I SA/Kr 749/22

|Sygn. akt I SA/Kr 749/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Klimek, Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , Protokolant: Referent stażysta Marcin Mastej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r., sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 marca 2022 r. nr SKO-Pod.-4140-596/21 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego oddala skargę. Decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 Wójt Gminy K. odmówił Agencji Mienia Wojskowego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. Odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy K. wniosła Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie. Postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. nr SKO-Pod.-4140-239/14 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu pozostawiło to odwołanie bez rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, przedłożone przez podatnika pełnomocnictwo uprawniające Dyrektora Oddziału Terytorialnego, Zastępcę Dyrektora Oddziału Terytorialnego do reprezentowania Agencji Mienia Wojskowego ograniczone jest do spraw majątkowych do kwoty stanowiącej równowartość 100.000 euro. Natomiast odwołanie od decyzji organu I instancji opiewało na wyższą kwotę (660.000 zł), zatem winno być wniesione przez Prezesa Agencji, ewentualnie osoby legitymujące się pełnomocnictwem Prezesa Agencji. Po rozpatrzeniu zażalenia Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie Oddział Terenowy w Krakowie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. nr SKO-Pod.-4140-276/14 utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 13 października 2014 r. Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. Wnioskodawca bazując na uzasadnieniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 października 2014 r. o wadliwości reprezentowania Agencji wskazał, iż do prowadzonego przedmiotowego postępowania podatkowego uzasadnione jest wniesienie wniosku z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa wobec faktu, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Agencja Mienia Wojskowego stwierdziła, że w sposób wadliwy była reprezentowana w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy K. Zdaniem Agencji, za wadliwe uznać należy zatem postępowanie toczące się w l instancji, gdyż Wójt wydał decyzję o odmowie stwierdzenia zwrotu nadpłaconego podatku w żaden sposób nie analizując kwestii ewentualnych braków formalnych co do reprezentacji strony. Agencja Mienia Wojskowego wskazała, że skoro zatem SKO doszło do przekonania, że strona nie jest należycie reprezentowana, to już postępowanie przed organem l instancji obarczone było wadą. Do wniosku Agencja dołączyła kopie pism stanowiących korespondencję pomiędzy jej centralą i jej oddziałem w Krakowie jako dowód potwierdzający, iż sam Prezes AMW nie uczestniczył na bieżąco w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Postanowieniem z dnia 15 września 2015 r. nr POD.3160.2.06.2014 Wójt Gminy K. wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. W związku z równoczesnym przedłożeniem przez Agencję Mienia Wojskowego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 Wójt Gminy K. zawiesił postępowanie wznowieniowe do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy. W dniu 5 grudnia 2018 r. wydany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 3385/16 kończący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. nr POD.3160.2.03.2014, w wyniku którego utrzymana została w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 10 marca 2016 r. nr SKO-Pod.-4140-414/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Po wznowieniu zawieszonego postępowania wznowieniowego, Wójt Gminy K. wydał w dniu 2 kwietnia 2019 r. decyzję nr POD.3160.2.10.2014 o odmowie uchylenia decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. Wójt Gminy K. w przedmiotowej decyzji przywołał treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 3385/16 zapadłego w postępowaniu ze skargi Agencji Mienia Wojskowego na odmowę stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, a odnoszącego się do kwestii metodologii oceny zakresu pełnomocnictw Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego. W wyroku tym NSA stwierdził, że zakres posiadanych pełnomocnictw powinien być oceniany odrębnie w odniesieniu do każdej ze spraw, w której pełnomocnik działa w imieniu mocodawcy. Sąd