I SA/Kr 765/10

Sygn. akt I SA/Kr 765/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010r., sprawy ze skargi B. K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 stycznia 2008r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych, - s k a r g ę o d d a l a - W dniu 6.07.2007 r. B. K. złożył do Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o umorzenie zaległości będącej przedmiotem egzekucji w tym kosztów egzekucyjnych w kwocie 352,20 zł. Prośbę umotywował trudną sytuacją finansową i zdrowotną oraz zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia 8.11.2007r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego ZUS w Krakwie odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zgodnie z którym organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Umorzenie kosztów może mieć miejsce, jeżeli: 1. stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, a obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione, 2. za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3. ściągniecie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny dokonał analizy wymienionych przesłanek i stwierdził, że zobowiązany pobiera świadczenie rentowe w wysokości 475,19 zł , które zostało zajęte przez wierzyciela, na poczet zadłużenia potrąca jest kwota 118,79 zł miesięcznie, co daje gwarancję spłaty kosztów egzekucyjnych. Zapłata kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanego nie spowoduje uszczerbku w jego sytuacji finansowej. Za umorzeniem kosztów egzekucyjnych nie przemawia również ważny interes publiczny. Za takim umorzeniem, także nie przemawia ostatnia przesłanka wymieniona w art. 64 e cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż dokonano już zajęcia świadczenia rentowego i dalsze koszty postępowania nie będą już występować. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zobowiązany przedłożył dokumenty dotyczące jego stanu zdrowia oraz dotychczas prowadzonej korespondencji z ZUS. Postanowieniem z dnia 10.01.2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w sprawie nie zachodzą wymienione w art. 64 e cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przesłanki uzasadniające umorzenie kosztów egzekucyjnych. Postanowienia w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych oparte są na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że decyzja należy do organu egzekucyjnego, który może, ale nie musi przychylić się do prośby zobowiązanego. Uznanie ograniczone jest dyrektywami ustawowymi, nakazującymi organowi egzekucyjnemu rozważenie każdej sprawy z punktu widzenia wystąpienia, bądź braku w konkretnym przypadku ważnego interesu publicznego lub sytuacji finansowej zobowiązanego, które uzasadniałyby umorzenie kosztów egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonał oceny podniesionych przez zobowiązanego argumentów i stwierdził, że nie stanowią one przesłanek uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych. Sytuacja zdrowotna zobowiązanego nie jest wystarczającą przesłanką do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, strona skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania egzekucyjnego bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 416/08), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd powołał się na art. 64e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując, iż uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych z uwagi na wymienione wyżej przesłanki nie budzi wątpliwości. W ocenie sądu pierwszej instancji nie oznacza to jednak, że uznanie administracyjne polega na zupełnej dowolności działania organu administracji. Zakres uznania administracyjnego jest określony przez prawo. Organy pierwszej i drugiej instancji w sposób niewystarczający rozważyły sytuację finansową zobowiązanego, zwłaszcza w kontekście twierdzeń zobowiązanego w tym zakresie. Organy powinny przeprowadzić zatem szczegółowe postępowanie dowodowe, zaś organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie. Organ drugiej instancji również nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sprawie. Sąd stwierdził następnie, że w odniesieniu do spraw objętych tzw. uznaniem administracyjnym kognicja sądu nie wkracza w zakres owego uznania, ograniczając się do prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzone została ponadto, że organ egzekucyjny poza analizą przesłanek określonych w art. 64e u.p.e.a. nie prowadził postępowania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy gromadząc dowody w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek umorzenia. Organy nie odniosły się także do podnoszonych przez stronę skarżącą argumentów zarówno we wniosku o umorzenie jak i w zażaleniu, a zatem przyjąć należy w ocenie sądu, iż rozstrzygnięcie organów pierwszej i drugiej instancji jest dowolne. Wskazane zostało również, iż organy nie dokonały prawidłowej oceny istnienia przesłanki umorzenia ze względu na "ważny interes publiczny". W ocenie Sądu pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Pojęcie "interes publiczny", o jakim mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Uwzględnia ono fakt, że przedmiotem ulgi udzielanej na podstawie art. 64e u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a zatem należność związana z przymusowym dochodzeniem należności. Następnie Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje naruszają podstawowe zasady postępowania, wyrażone w art. 7, 77, 107, 15 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., to jest zasadę zaufania do organów i zasadę swobodnej oceny dowodów oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu organy nie prowadząc w ogóle postępowania w niniejszej sprawie nie wykazały, że sytuacja finansowa i możliwości płatnicze strony skarżącej wskazują, że może zapłacić koszty postępowania egzekucyjnego bez uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Sąd wskazał przy tym, iż w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie ustosunkowały się w dostateczny sposób do przywołanych przez stronę okoliczności przemawiających jej zdaniem za pozytywnym rozstrzygnięciem jej wniosku i umorzeniem kosztów postępowania egzekucyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Skarbowej. Zaskarżył on powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: – art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 64e § 2 u.p.e.a. polegające na błędnej wykładni pojęcia "ważny interes publiczny" oraz wadliwym zarzuceniu organom egzekucyjnym nie odniesienie się do wniosku strony oraz nierozważeniu przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.18 u.p.e.a., art. 7 kpa polegająca na wadliwym zarzuceniu organom egzekucyjnym naruszeniu tego przepisu. Podczas gdy organy egzekucyjne tego przepisu nie naruszyły. Tak więc błędnie niewłaściwie zastosował przepis art. 7 kpa w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. albowiem organy nie naruszyły tego przepisu; – art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 1 u.p.e.a., art. 77 kpa polegające na niewłaściwym zastosowaniu; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.18 u.p.e.a., art. 107 kpa, art. 107 § 3 kpa organy egzekucyjne rozważyły wszystkie przesłanki z art. 64e § 2 u.p.e.a. oraz wyjaśniły przesłanki i motywy odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Tak więc sąd niewłaściwie zastosował te przepisy albowiem organy egzekucyjne nie naruszyły tych przepisów; – art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.18 u.p.e.a., art. 15 kpa polegające na niewłaściwym zastosowaniu albowiem postępowanie w sprawie było dwuinstancyjne; – art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na uchyleniu decyzji przez sąd pomimo nienaruszenia przez organ przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy to jest art. 7, art. 15, art. 77, art. 107, art. 107 § 3 kpa, art. 64e u.p.e.a. w związku art. 18 u.p.e.a. z uwagi na fakt, że gdyby sąd dokonał prawidłowej oceny decyzji pod względem zgodności z przepisami postępowania i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych stwierdziłby brak naruszeń przepisów postępowania przez organ i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, czego nie uczynił. Sąd powinien więc zaakceptować ustalenia poczynione przez organ podatkowy. Zatem rozstrzygnięcie sądu powinno być inne; – art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. dokonując błędnych ustaleń faktycznych polegających na: ustaleniu wadliwości przeprowadzonego przez organy egzekucyjne postępowania, dowolności działania organów państwowych, nie dokonaniu przez organy egzekucyjne oceny przesłanki ważnego interesu publicznego. Sąd nie zamieścił w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania przystającego do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania. Przy czym sąd nie wskazał jakie to działania mają podjąć organy podatkowe przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Organ egzekucyjny wskazuje na naruszenie przez sąd art.141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. przy omawianiu naruszeń przepisów postępowania art. 7, art. 15, art. 77, art. 107 oraz art. 64e u.p.e.a. Sąd błędnie przyjął, że organy egzekucyjne naruszyły przepis art. 77 § 1 kpa. Organy egzekucyjne zebrały cały materiał dowodowy i dokonały jego oceny w uzasadnieniu postanowienia. Stąd uzasadnienie wyroku nie może podlegać kontroli kasacyjnej z uwagi na jego braki; – art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na tym, że sąd w ramach obowiązku rozpoznania wszystkich aspektów sprawy dokonał błędnej oceny prowadzonego przez organy egzekucyjne postępowania dowodowego oraz dokonanej przez organy egzekucyjne oceny zebranego w sprawie materiału. Sąd nie wykazał aby stwierdzone przez niego naruszenie prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czyli gdyby tych uchybień nie było, to treść decyzji organów podatkowych byłaby odmienna. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem została przeprowadzona przez WSA nieprawidłowo pomimo braku naruszeń przez organy podatkowe przepisów prawa, postanowienie organu zostało uchylone choć skarga winna zostać oddalona. W związku z tak postawionymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt II FSK 1201/08) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W motywach swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w całości za uzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 i art. 15 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd pierwszej instancji wskazując bowiem na naruszenie tych przepisów uczynił to ogólnikowo, bez wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych w przypadku art. 77 kpa i art. 107 kpa., co niewątpliwie nie tylko utrudniło stronie postępowania prawidłowe zredagowanie środka zaskarżenia, ale także ustosunkowanie się do stawianych zarzutów przez sąd drugiej instancji. Co prawda w dalszej części uzasadnienia sąd pierwszej instancji wskazał na naruszenie art. 107 § 3 kpa ale nie odniósł się do tego przepisu wprost, ani tym bardziej nie wypowiedział się w jakim zakresie uzasadnienie faktyczne organów podatkowych nie spełnia stawianych przez ustawodawcę wymogów. Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji nie wynikało do którego organu (pierwszej, czy drugiej instancji) kierowany był ten zarzut. Ogólnikowe i gołosłowne w istocie stwierdzenie, że organ jest obowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niczego nie wyjaśnia, a tym bardziej nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa. Odnośnie do tego ostatniego przepisu, wobec nie wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej, jakiekolwiek rozważania są utrudnione, zważywszy, iż w warstwie opisowej wypowiedź sądu I instancji była mało czytelna. Stwierdzenie bowiem, że organy w niniejszej sprawie nie prowadziły w ogóle postępowania, jest już samo w sobie pozbawione logiki, skoro w aktach sprawy znajdują się poprawnie zredagowane i uzasadnione postanowienia organów obu instancji, z których w sposób oczywisty wynika co było przedmiotem ich ustaleń i jakie miały one konsekwencje prawne. Co istotne sprawa dotyczy kosztów postępowania egzekucyjnego, a więc ze swej istoty dotyczy zakończonego postępowania egzekucyjnego, które w sposób szczegółowy musiało odnieść się do sytuacji materialnej zobowiązanego. Twierdzenie