I SA/Kr 76/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. postanawia: przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] J. W. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako przyczynę niedotrzymania terminu wskazał utratę pamięci, którą wywołują u niego zażywane leki. Wniosek ten został uzupełniony i sprecyzowany przez wyznaczonego na pełnomocnika z urzędu skarżącego adwokata K. T., który w piśmie z dnia 14 sierpnia 2018 r. wskazał, że przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi ustała z chwilą skutecznego ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika. Pełnomocnik J. W. wyjaśnił, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 27 grudnia 2017 r., natomiast skarżący skargę wniósł w dniu 30 grudnia 2017 r. Przyczyną złożenia skargi po terminie był stan zdrowia skarżącego i zażywane leki. Pełnomocnik wskazał również, że skarżący jest osobą starszą, schorowaną, nie posiada wykształcenia prawniczego, a kontakt z nim jest utrudniony. Na podstawie rozmów ze skarżącym, jego pełnomocnik uznał, że J. W. może mieć pewne trudności ze zrozumieniem nawet prostych pytań, a w konsekwencji udzieleniu na nie rzeczowej odpowiedzi. Zdaniem pełnomocnika, powyższe okoliczności powodują, że do chwili ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz podjęcia przez niego czynności skarżący posiadał przeszkody do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W kontekście powyższego wskazać trzeba, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej, stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa wprawdzie, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Nadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 listopada 2017 r., a termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 grudnia 2017 r. Z uwagi na fakt, że była to niedziela (a więc dzień ustawowo wolny od pracy) oraz że następne dwa dni, tj. 25 i 26 grudnia również są dniami ustawowo wolnymi od pracy, skarżący mógł wnieść skargę najpóźniej w dniu 27 grudnia 2017 r. Uczynił to jednak trzy dni później w dniu 30 grudnia 2017 r., a więc przed upływem siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu skarżący uprawdopodobnił swój brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z dołączonej przez skarżącego do akt historii wizyty wynika, że skarżący w dniu 30 listopada 2017 r. zgłosił się do Poradni [...] z [...]. Skarżącemu przepisano leki w tym m.in. [...] i [...]. Z przedłożonej przez skarżącego ulotki leku [...] wynika, że skutkiem ubocznym jego zażywania mogą być m.in. zaburzenia psychotyczne oraz zaburzenia pamięci. Z kolei z informacji zamieszczonych na stronie [...] wynika, że lek [...] może wywołać działania niepożądane m.in. w postaci bólów i zawrotów głowy, zmęczenia oraz senności. Zdaniem Sądu, stan zdrowia skarżącego oraz zażywane przez niego leki w wystarczający sposób uprawdopodabniają brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Uprawdopodobnienie nie jest bowiem równoznaczne z udowodnieniem zaistnienia tych okoliczności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.