przypomniał, że Oddział Terenowy Agencji wystąpił do Wójta o stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za pięć kolejnych lat, to jest za lata 2009-2013, przedstawione pełnomocnictwo umocowywało do działania w sprawach majątkowych do 100.000 euro, a spór w sprawie dotyczył kwoty łącznie przekraczającej 660.000 euro. Zaskarżona decyzja została zatem wydana w postępowaniu dotyczącym pięciu spraw. Zdaniem NSA, gdyby Oddział Terenowy Agencji wystąpił do Wójta z pięcioma odrębnymi wnioskami o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za poszczególne lata, to nie ulegałoby wątpliwości, że w przypadku wniosków dotyczących zwrotu nadpłaty nieprzekraczających kwoty równowartości 100.000 euro Oddział Terenowy działałby w ramach posiadanego pełnomocnictwa. Wójt Gminy K. podniósł, że zważywszy na fakt, że powyższe oceny prawne zostały wyrażone w orzeczeniu, którego przedmiotem była ocena prawidłowości tej samej decyzji, pozostaje on związany ocenami prawnymi wyrażonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku - na podstawie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po rozpatrzeniu odwołania Agencji Mienia Wojskowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 1 marca 2021 r. nr SKO.Pod.-4140-471/20 uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr POD.3160.2.10.2014 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że w ramach postępowania wstępnego organ I instancji zaniechał weryfikacji przesłanki z art. 241 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. dochowania terminu 1 miesiąca od daty powzięcia wiadomości o wydanej decyzji przez stronę do dnia przedłożenia samego wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że sformułowania "dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie należy interpretować dosłownie. Stwierdził również, że w orzecznictwie podkreśla się, że nie chodzi tu o sam fakt wydania decyzji, ale konieczne jest powzięcie wiadomości o rozstrzygnięciu. Informacja może pochodzić z każdego źródła. Decyzją z dnia 17 maja 2021 r. nr POD.3160.2.13.2021 Wójt Gminy K. odmówił wznowienia postępowania podatkowego z wniosku z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. W ocenie organu I instancji, wnioskodawca nie dochował miesięcznego terminu wymaganego zapisami art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej warunkującego skorzystanie z uprawnienia do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż już w maju 2015 r. był w posiadaniu podstawowych danych dotyczących zaskarżonej decyzji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania Agencji Mienia Wojskowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 11 września 2021 r. nr SKO.Pod.-4140-485/21 uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia 17 maja 2021 r. nr POD.3160.2.13.2021 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w realiach rozpatrywanej sprawy organ I instancji nie wyznaczył stronie terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a zatem wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności, nie mogą być uznane za udowodnione. Mając na uwadze powyższe organ II instancji nakazał Wójtowi Gminy K. aby w toku dalej prowadzonego postępowania bezwzględnie dochował wszystkich dyrektyw ogólnych postępowania, a zwłaszcza prawa strony do czynnego udziału w toku postępowania, w tym inicjatywy dowodowej. Decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. nr POD.3160.2.16.2021 Wójt Gminy K. ponownie odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wyjaśnił, że dokonał szczegółowej analizy przedłożonej przez Agencję Mienia Wojskowego kopii korespondencji dołączonej jako załącznik do samego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 28 lipca 2015 r, obejmujących: pismo z dnia 26 maja 2015 r. znak MN-5113-130/15 PG, pismo z dnia 9 czerwca 2015 r. skierowanego z OT AMW w Krakowie do Prezesa AMW, pismo z dnia 16 czerwca 2015 r. znak MN-5113-156-15 PG oraz pismo z dnia 29 czerwca 2015 r. skierowanego z OT AMW w Krakowie do Prezesa AMW. Wójt Gminy K. wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją podatkową o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 znak POD.3160.2.03.2014 sporządzony został w dniu 28 lipca 2015 r., zgodnie z adnotacją (pieczęcią - datownikiem biura AMW w Warszawie) wysłany został w dniu 29 lipca 2015 r. Korespondencja trafiła w dniu 4 sierpnia 2021 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu a następnie odesłana została do Wójta Gminy K. jako organu władnego w sprawie gdzie wpłynęła w dniu 26 sierpnia 2015 r. Zdaniem organu I instancji, aby przyjąć, że wnioskodawca dochował terminu 1 miesiąca wynikłego z zapisów art. 241 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa winien on powziąć wiadomość o zaskarżonej decyzji najwcześniej w dniu 29/30 czerwca 2015 r. Następnie organ wskazał, że w uzasadnieniu samego wniosku wnioskodawca stwierdził, że "brak udziału Agencji w postępowaniu cechuje się zatem brakiem zawinienia. Gdyby bowiem już organ l instancji zwrócił uwagę na to, że w sprawie występują podmioty legitymizujące się wadliwym pełnomocnictwem, brak ten zostałby z pewnością niezwłocznie usunięty. Akceptacja przez Wójta umocowania Oddziału do występowania w imieniu Agencji wpłynęła na dalsze procedowanie Oddziału zakończone pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia. Oddział procedował sprawę przy tym samodzielnie, zaś Biuro Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie uzyskało kompleksową informację o wyniku postępowania dopiero w piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r". Zdaniem organu I instancji, stwierdzenie to oznacza, że wraz ze wskazanym pismem przedłożona została do Prezesa AMW kopia samej zaskarżonej decyzji wraz z innymi pismami sporządzonymi w toku postępowania podatkowego. Organ powołał się przy tym na utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych (m. in. najnowszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie l SA/Sz 653/20 z dnia 18 listopada 2020 r.), zgodnie z którą dla spełnienia przesłanki "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie jest konieczne zapoznanie się z tą decyzją przez stronę postępowania, a wystarczy powzięcie wiadomości o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Wójt Gminy K. przeanalizował pismo z dnia 26 maja 2015 r. znak MN-5113-130/15 PG skierowane przez p.o. Prezesa AMW do Dyrektora Oddziału Terenowego AMW w Krakowie uczestniczącego w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Wójta Gminy K. Treść powyższej korespondencji wskazuje, zdaniem organu, że na dzień 26 maja 2015 r. Prezes AMW był w posiadaniu podstawowych danych dotyczących zaskarżonej decyzji: wnioskodawca znał numer i datę sporządzenia decyzji, znał również rozstrzygnięcie samej decyzji, a więc fakt odmowy stwierdzenia przez Wójta Gminy K. nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. Z kolei kolejna korespondencja prowadzona na linii Prezes AMW - Dyrektor Oddziału Terenowego AMW w Krakowie dotyczy wyjaśnień w temacie kolejnych czynności prowadzonych po wydaniu samej decyzji znak POD.3160.2.03.2014. Wójt Gminy K. uznał zatem, że już w maju 2015 r. wnioskodawca byt w posiadaniu podstawowych danych dotyczących zaskarżonej decyzji podatkowej, co ma bezpośrednie przełożenie na upływ terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Organ I instancji stwierdził, że w zaistniałej sytuacji dokumentacja dołączona do samego wniosku z dnia 28 lipca 2015 r. ma wartość dowodową wystarczającą do wydania orzeczenia niniejszą decyzją. Dlatego też zaniechano dalszych wezwań podatnika do przedłożenia wyjaśnień w kwestii określenia konkretnego dnia powzięcia przez Prezesa AMW informacji o decyzji znak POD.3160.2.03.2014. Bazując na treści pisma z dnia 26 maja 2015 r. organ I instancji przyjął, iż informacja ta ujęta została w piśmie z dnia 12 maja 2015 r. znak 163/SPiZN/12052015, na które powołuje się wnioskodawca w korespondencji z Dyrektorem Oddziału Terenowego AMW. W związku z powyższym Wójt Gminy K. stwierdził, że wnioskodawca przedkładając wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. (znak POD.3160.2.03.2014) nie dochował miesięcznego terminu wymaganego zapisami art. art. 241 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa warunkującego skorzystanie z uprawnienia ujętego w art. 240 § 1 pkt 4 ww. ustawy i odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 17 lipca 2014 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Wójta Gminy K. Agencja Mienia Wojskowego wniosła o jej uchylenie, a z ostrożności procesowej ewentualnie o jej uchylenie i orzeczenie przez organ II instancji co do istoty sprawy. Decyzji organu I instancji Agencja Mienia Wojskowego zarzuciła naruszenie: – art. 241 § 1 i art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie AMW nie zachowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej; – podstawowych zasad postępowania podatkowego, to znaczy zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), obowiązku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), zasady swobodnej oceny wnikliwości i szybkości działania w sprawie (art. 191 Ordynacji podatkowej). Decyzją z dnia 29 marca 2022 r. nr SKO-Pod.