I SA/Kr 790/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie WSA Waldemar Michaldo, WSA Urszula Zięba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 maja 2022 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.1016.2021.3.MAP, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J.S. kwotę 497 zł (słownie złotych: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS), jako organ podatkowy pierwszej instancji, postanowieniem nr 0113-KDIPT2-1.4011.1016.2021.2.AP z 15 lutego 2022 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek J. S. (skarżący, strona) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy uznał, że mimo, że skarżący udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące opisu sprawy, to jednak nie przeformułował prawidłowo pytania zgodnie z wezwaniem organu interpretacyjnego. Pytanie skarżącego nadal dotyczyło bowiem skutków podatkowych dla spółki cywilnej, a nie obowiązków podatkowych skarżącego, jako wspólnika tej spółki. Również stanowisko skarżącego odnosiło się do spółki cywilnej, a nie do skarżącego, jako wspólnika. W zażaleniu skarżący wskazał na zachowanie przez niego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. DKIS, jako organ podatkowy drugiej instancji, w wyniku rozpatrzenia zażalenia postanowieniem z 4 maja 2022 r., nr 0113-KDIPT2- 1.4011.1016.2021.3.MAP, stwierdził niedopuszczalności zażalenia skażacego na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: o.p.). Zdaniem organu interpretacyjnego podmiotem uprawnionym do wniesienia zażalenia na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, z powodu jego niezgodności z prawem, był podmiot zainteresowany w rozumieniu art. 14b § 1 o.p., tj. skarżący, nie zaś S. Spółka cywilna, która nie jest stroną postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: art. 120 oraz art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 o.p., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego z powodu wskazanego naruszenia oraz - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że 25 października 2021 r. skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej oraz uiścił stosowną opłatę. Wezwaniem z 21 grudnia 2021 r. został zobowiązany do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni od daty potwierdzenia otrzymania. 11 stycznia 2022 r., zachowując termin. skarżący nadał w placówce Poczty Polskiej, uzupełnienie wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym prawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga okazała się zasadna a stanowisko organu interpretacyjnego wadliwe. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii czy przedmiotowe zażalenie na postanowienie DKIS o niedopuszczalności zażalenia złożyła spółka cywilna, której skarżący jest wspólnikiem czy indywidualnie skarżący jako jej wspólnik. Zauważyć należy przede wszystkim, że przedmiotowy wniosek dotyczył wydania interpretacji indywidualnej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Ta okoliczność przesądza o wadliwości stanowiska DKIS w niniejszej sprawie. Zaakcentowania bowiem wymaga, że spółka cywilna jest podmiotem neutralnym podatkowo na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1128, dalej jako: "p.d.o.f.", "ustawa"). Podatnikiem tego podatku, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, są osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Oznacza to na gruncie przedmiotowej sprawy, że podatnikiem tego podatku są wspólnicy spółki cywilnej a nie spółka, zatem stroną postępowania może być wyłącznie wspólnik spółki cywilnej. Zatem, nawet jeśli skarżący, będący wspólnikiem spółki cywilnej, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się we wniosku do spółki cywilnej, podpisuje wniosek, czy ściślej zażalenie – jak w zakresie przedmiotowej sprawy, którą jest kontrola poprawności postanowienia DKIS z 4 maja 2022 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia - jako reprezentant spółki, to oczywiste jest, że działa jako jej wspólnik - osoba fizyczna. Jak już wyżej wywodzono, spółka cywilna nie jest podatnikiem podatku dochodowego, a jej dochody nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników spółki cywilnej. W konsekwencji powyższego, DKIS nie był uprawniony do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącego na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p., bowiem zażalenie pochodziło od strony postępowania i było dopuszczalne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że są one nietrafione, choć sama skarga jest zasadna, bowiem zakres sądowoadministracyjnej kontroli wyznaczany jest przez przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a nie przez treść sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków – tu postanowienie DKIS z 4 maja 2022 r. Sąd dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w ramach jednego postępowania sądowo-administracyjnego, nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną niż ta, która była, albo powinna być, przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji (postanowień) administracyjnych. O tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym decydują dwa elementy: podmiotowy oraz przedmiotowy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W tym stanie sprawy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu II i I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 497 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi; koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, określone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1687), jak i opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.