I SA/Kr 76/07

Sygn. akt I SA/Kr 76/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 marca 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Anna Znamiec (spr), Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Aneta Kubacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007r., sprawy ze skarg E. R., na decyzje Izby Skarbowej w K., z dnia 23 października 2002 r. od nr [...], do nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000 roku oraz za wrzesień 2001 roku., uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji. II. zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w K. koszty postępowania sądowego w kwocie 1.390 złotych (tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt 00/100). Decyzjami z dnia [...] marca 2002 roku Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr[...], Nr [...], Urząd Skarbowy w N. , działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 56 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./oraz art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./ określił E R. za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji w kwocie [...]zł za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc kwiecień 2000 roku: kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł za miesiąc maj 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł ; za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania | decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2000 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji za miesiąc [...] 2001 roku: zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za powyższy miesiąc w kwocie [...] zł, wraz z należnymi odsetkami ustalonymi na dzień wydania decyzji W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w N. w firmie prowadzonej przez E. R. stwierdzono, iż skarżąca w deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2000 oraz [...] 2001 roku zaniżała kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Nieprawidłowość ta spowodowana została zastosowaniem niewłaściwej, 7% stawki podatku VAT na sprzedawane przez skarżącą wyroby: tj. paluszki, herbatniki i wafle, zamiast wymaganej 22%. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2002 roku od wszystkich powyższych decyzji, uzupełnionym dodatkowo w pismach z dnia [...] maja i [...] sierpnia 2002 roku, E. R. domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji i ich zmiany poprzez określenie, że za wszystkie przedmiotowe miesiące 2000 roku oraz [...] 2001 roku występuje zwrot podatku na jej rzecz. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 210 § 4, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 194 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 18 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W szczególności skarżąca podniosła, iż organ podatkowy błędnie uznał, iż artykuły spożywcze o terminie przydatności do spożycia powyżej 30 dni wyłączone są z wykazu towarów i usług objętych stawką 7% i że są to "wyroby cukiernicze trwałe SWW:251", nie wyjaśniając, jaki przepis prawa posiada definicję określenia "trwałe", stwierdzając jedynie, iż skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji artykułów spożywczych, dlatego winna stosować w obrocie handlowym stawkę o wartości 22%, a nie 7% VAT, gdyż przedmiotem handlu są artykuły spożywcze o przydatności do spożycia powyżej 30 dni. Skarżąca stwierdziła również, iż klasyfikacje swoich wyrobów opiera na zezwoleniu na wykonywanie rzemiosła "[...]", wydane przez Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] maja 1983 roku, decyzję wydaną przez Naczelnika tej Gminy z dnia [...] sierpnia 1987 roku Nr [...] oraz Regon wydany przez Wojewódzki Urząd Statystyczny w L. z dnia [...] września 1991 roku, nadający jej wyrobom grupowanie [...], [...] produkcja herbatników i sucharów, produkcja ciast i ciastek o przedłużonej trwałości. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przedstawiła również Polskie Normy, pisma Polskiego Komitetu Normalizacyjnego i Zakładu Badawczego Przemysłu Piekarskiego, podnosząc dodatkowo, iż przedstawiła Urzędowi Skarbowemu szereg dowodów na prawidłowość stosowanej stawki VAT. Decyzjami z dnia 23 października 2002 roku Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr[...