-4140-596/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 19 listopada 2021 r. nr POD.3160.2.16.2021. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że z poczynionych przez nie w sprawie ustaleń wynika, że podaniem sporządzonym 28 lipca 2015 r. AMW wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr: POD.3160.2.03.2014 o odmowie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. W treści swojego wystąpienia wnioskując o wznowienie postępowania strona przywołała przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej argumentując w uzasadnieniu, iż odwołanie od rzeczonego rozstrzygnięcia organu I instancji, Kolegium pozostawiło bez rozpoznania z powodu braku należytego umocowania osób składających środek zaskarżenia. W jej ocenie istotne jest, że AMW w ten sam sposób reprezentowana była w toku postępowania przed organem I instancji. Kolegium zauważyło jednak, że postępowanie prowadzone co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy może mieć miejsce dopiero po ocenie dopuszczalności wznowienia postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej). W przypadku wniosku strony o wznowienie postępowania z powodu niezawinionego przez nią braku jej udziału w postępowaniu wniosek musi zostać złożony w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Kolegium, analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy prowadzi do konkluzji, iż p.o. Prezesa AMW najpóźniej 26 maja 2015 r. miała wiedzę o wydaniu przez Wójta Gminy K. decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. POD.3160.2.03/2014 (dowód: pismo AMW MN-5113-130/5PG z dnia 26 maja 2015 r.). Organ II instancji zauważył, iż w piśmie tym odwołano się do pisma Dyrektora Oddziału Terenowego AMW w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r. znak: 163/SPiZN/12052015. SKO wyjaśniło, że w przypadku przesłanki z pkt 4 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej termin ten liczy się od dnia powzięcia wiadomości o decyzji wydanej w postępowaniu, w którym strona nie brała udziału. Kolegium wskazało, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" zgodnie z ugruntowaną w tym względzie wykładnią sądów administracyjnych rozumieć należy w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, nawet gdy nie została jej doręczona, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Za nieuzasadnione Kolegium uznało więc wywody wniosku o wznowienie postępowania, iż Oddział procedował sprawę samodzielnie, zaś Biuro Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie uzyskało kompleksową informację o wyniku postępowania dopiero w piśmie z dnia 29 czerwca 2015 r. Zdaniem organu II instancji, istotny jest bowiem zakres posiadanej przez stronę wiedzy, ale nie o całym postępowaniu, tylko o wydaniu decyzji, dodatkowo wiedza ta wcale nie ma być "kompleksowa", tylko taka która pozwoli na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, niezależnie od tego, w której jednostce organizacyjnej AMW decyzja się znajduje. SKO zauważyło, że przedmiotowe pismo zawiera zapytanie do jednostki terenowej w Krakowie, czy podjęte zostały czynności procesowe w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, celem kontroli i wzruszenia podjętego przez organ administracyjny rozstrzygnięcia uniemożliwiającego przeprowadzenie postępowania odwoławczego w postępowaniu podatkowym. W tej sytuacji trudno, zdaniem Kolegium, dojść do innego wniosku, iż już w dniu 26 maja 2015 r. AMW posiadała wiedzę, że decyzja z dnia 17 lipca 2014 r. ma walor ostateczności, skoro osoba pełniąca obowiązki prezesa AMW domaga się informacji o podjętych czynnościach w ramach postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło ponadto, że inny załącznik wniosku, to jest pismo AMW MN-5113-156/15PG z dnia 16 czerwca 2015 r., stanowi reakcję na pismo Oddziału Terenowego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r. znak 98/SEM/08062015. W tym ostatnim dokumencie Zastępca Dyrektora Oddziału Terenowego w Krakowie wyraźnie informuje Prezesa AMW o wydaniu decyzji ostatecznej odmawiającej zwrotu podatku