane inwestycje z zakresu infrastruktury sportowej tj. infrastruktury rozgrywek i zawodów sportowych oraz wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe. Zaakcentowania jednak wymaga, że skarżący otrzymał dofinansowanie na całość budynku, a nie poszczególne części z podziałem na część A i część B. Skarżący zawierając umowę z 26 października 2017r. o dofinansowanie projektu pn. [...] , zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z jej postanowieniami, a na mocy umowy o dofinansowanie otrzymano środki na cały obiekt bez podziału na poszczególne części. W związku z powyższym organ w sposób sprzeczny z zapisami umowy o dofinansowanie, jej załącznikami i wnioskiem oraz zapisami Poddziałania 6.3.1. SZOOP RPO WM uznał, że wykluczone z dofinansowania jest użytkowanie i wykorzystywanie części obiektów przez podmioty prowadzące działalność sportową. Ustalenie podziału budynku na część na A i część B nastąpiło przez organ w sposób dowolny i sztuczny, gdyż budynek stanowi administracyjną całość na który beneficjent otrzymał dofinansowanie. Ponadto zauważenia wymaga, że cały obiekt ma powierzchnię 498,04m2, część B budynku ma powierzchnię 184,55m2 a część A budynku o pow. 313,49 m2 co stanowi 2/3 jego powierzchni. Nadto skarżący nie jest klubem sportowym tylko Stowarzyszeniem działającym na rzecz społeczności lokalnej, a w jego działalności mieści się organizowanie imprez dla rodzin, w tym o charakterze sportowym. Poglądowo można przywołać tu piknik rodzinny zorganizowany przez stronę skarżącą 28 sierpnia 2022 r. w spornym obiekcie (por. załączona fotorelacja, k. 17-21) o charakterze integracyjnym, jak amatorskie rozgrywki piłkarskie, zabawy i konkursy dla dzieci, prezentacja lokalnych kół gospodyń wiejskich, innych stowarzyszeń, np. rowerowych, wolontariuszy, a nawet zorganizowano punkt nieodpłatnej pomocy prawnej i poradnictwa obywatelskiego. Powyższe argumenty świadczą zdaniem Sądu w sposób niewątpliwy, o tym, że ustalenia organu co do prowadzenia w spornym obiekcie (części projektu) działalności sportowej w przeważającej części są błędne i nie znajdują pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wręcz przeciwnie, z materiału tego wynika, że projekt został przeprowadzony prawidłowo i służy lokalnej społeczności zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak zatem jest podstaw do kwestionowania wskazanych przez organ w decyzji środków jako wydatków niekwalifikowanych, jak i twierdzeń o chociażby potencjalnej szkodzie dla budżetu ogólnego UE W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie sposób znaleźć merytorycznego uzasadnienia dla wysnutego wniosku o zakwalifikowaniu powyższych spornych wydatków jako wydatków niekwalifikowanych i w konsekwencji orzeczenia o zwrocie kwoty dofinansowania. Przede wszystkim organy nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i materiału dowodowego, poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych oraz wadliwą interpretację zapisów umowy w zakresie wezwania do zwrotu części kwoty dofinansowania. W tym stanie sprawy, Sąd uchylił pkt II zaskarżonej decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a . Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę powyżej sformułowane wskazania Sądu, w szczególności dokona niezbędnych ustaleń istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy jak kwestie związane prowadzeniem w spornym obiekcie działalności w przeważającej części przez kluby sportowe. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie złożyły się: uiszczony wpis od skargi; koszty zastępstwa procesowego w kwocie określone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa. ----------------------- Sygn. akt I SA/Kr 733/23