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w N., działając na podstawie, art. 13 § 1 pkt 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymała zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, iż w świetle ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym znaczenie rozstrzygające dla określenia zobowiązania podatkowego mają takie przesłanki, jak sprzedaż oraz cechy sprzedawanego towaru. Sprzedaż decyduje, bowiem o powstaniu obowiązku podatkowego, zaś cechy kwalifikacyjne towaru (wyrobu), istniejące w momencie powstania tego obowiązku, decydują o wysokości stawki podatkowej, która, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy wynosi - jako stawka podstawowa 22%, a na zasadzie wyjątku może być zastosowana stawka preferencyjna 7%. Jednak, aby można było zastosować stawkę 7%, konieczne jest stwierdzenie, iż towar wymieniony jest w załączniku Nr 3 lub 5 do ustawy. W tym celu dany towar musi być zakwalifikowany do właściwego grupowania Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW). Stosowanie norm statystycznych do stawek podatkowych VAT wynika wprost z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wymieniona ustawa odwołuje się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, dlatego Urząd Skarbowy nie mógł weryfikować prawidłowości stawki podatku od towarów i usług, zastosowanej przez skarżącą do sprzedawanych wyrobów w oparciu o dowody wydane przez jednostki inne jak jednostki statystyki. Z tego powodu Normy Polskie, opinie Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, Zakładu Badawczego Przemysłu Piekarskiego, zezwolenie na wykonywanie rzemiosła, decyzja Naczelnika Gminy [...] i Regon nie mają w sprawie znaczenia. Zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy wprawdzie do obowiązków producenta tego wyrobu, jednak niewłaściwa klasyfikacja nie musi być przyjęta przez organy podatkowe. W przypadkach wątpliwych organem właściwym do dokonywania interpretacji prawidłowości przyjętej klasyfikacji jest organy statystyki publicznej, na podstawi art. 40 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej. - co jest zgodne w wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 roku sygn. akt K 32/99. W niniejszej sprawie organ podatkowy przyjął, że spór co do sposobu klasyfikacji produkowanych przez skarżącą wyrobów rozstrzygnął Główny Urząd Statystyczny Departament Standardów, Rejestrów i Informatyki w Warszawie pismem z dnia [...] stycznia 2000 roku Nr [...], w którym stwierdził, iż stosowana dotychczas przez skarżącą klasyfikacja poparta opinią Głównego Urzędu Statystycznego Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Statystyki z dnia [...] kwietnia 1995 roku Nr [...] i z dnia [...] lutego 1996 roku Nr [...] "SWW 2422 wyroby ciastkarskie " była błędna i poinformował skarżącą o prawidłowym sklasyfikowaniu produkowanych przez nią wyrobów do "SWW 2516" - pieczywo cukiernicze trwałe (bez czekoladowanego). Skarżąca powinna, na podstawie powołanych pism opodatkować sprzedaż podatkiem VAT według stawki 22%. Zgodnie z pkt 4.1.6 zasad metodycznych Systematycznego Wykazu Wyrobów - SWW tom IV, - wprowadzonych w życie zarządzeniem Nr 7 Prezesa GUS z dnia 26 lutego 1990 roku w sprawie aktualizacji Systematycznego Wykazu Wyrobów (Dz. Urz. GUS Nr 3 poz. 11) w praktyce ustalenie właściwego grupowania SWW, do którego zalicza się określony wyrób, polega na odszukaniu w SWW tego grupowania.. W skorowidzu znajdują się: wafle (bez czekoladowanych) SWW 2516-7 wafle suche SWW 2516-71 herbatniki (bez czekoladowanych) SWW 2516-1 paluszki SWW 2516-82 Zgodnie z powyższym produkowane przez skarżącą wyroby zaliczone są według SWW do symboli 2516 "pieczywo cukiernicze trwałe". Skarżąca kwalifikowała produkowane przez siebie wyroby do grupy SWW 242 "pieczywo i inne produkty przemysłu piekarskiego" nadając im symbole: paluszki SWW 242-919 "pieczywo i wyroby piekarskie pozostałe - pieczywo trwałe osobno niewymienione" wafle suche SWW 2422-917 "wyroby ciastkarskie pozostałe - wyroby waflowe nietrwałe" herbatniki SWW 2422-5 "wyroby ciastkarskie z ciasta kruchego" Pomimo, że Główny Urząd Statystyczny pismem z dnia [...] stycznia 2000 roku Nr[...] poinformował skarżącą, że klasyfikacja dokonana przez Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Statystyki była niewłaściwa i obecnie skarżąca powinna produkowane przez siebie wyroby zaliczyć wg. SWW 2516 "pieczywo cukiernicze trwałe (bez czekoladowanego)", skarżąca nie zmieniła klasyfikacji. Organy podatkowe nie uwzględniły pisma Głównego Urzędu Statystycznego Dyrektora Sekretariatu Prezesa J. J Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku, z którego wynika, iż gdyby istniała możliwość aktualizacji SWW produkowane przez skarżącą produkty znalazłyby się w branży SWW 242 "pieczywo i inne produkty przemysłu piekarskiego" i byłyby opodatkowane podatkiem VAT wg. stawki 7%, gdyż nie wnosi ono nic nowego do sprawy, ponieważ nie powoduje ono zmiany SWW. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie pełnomocnik E. R. domagał się uchylenia wszystkich zaskarżonych decyzji i zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania: art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegającej na uznaniu, że przedstawione w toku postępowania Polskie Normy, opinie Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, Zakładu Badawczego Przemysłu Piekarskiego, zezwolenie na wykonywanie rzemiosła, decyzja Naczelnika Gminy [...], zaświadczenie REGON, nie mają znaczenia w sprawie, a co za tym idzie brak oceny tych dowodów, przy prawidłowym postępowaniu mogły prowadzić do odrębnych ustaleń i powodowało brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i oparcie decyzji jedynie na opiniach GUS. Nadto naruszenie art. 18 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że produkty produkowane przez skarżącą należy klasyfikować do grupy SWW, skutkującego brakiem możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 7%, pomimo, iż skarżąca należycie wyjaśniła i udokumentowała, że jej wyroby powinny być klasyfikowane w grupowaniu SWW 242. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organy skarbowe w oparciu jedynie o opinię GUS stwierdziły, że wyroby produkowane przez skarżącą są wyrobami zaliczonymi do symbolu SWW 2516 "pieczywem cukiernicze trwałe", a zatem podlegają opodatkowaniu według stawki 22%, pomimo, iż stanowisko GUS nie było w tym przedmiocie do końca jednolite i przekonujące, gdyż powołany w pismach GUS Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 kwietnia 2000 roku, jako tylko komunikat nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego, a jest jedynie interpretacją wzajemnych relacji pomiędzy dwoma klasyfikacjami statystycznymi, będącymi przepisami prawa, dodatkowo błędnie zinterpretowanymi, niezgodnie z innymi źródłami prawa, jakimi są normy polskie. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. wniosła o oddalenie wszystkich skarg w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia [...].04.2005 r. sygn. akt l SA/Kr 2729/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E. R. na decyzje Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. z dnia 23.10.2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...] 2000 r. oraz za miesiąc [...] 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podzielił w pełni stanowisko organów podatkowych, zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Sąd stwierdził, że w sprawie spór co do sposobu kwalifikacji produkowanych przez skarżącą wyrobów rozstrzygnął Główny Urząd Statystyczny Departament Standardów, Rejestrów i Informatyki w Warszawie pismem z dnia [...].01.2000 r. W piśmie tym jednoznacznie stwierdzono, że stosowana dotychczas przez skarżącą klasyfikacja produkowanych wyrobów była błędna i poinformował skarżącą o prawidłowym zaklasyfikowaniu produkowanych wyrobów do SWW 2516 "pieczywo cukiernicze trwałe (bez czekoladowanego)". Obligowało to skarżącą do opodatkowania sprzedaży swoich wyrobów od momentu otrzymania pisma stawką 22 % a nie 7 % jak dotychczas. Tym samym konieczne było określenie skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wymienione miesiące w 2000 r. i 2001 r. przy przyjęciu stawki 22 %. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skargach, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanych sprawach dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonały jego analizy, a także wyczerpująco i wszechstronnie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: - art. 18 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez odmowę zastosowania stawki VAT 7 % opierając rozstrzygnięcie jedynie na jednej z wykładni zaprezentowanych przez GUS, najmniej korzystnej wykładni dla skarżącej przy jednoczesnym zaniechaniu przez Sąd dokonania tej wykładni, - art. 21 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 47 par. 3 i art. 51 ustawy Ordynacja podatkowa przez przyjęcie, że zaległość podatkowa skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług istniała pomimo, że skarżąca w świetle obowiązujących przepisów prawa dokonała prawidłowego i terminowego rozliczenia się ze Skarbem Państwa. Naruszenie przepisów postępowania: - art. 133 par. 1 w zw. z art. 141 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do całości przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, - art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c cyt. ustawy poprzez zaniechanie jego stosowania i w konsekwencji zaniechanie uchylenia decyzji Izby Skarbowej w K. mim, że decyzje organów podatkowych wydane zostały z naruszeniem art. 121, 122, 180 par. 1 187, 188 par. 1, 194 par. 2 i 3, 210 par. 4 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 32, 45 i 84 Konstytucji RP. - art. 194 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa i art. 218 par. 1 kpc przez odmówienie mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu zaświadczenie GUS Ośrodek Badawczo -Rozwojowy Statystyki z [...].04.1995 r. i z [...].02.1996 r. bez wskazania przez Sąd przyczyny na podstawie której to nastąpiło - co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wyrokiem z dnia 03.10.2006 r. sygn. akt l FSK 22/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13.04.2005 r. sygn. akt l SA/Kr 2729/02 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że trafnym okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które wskazane zostały w pkt III zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd popełnił za organami ten sam błąd bezrefleksyjnie przyjmując wnioski opinii statystycznej z dnia [...].01.2000 r. Tymczasem chociaż na stawkę podatku od towarów i usług wpływ mają klasyfikacje statystyczne to jednak wydane w oparciu o nie opinie nie mają charakteru bezwzględnego jak przyjęły organy podatkowe i Sąd l instancji. Strona musi mieć możliwość kwestionowania wniosków takich opinii. Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na orzecznictwo i poglądy doktryny prawa podatkowego uznał, że opinie statystyczne nie podlegają zaskarżeniu w trybie sądowoadministracyjnym, a stanowią dowód w postępowaniu i podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego, a w razie skargi ocenie sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że wbrew pojawiającym się poglądom moc opinii statystycznych nie może być uznawana za szczególną. Przeciw szczególnemu traktowaniu opinii statystycznych w postępowaniu podatkowym przemawia także i to, że opinia statystyczna stanowi w gruncie rzeczy pozaustawowy element determinujący wysokość zobowiązania podatkowego. Pismem z dnia [...].03.2007 r. kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc, że wyroby produkowane przez skarżącą należy zakwalifikować jako wyroby trwałe. W SWW nie podano jakie kryteria musi spełniać pieczywo cukiernicze aby było zaliczone do pieczywa trwałego SWW 2516. Wówczas zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.) Prezes GUS uprawniony został do interpretacji wymienionej standardowej klasyfikacji i w wykonaniu swoich uprawnień przyjął, że "w rozumieniu klasyfikacji SWW za wyroby trwałe uważa się wyroby, których okres przydatności do spożycia wynosi co najmniej 30 dni", o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia [...].01.2000 r. W odpowiedzi na pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej w K. skarżąca złożyła do Sądu w dniu [...].03.2007 pismo procesowe. W uzasadnieniu pisma skarżąca podtrzymała argumenty zawarte w skargach i podała, że grupa produktów SWW 251 nie obejmuje produkowanych przez nią wyrobów. Grupowanie SWW 242 nie zawiera informacji, że w grupie tej klasyfikowane są produkty o terminie przydatności do 30 dni. Pisma interpretacyjnego Prezesa GUS nie można uznać za wiążące, gdyż nie zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym GUS i jest sprzeczne z prawem. Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: .Skargi zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Na mocy przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotem sporu między stronami jest stosowanie stawki podatkowej w podatku od towarów i usług na produkowane przez skarżącą wyroby. Skarżąca twierdzi, że do opodatkowania produkowanych przez siebie wyrobów stosowała stawkę VAT - 7 % w oparciu o posiadane dokumenty: zezwolenie na wykonywanie rzemiosła "piekarstwo 242" wydane przez Naczelnika Gminy [...] dnia [...].05.1983r., decyzję wydaną przez Naczelnika tej Gminy z dnia [..].08.1987 r. oraz REGON wydany przez Wojewódzki Urząd Statystyczny w L. z dnia [...].09.1991 r. nadający jej wyrobom grupowanie Piekarstwo 242 SWW, 1582 PKWiU produkcja herbatników i sucharów produkcja ciast i ciastek o przedłużonej trwałości. Ponadto skarżąca powołała się na dwie opinie Ośrodka Badawczo - Rozwojowego Statystyki z dnia [...].04.1995 r. oraz z dnia [...].02.1996 r. kwalifikujące produkowane przez nią wyroby do grupowania "piekarstwo 242 SWW". Natomiast Organy podatkowe twierdzą, że skarżąca powinna opodatkować produkowane wyroby według stawki podstawowej VAT - 22 %, kwalifikując je do "wyrobów cukierniczych trwałych SWW 251". Ponadto organy podatkowe wskazały, że skarżąca został poinformowana przez Główny Urząd Statystyczny pismem z dnia [...].01.2000 r., iż klasyfikacja dokonana przez Ośrodek Badawczo - Rozwojowy Statystyki w wymienionych opiniach z 1995 r. i 1996 r. była niewłaściwa i obecnie skarżąca powinna produkowane przez siebie wyroby zaliczyć do SWW 2516 "pieczywo cukiernicze trwałe (bez czekoladowanego)". Organy podatkowe bez przeprowadzenia oceny dowodów wydając zaskarżone decyzje przyjęły wnioski opinii statystycznej z dnia [...].01.2000 r., którą dokonano powtórnej klasyfikacji produkowanych przez skarżącą wyrobów. Opinie statystyczne nie mają charakteru bezwzględnego, a stanowią jedynie dowód w postępowaniu dowodowym, podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego takiej samej jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Strona skarżąca ma prawo kwestionowania wniosków opinii a podnoszenia wszelkich zastrzeżeń, nie można bowiem a priori zakładać ich poprawności ani zasłaniać się brakiem kompetencji do ich oceny. Skoro opinie statystyczne nie podlegają zaskarżeniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym to strona musi mieć zagwarantowaną możliwość kwestionowania jej treści w trakcie postępowania przed organami podatkowymi, wykorzystując uprawnienia jakie jej dają przepisy art. 122 i 123 oraz przepisy zawarte w rozdz 11 Działu IV Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie wyjaśniły podniesionych przez skarżącą zastrzeżeń do opinii statystycznej, przyjmując za przesądzającą opinię statystyczną z [...].01.2000 r. i określając skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2000 r. i 2001 r. przy zastosowaniu stawki podstawowej VAT -22%. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy zobowiązany będzie zatem wyjaśnić podniesione przez skarżącą zastrzeżenia do opinii statystycznej za pomocą wszelkich dostępnych i koniecznych w danym przypadku środków, z których każdy ma w gruncie rzeczy moc taką samą jak opinia statystyczna. Każdy bowiem dowód można obalić innym dowodem, zasada ta dotyczy również na podstawie przepisu art. 194 par. 3 cyt ustawy Ordynacja podatkowa również dowodu z dokumentów urzędowych. Organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sprawie i nie dokonały oceny dowodów, pomijając przedstawione przez skarżącą dowody i zastrzeżenia nie dokonując nawet oceny opinii statystycznej z dnia [...].01.2000 r. w kontekście twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącą. Organy podatkowe przyjęły, że spór przesądził już Główny Urząd Statystyczny wydając opinię z dnia [...].01.2000 r. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły ogólne zasady postępowania. Zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.09.2000r.,sygn. akt l S.A./Ka 559/99) zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Na mocy przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają w toku postępowania obowiązek, stosownie do art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Przepis art. 191 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Zaskarżone decyzje naruszają zatem przepisy prawa procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 121, 122, 180 par. 1 187, 188 par. 1, 194 par. 2 i 3 oraz art. 210 par 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270} O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).