za lata 2009-2013. Zdaniem Kolegium, przyjmując nawet datę 16 czerwca 2015 r., jako względniejszą dla wnioskodawcy, stwierdzić trzeba, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 241 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jednak nawet w takiej sytuacji przedmiotowy wniosek został sporządzony 12 dni po upływie dopuszczalnego terminu. Z pisma z dnia 26 maja 2015 r. wynika dobitnie, iż AMW już uprzednio miała wiedzę o wydaniu decyzji przez Wójta Gminy K., dacie wydania tego rozstrzygnięcia i treści sentencji, a w wystąpieniu z dnia 16 czerwca 2015 r. potwierdza otrzymanie dokumentu z Krakowa z dnia 9 czerwca 2015 r., które jednoznacznie informuje o ostatecznym charakterze rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości. Przechodząc do oceny zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, iż nieuzasadnione jest konkluzja, że organ I instancji, dokonując oceny formalnej wniosku o wznowienie postępowania uznał, że wznowienie jest dopuszczalne, czego wyrazem było wydanie, między innymi na postawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowienia z dnia 15 września 2015 r. o wznowieniu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomość za lata 2009-2013. Kolegium wskazało, że postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) jest niezaskarżalne, a zatem w świetle art. 237 Ordynacji podatkowej może być obalone wyłącznie wraz z decyzją. Kolegium w decyzji z dnia 1 marca 2021 r. uchyliło rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. z dnia 2 kwietnia 2019 r. nr POD.3160.2.10.2014 o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014, właśnie z powodu odstąpienia organu pierwszej instancji od badania dopuszczalności wznowienia postępowania z przesłanki z pkt 4 § 1 art. 240 Ordynacji podatkowej. W ocenie Kolegium, nie znajduje również uznania zarzut nadinterpretowania oświadczenia "o samodzielnym procedowaniu w sprawie przez Oddział". Nie sposób bowiem przyjąć jako zasadne stwierdzenie, iż skoro Oddział Terenowy AMW nie był stroną w sprawie, to wszelkie jego działania, w tym częściowe informacje i przepływ dokumentów, może stanowić o braku zawinienia po stronie AMW jako podatnika. Kolegium zauważyło, że Oddział Terenowy w Krakowie nie jest żadnym odrębnym podmiotem, a jedynie jednostką organizacyjną podmiotu wnoszącego o wznowienie postępowania podatkowego. Nie mają więc żadnych podstaw wywody, iż o decyzji wiedział Oddział Terenowy w Krakowie, a nie wiedział Prezes AMW w Warszawie. SKO wskazało, że już 26 maja 2015 r. centrala w Warszawie miała wiedzę o ostatecznym charakterze decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r., wobec niemożności przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Dla spełnienia przesłanki "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" nie jest konieczne zapoznanie się z tą decyzją przez stronę postępowania, a wystarczy powzięcie wiadomości o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zdaniem organu II instancji, zawarte w przedmiotowym piśmie stanowisko Prezesa AMW świadczy o tym, iż podmiot ten dysponował w dniu jego sporządzenia wiedzą, jaki organ wydał decyzje, w jakiej konkretnie sprawie, jaki był kierunek rozstrzygnięcia, a także iż postępowanie odwoławcze nie zostało podjęte. Kolegium stwierdziło również, że treść rzeczonego dokumentu z dnia 26 maja 2015 r. potwierdza także, że w sprawie nie sposób mówić o braku zawinienia strony. Ostatni akapit stanowi bowiem zarzut-pytanie skierowany do oddziału terenowego, dlaczego "[...] nie informował BAMW o problemach i brakach formalno-prawnych występujących w trakcie przedmiotowego postępowania [...]". Zdaniem Kolegium, brak należytego nadzoru, utrata zaufania, czy nawet nierzetelne działania, zwłaszcza w zakresie przepływu informacji, podległych podatnikowi jednostek organizacyjnych w żadnym przypadku nie mogą świadczyć o braku winy. Do wznowienia postępowania z powodu przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej niewystarczające jest samo stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału, ale konieczne jest wskazanie przez stronę swego braku zawinienia. W konsekwencji strona powinna powołać się na okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły jej udział w postępowaniu podatkowym. Według Kolegium, trudno za przejaw należytej staranności, zwłaszcza w przypadku agencji wykonawczej sfery finansów publicznych, uznać opóźniony czy wadliwy wewnętrzny przepływ informacji lub obieg dokumentów, nie wspominając już o dochowaniu wymogów formalno-prawnych. Kolegium uznało zatem, że postanowienia art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 243 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej nakazują odmówić wznowienia postępowania w każdym przypadku, gdy wniosek w tym przedmiocie złożony został po upływie miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości i wydaniu decyzji. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu nie zgodziła się Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie i pismem z dnia 10 maja 2022 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, w tym poprzez powoływanie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji na argumenty zaprzeczające ustaleniom i twierdzeniom powoływanym w toku postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013. 2. prawa materialnego, tj. art. 135 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że w toku postępowania dotyczącego uchylenia decyzji z dnia 17 lipca 2014 r., adresatem decyzji był Oddział Regionalny Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie i datę do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 8 kwietnia 2019 r., podczas gdy inicjatorem tego postępowania i stroną, do której skierowano wydaną wskutek tego postępowania decyzję Wójta Gminy K. z dnia 2 kwietnia 2019 r. jest Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w Warszawie, a wszelkie terminy, od których uzależniona jest dopuszczalność wznowienia należy rozpatrywać z punktu widzenia warszawskiej siedziby AMW. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że adresatem decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. była Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w Warszawie. Natomiast Oddział Regionalny traktował dokonane do niego doręczenia jedynie jako przekazane do wiadomości, co wynika z treści rozdzielnika decyzji. Niemniej Oddział przekazywał stosowne informacje do Biura Prezesa Agencji, które wiedzę o sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty powzięło dopiero w dniu 29 czerwca 2015 r. Strona skarżąca wyjaśniła, że opisywana wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymiana korespondencji pomiędzy Biurem Prezesa a ówczesnym Oddziałem Terenowym Agencji w Krakowie dotyczyła nie decyzji ostatecznej, a sposobu procedowania w administracyjnym toku instancji. W poprzednim postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania, że strona nie jest należycie reprezentowana, bowiem Dyrektorzy Oddziału nie mieli stosownych upoważnień, idąc tym tokiem rozumowania, stroną decyzji jest Agencja Mienia Wojskowego z siedzibą w Warszawie. Zdaniem Agencji, przyjmując, że decyzje podatkowe były błędnie przesyłane do Oddziału Regionalnego, nawet przy założeniu ścisłej współpracy Oddziału jako jednostki organizacyjnej podmiotu wnoszącego o wznowienie postępowania z Biurem Prezesa, nadal oznacza, że to nie Agencja Mienia Wojskowego sui generis była przez organ podatkowy informowana o rozstrzygnięciu w toczącym się postępowaniu. Takich informacji strona skarżąca dociekała więc w toku prowadzonej korespondencji z Oddziałem Terenowym, zaś ilość pism jedynie udowadnia, że otrzymywana wiedza była niepełna. Agencja wyjaśniła, że w dniu 16 czerwca 2015 r. BAMW wystosowało pismo do Dyrektora Oddziału Terenowego, w którym prosi o informacje o postępowaniu odwoławczym od decyzji Wójta z dnia 17 lipca 2014 r. Z powyższego nie wynika, jakoby Biuro miało wiedzę o ostateczności decyzji. Zdaniem strony skarżącej, błędnie Kolegium przyjęło, że już 26 maja 2015 r., a nawet 16 czerwca 2015r. p.o. Prezesa AMW miał wiedzę o wydaniu decyzji z dnia 17 lipca 2014 r., znak POD.3160/2/03/2014. Dopiero bowiem pismo z dnia 29 czerwca 2015 r., w którym nadesłano rzeczoną decyzję, pozwoliło Agencji pozyskać wiedzę o sposobie rozstrzygnięcia sprawy - o ostateczności decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. zadecydowały bowiem podjęte dalej czynności związane z zaskarżeniem decyzji, a następnie postanowienia SKO z dnia 13 października 2014 r. Nie można bowiem sprawy analizować w oderwaniu od późniejszych działań pełnomocników Agencji podejmowanych na skutek zaskarżania decyzji z lipca 2017 r. - to dopiero wynik owych dalszych czynności przesądził o pozostaniu w obrocie decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. Zdaniem strony skarżącej, wydając decyzję znak SKO-Pod.