I SA/Kr 758/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.H.U. "M" Sp. z o.o. w K. reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata R. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniesionej do tutejszego Sądu skardze P.H.U. "M" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2002 r. zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podkreśliła, że w chwili obecnej znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż zmuszona była zapłacić zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, nadto starając się o przyznanie dotacji unijnych na uruchomienie nowych linii produkcyjnych musiała zabezpieczyć część finansowania we własnym zakresie, co stanowiło poważne obciążenie finansowe dla Spółki. Jednocześnie strona skarżąca zaznaczyła, że w celu realizacji zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2002 r. zmuszona była zaciągnąć pożyczkę, czyni nadto starania o umorzenie odsetek od powstałych zaległości podatkowych i o rozłożenie na raty pozostałej do spłaty części zadłużenia publicznoprawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez stronę skarżącą wykazana. Podawana przez pełnomocnika Spółki trudna sytuacja finansowa nie stanowi kwalifikowanych skutków w rozumieniu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie może w tym konkretnym przypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca powołując się na ograniczone możliwości płatnicze nie wykazuje bowiem w jaki sposób mogą one wpłynąć na powstanie nieodwracalnych skutków czy wyrządzenie podatnikowi znacznej szkody. Każda zapłata podatku wiąże się z pewną dolegliwością w postaci uszczuplenia stanu posiadania podatnika. Aby jednak możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej podatnik musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca Spółka wykazuje się też daleko idącą niekonsekwencją skoro twierdzi, że na spłatę należności określonych m. inn. zaskarżoną decyzją zaciągnęła pożyczkę (ostatnie zdanie ostatniego akapitu na str. 9 skargi i pierwsze zdanie akapitu pierwszego na str. 10 skargi), a więc posiada środki finansowe na uregulowanie zaległości podatkowych, a jednocześnie jako przesłankę wstrzymania wykonania decyzji podatkowej podaje brak tychże środków i funkcjonowanie na granicy płynności finansowej. Na marginesie należy dodać, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a dołączonych do wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych oraz z oświadczeń przedstawicieli Spółki znajdujących się w przedmiotowym wniosku wynika, że Spółka posiada wierzytelności na kwotę ok. 400.000 zł i cały czas prowadzi działalność gospodarczą, a więc uzyskuje zamówienia osiągając z tytułu ich realizacji określone zyski. Nadto realizuje nowe inwestycje, wykazała też za ostatni rok podatkowy zysk w kwocie 642.115,64 zł. Oprócz tego wartość możliwych do obciążenia środków trwałych wynosi 3.741.088,12 zł. Przytoczone okoliczności nie świadczą o tym, by sytuacja majątkowa Spółki uzasadniała wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nosiła znamiona kwalifikowanych skutków określonych w art. 61 § 1 i § 3 cytowanej ustawy. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za nieuzasadniony, a tym samym należało ten wniosek oddalić.