I SA/Kr 807/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2009 r. sprawy ze skargi M. K. i P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia 18 marca 2009 r., znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wniosku z dnia [...] listopada 2008 r. w części dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Decyzja z dnia 18 marca 2009 r. została doręczona skarżącym w dniu [...] marca 2009 r. W dniu [...] kwietnia 2009 r. (data nadania na poczcie) skarżący P. K. i M.K. wnieśli na wyżej opisaną decyzję skargę, kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Następnie w dniu [...] kwietnia 2009 r. skarga ta została przesłana przez Sąd Dyrektorowi Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem wypracowanym na gruncie procedury cywilnej, odnoszącym się do analogicznej sytuacji jak w niniejszej sprawie, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (...). Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6/73), jak i w doktrynie (por. K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2001, t. I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.), Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, t. I, s. 684), w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu. Dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu pozwala przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania w urzędzie pocztowym przez sąd. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 marca 2009 r. zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, została doręczona skarżącym w dniu [...] marca 2009 r. Termin do wniesienia skargi upłynął wraz z dniem [...] kwietnia 2009 r. Tymczasem sąd przekazał skargę właściwemu organowi, nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu [...] kwietnia 2009 r., a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego też, na podstawie powołanego wyżej przepisu, należało orzec jak w sentencji.