I SA/Kr 787/24

|Sygn. akt I SA/Kr 787/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Karcz, WSA Grzegorz Klimek, Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr 1201-IOP1-1.4100.17.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od 15.10.2021 r. do 31.12.2022 r. skargę oddala. 1.1. Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie, decyzją z 21 maja 2024 r., określił S. sp. z o.o. z siedzibą w A. – nazywanej dalej "Spółką", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 15 października 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. 1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.p."). Uchybienie temu przepisowi miało polegać na jego błędnej wykładni, która skutkowała przyjęciem przez organ podatkowy, że Spółka nie była uprawniona do zastosowania preferencyjnej 9% stawki podatkowej. Według Spółki osiągnięcie przez nią w roku podatkowym przychodu ponad 2.000.0000 euro nie powinno skutkować pozbawieniem jej prawa do stosowania wspomnianej stawki. Swoje stanowisko Spółka powiązała z treścią art. 25 ust. 1g u.p.d.o.p. 1.3. Decyzją z 9 sierpnia 2024 r. (nr 12010-IOP1-1.4100.17.2024) Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W motywach decyzji organ wyjaśnił, że w toku kontroli celno-skarbowej, która prowadzona była w Spółce, ustalono, iż została ona wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego 15 października 2021 r. W zeznaniu podatkowym Spółka podała, że jej pierwszy rok podatkowy trwa od 15 października 2021 r. do końca 2022 r. Organ ustalił również, że w deklaracji podatkowej CIT-8 Spółka wykazała za ten rok podatkowy przychód w kwocie 20.031.930,83 zł. Wskazując na art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. organ stwierdził, że w odniesieniu do Spółki limit przychodów, który uprawniał ją do stosowania obniżonej stawki podatkowej, wynosił 9.147.000 zł. Skoro Spółka limit ten przekroczyła, powinna była zastosować podstawową stawkę (19%), która została przewidziana w art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Odnosząc się do wskazanego przez Spółkę art. 25 ust. 1g u.p.d.o.p., organ stwierdził, że art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. nie można interpretować w ten sposób, iż stawka preferencyjna naliczana jest za miesiące lub kwartały, w których przychód podatnika był niższy od wspomnianego limitu, a dopiero po jego przekroczeniu podatnik powinien stosować podstawową stawkę. Innymi słowy, zdaniem organu, z treści tych przepisów nie można wywodzić, że w roku podatkowym mogą znaleźć zastosowanie dwie stawki podatkowe: wpierw 9% za okres gdy przychód mieści się w limicie, a po jego przekroczeniu 19% stawki. Artykuł 25 ust. 1g u.p.d.o.p. stanowi bowiem o zasadach pobierania zaliczek na podatek dochodowy i nie ma wpływu na to, która stawko powinna zostać zastosowana. 2.1. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Spółka podniosła zarzut naruszenia 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną interpretację. Na jej skutek organ nieprawidłowo przyjął, że w danym okresie rozliczeniowym Spółka nie była uprawniona do stosowania 9% stawki podatkowej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak również zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest bezzasadna, dlatego została oddalona. 3.2. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia następującego zagadnienia prawnego: czy w odniesieniu do nowoutworzonych podatników stosuje się preferencyjną stawkę podatkową z art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. do momentu, w którym przekraczają oni przychód odpowiadający "równowartości 2 000 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.". Później zaś, jeżeli podatnik uzyska przychód ponad tę kwotę, powinna znaleźć zastosowanie stawka podstawowa, przewidziana w art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. 3.3. Zdaniem Sądu, stanowisko organu jest prawidłowe, a przeprowadzona przezeń wykładnia wspomnianych przepisów zasługuje na aprobatę. Wymienione powyżej przepiy w swoim językowym brzmieniu są jasne, a ich literalne odczytanie prowadzi do jednoznacznego wyniku. W art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., w kontekście wysokości limu przychodów pozwalającego na zastosowania obniżonej stawki podatkowej, mowa jest o "przychodach osiągniętych w roku podatkowym". Wyraźnie jest w nim zatem mowa o przychodzie za cały rok podatkowy, a nie za jego część. Przy czym wysokość tego przychodu – jako całości – została powiązana z określoną kwotą ustalaną względem równoważnej jej kwocie wyrażonej w euro. W zależności od jego wysokości stosuje się stawkę preferencyjną (art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.) albo stawkę podstawową (art. 19 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.). Przepisy te przewidują stosowanie w danym roku podatkowym tylko jednej stawki do podstawy opodatkowania. 3.4. Wskazany przez stronę skarżącą art. 25 ust. 1g u.p.d.o.p. nie wprowadza w tym zakresie żadnych modyfikacji. Artykuł 25 tej ustawy w całości dotyczy zasad obliczania oraz pobierania zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych, a nie właściwych stawek podatkowych. W art. 25 ust. 1g u.p.d.o.p. jest jedynie mowa o tym, że podatnicy rozpoczynający działalność (tak jaj to miało miejsce w przypadku Spółki) mogą obliczać zaliczki przy zastosowaniu stawki określonej w art. 19 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Dalej zaś jest w nim mowa, że prawo do obliczania zaliczek według stawki preferencyjnej obejmuje tylko te "miesiące lub kwartały, w których ich przychody osiągnięte od początku roku podatkowego" nie przekroczyły omawianego limitu. Następnie zaś podatnicy są "obowiązani do stosowania stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1.". Przepis ten oznacza zatem jedynie tyle, że do pewnego momentu podatnik może wpłacać zaliczki na podatek, stosując stawkę obniżoną, następnie zaś powinien obliczać wysokość zaliczki według stawki podstawowej. Biorąc pod uwagę argumentację strony skarżącej należy zatem raz jeszcze podkreślić: art. 25 ust. 1g u.p.d.o.p. stanowi jedynie o tym, w jako sposób podatnik powinien obliczać i wpłacać zaliczki na podatek. Instytucja zaliczek jest tylko jednym z instrumentów mających zapewnić sprawny i rzetelny pobór podatku – na co wskazuje nie tylko treść art. 25 u.p.d.o.p., ale również umieszczenie go w rozdziale 6 ustawy, który nosi tytuł "Pobór podatku". W praktyce oznacza ona tyle, że co do zasady podatnik nie wpłaca jednorazowo podatku po zakończeniu roku podatkowego, ale co miesiąc, bądź co kwartał, wpłaca zaliczki. Te zaś na koniec roku podatkowego są sumowane, a podatnik po złożeniu rocznego zeznania podatkowego powinien wpłacić "różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku." (art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p.). Regulacje te nie modyfikują jednak zasad, według których ustalana jest właściwa dla podatnika stawka podatkowa. 3.5. Rozpoznając skargę Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się jego treścią, Sąd stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły inne względy, które przemawiałyby za konicznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 3.6. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.