I SA/Kr 735/97

skargę oddala w przedmiocie ulgi inwestycyjnej w podatku dochodowym za rok 1994. Bank w L. pismem z dnia 4 kwietnia 1995 r. wystąpił do Urzędu Skarbowego w L. z wnioskiem o ustalenie ulgi w podatku dochodowym za 1994 r. w oparciu o par. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. w sprawie zasad i wysokości opodatkowania podatkiem dochodowym banków i innych instytucji finansowych oraz Polskiego Monopolu Loteryjnego /Dz.U. nr 22 poz. 157/. Wnioskowana przez Bank ulga, winna być przyznana w kwocie 167.604.000 starych złotych tj. w wysokości należnego podatku dochodowego za 1994 rok. Do wniosku o przyznanie ulgi Bank przedłożył wymagane przepisami par. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów rozliczenie akumulacji i przeznaczenia środków funduszu inwestycyjnego, wykazując poniesione wydatki inwestycyjne oraz odpisy amortyzacyjne. Urząd Skarbowy w L. decyzją z dnia 19 kwietnia 1995 r., odmówił przyznania wnioskowanej ulgi, gdyż środki własne funduszu inwestycyjnego przekroczyły w 1994 r. poniesione nakłady na spłatę raty kredytu zaciągniętego na budowę budynku Banku objętego ulgą w podatku dochodowym. Decyzję swoją Urząd Skarbowy w L. podjął na podstawie art. 39 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz par. 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. Decyzja z dnia 14 lipca 1995 r. Izba Skarbowa w N. utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Decyzja Izby Skarbowej została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 1996 r. SA/Kr 1777/95. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że: zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W niniejszej sprawie istotne było w stosunku do jakich nakładów inwestycyjnych w związku z budową budynku bankowego strona skarżąca nabyła uprawnienie przed 1 stycznia 1992 r. Istotnym dla rozstrzygnięcia tej kwestii są postanowienia planu inwestycyjnego z roku 1986 dotyczącego budynku bankowego realizowanego przez stronę skarżąca. Jeżeli plan ten, zgłoszony organowi podatkowemu przewidywał realizację budynku łącznie z jego wyposażeniem w urządzenia, o których mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu, to należy przyjąć, że strona skarżąca na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nabyła uprawnienia do ulgi inwestycyjnej przy realizowaniu tych zadań po 1.01.1992 r. w zakresie przewidzianym przepisami ww. rozporządzenia. Tej okoliczności, jak stwierdził sad, nie wyjaśniono w toku postępowania podatkowego, mimo, że ma ona istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodać tu należy, że w skardze, której żądanie sprecyzowane zostało w toku postępowania sądowego Bank zakwestionował tylko stanowisko zaskarżonej decyzji odmawiające mu udzielenia w roku 1994 ulgi inwestycyjnej z tytułu poniesionych przez niego w roku 1994 nakładów na zakup urządzeń komputerowych do wybudowanego wcześniej budynku bankowego. W związku z wyżej omówionym rozstrzygnięciem Sądu Izba Skarbowa w N. podjęła ponownie decyzję w dniu 23 maja 1997 r., w której utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia 19 kwietnia 1995 r. W uzasadnieniu stwierdziła, że podejmując ponownie decyzję w sprawie, uwzględniła przedłożony dodatkowo w trakcie postępowania przed sądem materiał dowodowy oraz ustalenia wynikające z przeprowadzonego w dniu 21 maja 1997 r. przez Izbę Skarbową dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Bank dokonywał po dniu 1 stycznia 1992 r. /1992-1995/ zakupów sprzętu komputerowego, stanowiącego - zdaniem Banku - konieczne uzupełnienie /tj. rozbudowę, a nie zamianę w związku z zakupem nowego oprogramowania/ istniejącego i funkcjonującego od 1 stycznia 1992 r. systemu. Opracowana dokumentacja projektowo-kosztorysowa w 1986 r. na realizację budynku bankowego nie zawiera szczegółowego wyspecyfikowania zakresu rzeczowego pozycji dotyczącej "pierwszego wyposażenia". Ustalone w ZZK nakłady na realizację pierwszego wyposażenia zostały określone przez projektantów w oparciu o ogólne wskaźniki uzyskane przy opracowywaniu ZZK na podobne obiekty. I dlatego Izba Skarbowa uznała, iż brak jest materialnej podstawy do uznania tych zakupów dokonanych w 1994 roku jako stanowiących bezpośrednio realizację postanowień planu inwestycyjnego w roku 1986 dotyczącego budowy budynku bankowego. Powyższą decyzję pełnomocnik Banku w L. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych, oraz naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą, zawężającą interpretację przepisów oraz formułowanie dalszych, pozaustawowych warunków /przesłanek/. Nadal sporną kwestią pozostaje to, czy wydatki inwestycyjne poniesione przez Bank w roku 1994 na zakup komputera i urządzeń zabezpieczających pracę w sieci w kwocie 200.005.400 starych złotych są wydatkami inwestycyjnymi w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 1982 r. i czy wchodzą w skład całego zadania inwestycyjnego zaplanowanego w 1986 r. Zdaniem skarżącego - plan inwestycyjny z 1986 r. obejmował również zrealizowany przez Bank w L. w 1994 r. zakup komputera i urządzeń zabezpieczających pracę sieci, a uwzględniała to pozycja planu "Pierwsze wyposażenie". Przepisy omawianego rozporządzenia nie zawierają wymogu, by podatnik przedkładał szczegółową specyfikację zakresu rzeczowego odpowiadającą finansowym nakładom inwestycyjnym. W 1986 r. niemożliwym było szczegółowe ustalenie zakresu rzeczowego pozycji ujętej w projekcie technicznym jako "Pierwsze wyposażenie", jednakże rozpoczęcie pracy Banku nie mogłoby nastąpić bez zakup urządzeń pozwalających na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie bankowości. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Bank dokonywał po dniu 1 stycznia 1992 r. /w latach 1992-1995/ zakupów sprzętu komputerowego, stanowiącego jedynie uzupełnienie, w związku z zakupem nowego oprogramowania istniejącego i funkcjonującego już od 1 stycznia 1992 r. systemu komputerowego. Opracowana w 1986 r. dokumentacja projektowo-kosztorysowa na realizację budynku bankowego nie zawiera szczegółowego wyspecyfikowania zakresu rzeczowego pozycji dotyczącej "pierwszego wyposażenia". Skarżący Bank nie przedstawił w trakcie postępowania odwoławczego żadnych innych możliwych dowodów /opinii, zastrzeżeń, wskaźników itp./, które pośrednio mogłyby wskazywać na rzeczowy zakres nakładów ujętych w projekcie w pozycji "pierwsze wyposażenie". Izba Skarbowa dokonując więc oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznała, że brak podstaw do stwierdzenia, że Bank nabył na podstawie art. 39 ust. 3 ww. ustawy uprawnienie do zaliczenia spornych wydatków do podlegających odliczeniu od podatku dochodowego w ramach ulgi inwestycyjnej, należnej w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 1982 r. Sąd nie dopatrzył się w dokonanej ocenie Izby Skarbowej naruszenia prawa zarówno materialnego jak i proceduralnego. Sąd podziela argumentację Izby Skarbowej szczegółowo i logicznie przedstawiona w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.