sądu pierwszej instancji, zawarte na stronie 6 uzasadnienia, że "organy nie prowadziły w ogóle postępowania", jest sprzeczne z twierdzeniem (równie ogólnikowym i gołosłownym) jakie zawarte jest na stronie 4 uzasadnienia, że "organy pierwszej i drugiej instancji w sposób niewystarczający rozważyły sytuację finansową zobowiązanego". Również za oczywiście zasadny uznał zarzut naruszenia art. 15 kpa. Wskazując na naruszenie tego przepisu sąd pierwszej instancji w ogóle go nie uzasadnił. Tymczasem w sprawie jest bezsporne, że została ona rozpoznana w dwóch instancjach administracyjnych. Sąd I instancji nie uzasadnił, jakie naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarówno w części odnoszącej się do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jak i wskazań co do dalszego postępowania. Przede wszystkim, sąd pierwszej instancji nie wykazał w sposób przekonywujący na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w uzasadnieniu przepisów postępowania, ani też jakie to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uchylając zaskarżone postanowienia sąd nie wskazał jakie konkretne czynności powinny podjąć organy egzekucyjne, ponownie rozpoznając sprawę. Wskazania co do dalszego postępowania powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownym postępowaniu organ administracji miał możliwość usunięcia wszystkich uchybień prawa, z powodu których zaskarżone do sądu postanowienie zostało uchylone. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę, że Sąd I instancji z jednej strony przywołuje cały przepis art. 64e u.p.e.a., z drugiej zaś koncentruje się jedynie na przesłance ważnego interesu publicznego zawartej w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Nie wiadomo w związku z tym czy tylko ta przesłanka była przedmiotem merytorycznych rozważań w sprawie, a pozostałe nie miały w sprawie zastosowania, czy też inne przyczyny zadecydowały o takim kierunku prowadzonych rozważań. Sąd II instancji wskazał również, odnośnie do stosownej wypowiedzi sądu pierwszej instancji, że z uwagi na określony ustawowo obowiązek ponoszenia kosztów egzekucyjnych, określona w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka umorzenia kosztów w postaci ważnego interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem, powinna mieć charakter szczególny i nie może być utożsamiana z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o zasadności umorzenia kosztów. Umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na ważny interes publiczny może nastąpić, w sytuacji gdy skutki umorzenia mogą przynieść pozytywne rezultaty ważne z punktu widzenia szerszej społeczności, a nie tylko samego zobowiązanego. Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznał natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Po pierwsze sąd pierwszej instancji tego przepisu nie stosował i nie miał podstaw do jego zastosowania i po drugie przepis ten nie stanowi właściwej podstawy prawnej do kwestionowania przyjętych przez sąd ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził na zakończenie, że ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji zastosuje się do zawartych w uzasadnieniu wskazań, a w szczególności odnosząc się do przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustali czy organy egzekucyjne naruszyły przepisy postępowania, a jeżeli tak to konkretnie jakie i wykaże, że to ewentualne naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaś powinno spełniać wszystkie wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli skarżona czynność może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedstawione powyżej zasady, nie mogą jednak zostać w pełni zastosowane w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z judykaturą, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 cyt. p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. (por. wyrok NSA W-wa z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05 LEX nr 238489). Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 powołanej ustawy. Podkreślenia wymaga, że z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268). W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: - stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; - po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po ponownym rozważeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowanie jest kwestia umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Możliwość umorzenia takich kosztów została uregulowana w art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Umorzenie kosztów może mieć miejsce, jeżeli: - stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub - gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, a obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione, - za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, - ściągniecie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. W ocenie Sądu organy administracyjne właściwie dokonały zbadania, czy zachodzą przesłanki do umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego i na podstawie tego badania wydane zostało prawidłowe rozstrzygnięcie. W szczególności w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Rację mają organy administracyjne twierdząc, że nie można mówić o nieściągalności dochodzonego obowiązku. Skarżący ma stałe źródła dochodów i prowadzona egzekucja jest skuteczna. Organy administracyjne wzięły przy tym pod uwagę, że koszty egzekucyjne stanowią znikomą część egzekwowanego obowiązku. Prawidłowo również organy administracyjne uznały, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. W tym zakresie organy wzięły pod uwagę sytuację materialną i osobistą skarżącego. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, organy administracyjne prowadząc przeciwko skarżącemu postępowanie egzekucyjne, dokładnie zapoznały się z jego sytuacją materialną i osobistą. W realiach niniejszej sprawy, nie można również doszukać się przesłanek, które uzasadniałyby stwierdzenie, że za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Brak było również podstaw do przyjęcia, że samo ściągnięcie kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.