-4140-596/21, organ dopuścił się naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej przytoczonych w petitum skargi, a mających wpływ na wynik postępowania. Organ nie zbadał bowiem wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, przez co nie uzyskał rzeczywistego obrazu, który mógłby stanowić podstawę trafnego zastosowania przepisów prawa. Nadal więc wobec treści materiału dowodowego nie można jednoznacznie przesądzić, kiedy Biuro Prezesa Agencji Mienia Wojskowego dowiedziało się o treści decyzji, co z kolei rzutuje na możliwość wznowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., zwanej dalej O.p.), regulujące kwestię wznowienia postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (podatkowej). Stanowi ono bowiem instytucję procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową. Podstawy wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 O.p. Trzeba wskazać, że postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w powołanym przepisie Ordynacji podatkowej. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę trwałości decyzji. Ponadto zauważyć należy, że postępowanie wznowione nie może stanowić środka rekompensującego stronie brak skutecznego wniesienia odwołania lub skargi od decyzji ostatecznej. We wniosku z dnia 28 lipca 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 o odmowie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 strona skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 240 § 1 pkt 4 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie podkreśla się, że podstawę wznowienia postępowania w tym przypadku stanowi brak udziału strony w postępowaniu, co oznacza brak jej udziału w tym postępowaniu w ogóle lub brak udziału w istotnej części tego postępowania ważnej dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym o podstawie do wznowienia postępowania można mówić, gdy strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1064/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA), dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla wznowienia postępowania niewystarczające jest samo stwierdzenie, że strona nie brała w nim udziału, ale konieczne jest wskazanie przez stronę swego braku zawinienia. Strona powinna powołać się na okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły udział strony w postępowaniu podatkowym (wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 265/13, CBOSA). Zauważyć jednak należy, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. ustawodawca uzależnił od złożenia przez stronę żądania w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 O.p.). Użyte w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. określenie "powzięcia wiadomości" dotyczy rzeczywistego powzięcia wiadomości, a nie faktu zapoznania się z treścią decyzji. Sformułowanie "dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiane zgodnie z jego językowym znaczeniem. Wykładnia językowa przepisów prawa jest wykładnią stosowaną w pierwszej kolejności. Zatem, sformułowanie "dzień powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji" powinno być interpretowane dosłownie, zgodnie z jego językowym znaczeniem, które odnosi się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych. Dla ustalenia początku terminu, który biegnie dla wniosku o wznowienie postępowania, wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji i nie jest konieczne zapoznanie się z jej treścią. Wskazać należy, że przedstawiony pogląd jest reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wskazuje się w nim, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3115/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2828/12). Ponadto powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1663/16). W ocenie Sądu, prawidłowo organy obu instancji uznały, że złożony przez stronę skarżącą wniosek o wznowienie postepowania podatkowego został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Jak wynika bowiem z akt sprawy informację o decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 oraz, że decyzją tą odmówiono zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 strona skarżąca dysponowała już w maju 2015 r. Potwierdza to treść pisma p.o. Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia 26 maja 2015 r. znak: MN-5113-130/15 PG, zaadresowanego do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie. Co więcej z treści tego pisma wynika, że stanowi ono odpowiedź na pismo Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r. znak: 163/SPiZN/12052015, dotyczące relacji z postępowania odwoławczego od ww. wymienionej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. Już zatem z chwilą otrzymania pisma Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r. znak: 163/SPiZN/12052015 strona skarżąca powzięła wiadomość o decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. i że zostało wniesione od niej odwołanie. Z kolei z pisma Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r. strona skarżąca dowiedziała się, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. jest ostateczna. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że już przynajmniej w dniu 26 maja 2015 r. (a więc w dniu sporządzenia przez p.o. Prezesa Agencji Mienia Wojskowego pisma znak: MN-5113-130/15 PG) strona skarżąca dysponowała informacją o decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. Oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania strona skarżąca powinna była złożyć do dnia 25 czerwca 2015 r. Tym samym sporządzony przez stronę skarżącą wniosek z dnia 28 lipca 2015 r. o wznowienie postępowania podatkowego został przez nią złożony po terminie przewidzianym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. Nawet gdyby przyjąć, że o ostatecznym charakterze decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 strona skarżąca dowiedziała się z dniem doręczenia jej pisma Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2015 r., to i tak złożony przez nią wniosek o wznowienie postępowania podatkowego nadal byłby wniesiony po terminie. Nie ma zatem racji strona skarżąca podnosząc, że dopiero z pisma z dnia 29 czerwca 2015 r., z którym nadesłano rzeczoną decyzję, pozyskała wiedzę o sposobie rozstrzygnięcia sprawy i ostatecznym charakterze decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014. Jak to już zostało powyżej wskazane informacje w tym przedmiocie strona skarżąca uzyskała z wcześniejszych pism Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r. i z dnia 9 czerwca 2015 r. W oparciu o przytoczone powyżej stanowisko sądów administracyjnych, które orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela, stwierdzić należy, że bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął się z dniem, w którym skarżąca dowiedziała się o decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r., a nie z dniem, w którym zapoznała się z jej treścią. Bez znaczenia jest przy tym, że o decyzji Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. pierwszy dowiedział się Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie, a nie Prezes Agencji Mienia Wojskowego. Zgodnie z treścią art. 10 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2061) organami Agencji są m.in. dyrektorzy jej oddziałów regionalnych. Tym samym jeżeli wiedza na temat postępowania w konkretnej sprawie znana jest jednemu z organów Agencji, to należy przyjąć, że jest ona również znana samej Agencji. Poza tym Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego w Krakowie informował Prezesa Agencji Mienia Wojskowego o przebiegu postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy K. z dnia 17 lipca 2014 r. nr POD.3160.2.03.2014 (pierwsze pismo jest datowane na dzień 12 maja 2015 r.). Za niezasadny należy zatem uznać zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W przepisach ustawy Ordynacja podatkowa ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208). Mając na uwadze wskazane regulacje prawa formalnego sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały bowiem adekwatny materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowych i kompletnych uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Natomiast dokonana przez organy odmienna niż oczekiwała tego strona skarżąca ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 135 O.p. Zgodnie z tym przepisem zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie była kwestia dokonanej przez organy obu instancji oceny, czy złożony przez stronę skarżącą wniosek o wznowienie postępowania podatkowego został złożony w przewidzianym do tego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. terminie. Przepis art. 135 O.p. nie miał więc w niniejszej sprawie zastosowania, a więc nie mógł zostać naruszony. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.