I SA/Kr 814/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Zarządowi Województwa, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Instytucja Organizująca Konkurs tj. Urząd Marszałkowski Województwa M. , pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. (znak sprawy: [...]) poinformowała wnioskującego K. K. (nr wniosku [...]) w ramach konkursu nr [...], że w wyniku oceny formalno-merytorycznej projektu pn. "[...]", projekt uzyskał negatywną ocenę i nie może być przyjęty do realizacji. Projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktów przed pomnożeniem przez wagę w kryterium " Zdolność do efektywnej realizacji projektu". Wnioskodawca nie zgadzając z tym rozstrzygnięciem złożył protest, podnosząc, iż w ramach kryterium nie ma wymogu wykazywania, jako potencjału kadrowego (tj. kluczowych osób zaangażowanych do realizacji projektu) osób realizujących wsparcie w ramach kosztów bezpośrednich, a po drugie możliwe jest wykazanie, jako potencjału kadrowego osób, których zadania będą związane z zarządzaniem projektem. Z uwagi na to ocena jego projektu była niekompletna, nierzetelna i nacechowana negatywnie. Nadto wnioskodawca nie zgodził się z ilością punktów przyznanych w ramach innych kryteriów, aczkolwiek ilość punków nie miała wpływu na negatywną ocenę tych kryteriów. Zarząd Województwa pismem z dnia 12 lipca 2018r. nr [...], w oparciu o art. 53 - 59 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020- wersja nr 4, stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 286/18 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 27 lutego 2018 r. oraz Regulaminu konkursu w ramach 8 Osi Priorytetowej - Rynek Pracy Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 Działanie 8.2 Aktywizacja Zawodowa konkurs nr [...] (dalej: Regulamin konkursu), stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 1959/17 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 28 listopada 2017 r., ze zmianami, protestu nie uwzględnił. Odnosząc się do zarzutów podano, iż na stronie Instrukcji jednoznacznie wskazano, iż w ramach prezentacji potencjału kadrowego należy opisać zasoby kadrowe, które posiada wnioskodawca i sposób ich wykorzystania w ramach projektu, tj. kluczowe osoby, które zostaną zaangażowane do realizacji projektu oraz ich planowane funkcje. Istotne jest przeanalizowanie, czy posiadany już potencjał kadrowy będzie wykorzystywany do realizacji przedkładanego projektu. Należy wskazać tylko obecnie posiadany potencjał kadrowy, a więc w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu wraz z opisem ich doświadczenia i określeniem planowanej funkcji w projekcie. Dotyczy to zwłaszcza zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących, a nie tych, które dopiero miałyby być zaangażowane, gdyż w ich przypadku może obowiązywać konkurencyjna procedura wyboru (zasada konkurencyjności lub PZP). Dla każdej z osób należy wskazać zakres zadań, jakie będzie wykonywać w kontekście posiadanej wiedzy i umiejętności (przy czym, o ile dana osoba wykonywać będzie zadania związane z zarządzaniem projektem - szczegółowy opis zadań i doświadczenia przedstawia się w polu D. 1.5). W związku z tym niezasadny jest zarzut, iż nie ma wymogu wykazywania, jako potencjału kadrowego, tj. kluczowych osób zaangażowanych do realizacji projektu. Jak wskazano wyżej we wniosku należało opisać zakres zadań, jakie będą wykonywać poszczególne osoby w projekcie w kontekście posiadanej wiedzy i umiejętności. W złożonym proteście, wnioskodawca wskazał wyłącznie dwie osoby stanowiące potencjał kadrowy, bez uwzględnienia Pracownika ds. biurowych. Przedstawiony opis w części D.2. wniosku, zdaniem IRP, jest bardzo ogólny, w związku z tym trudno jest określić zakres zadań realizowanych przez wskazane osoby. IRP podkreślił, iż wnioskodawca zobowiązany był do przedstawienia posiadanego potencjału kadrowego, tj. zarówno wykonującego zadania merytoryczne, jak związane z zarządzaniem, na stałe współpracującego lub oddelegowanego do realizacji niniejszego projektu. W odniesieniu do pozostałego personelu merytorycznego przedstawiono zarys zakresu wymagań w stosunku do ich kwalifikacji/doświadczenia (Doradca klienta będzie posiadał uprawnienia doradcy zawodowego (...), Pośrednik pracy (...) będzie posiadał wykształcenie wyższe (...), Psycholog będzie posiadał wykształcenie wyższe kierunkowe (...), Doradca zawodowy (...) będzie posiadał wykształcenie wyższe kierunkowe (...), Osoba przeprowadzająca poradnictwo z zakresu opieki nad os. zależnymi będzie posiadała wykształcenie wyższe kierunkowe (...), co nie odpowiada wymogom Instrukcji, gdyż w/w. wskazane opisy wskazują, iż wnioskodawca dopiero zamierza zaangażować personel merytoryczny projektu, nie są to zatem osoby na stałe współpracujące z wnioskodawcą, które zgodnie z Instrukcją można uznać za aktualnie posiadany potencjał kadrowy. Wnioskodawca nie wskazał kluczowych osób do wykonywania poszczególnych zadań merytorycznych w projekcie. Dodatkowo podkreślono, iż posiadanie wyłącznie sprzętu biurowego nie przesądza o realizacji projektu i zakończeniu go sukcesem. Argument oceniających dotyczący braku własnego lokalu, w którym będzie realizowany projekt był słuszny, czego następstwem było obniżenie liczby przyznanych punktów. Odnosząc się do subkryterium nr 2, tj. Doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów, stwierdzono, iż obowiązkiem wnioskodawcy wynikającym z zapisów Instrukcji było przedstawienie doświadczenia w realizacji różnego rodzaju przedsięwzięć, nie tylko realizowanych przy udziale środków funduszy strukturalnych, w okresie ostatnich trzech lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek o dofinansowanie (...). W opisie należało uwzględnić przede wszystkich przedsięwzięcia ściśle związane z zakresem projektu planowanego do realizacji: • w obszarze (zakresie) tematycznym, w którym udzielane będzie wsparcie przewidziane w ramach projektu, • na rzecz grupy docelowej, do której kierowane będzie wsparcie przewidziane w ramach projektu, • na określonym terenie, którego dotyczyć będzie realizacja projektu. Wnioskodawca w części D.2. wniosku wymienił projekty, które w jego opinii mają stanowić potwierdzenie posiadanego, wymaganego doświadczenia. IRP stwierdził, iż Wnioskodawca wskazał 3 projekty (2 jako lider, 1 jako partner), które są realizowane na terenie województwa małopolskiego - Projekty te są skierowane do osób zagrożonych ubóstwem oraz wykluczeniem społecznym, pozostających bez zatrudnienia. Projekty realizowane w ramach Poddziałania 9.1.2., dotyczą aktywizacji społecznej i zawodowej. Natomiast kluczowym jest fakt, iż wskazane Poddziałanie skierowane jest do osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem. Żaden z tych projektów nie został zakończony. Wobec tego nie stanowią one potwierdzenie posiadanego doświadczenia w realizacji projektów na terenie województwa małopolskiego, zwłaszcza, iż jak wspomniano wyżej, nie dotyczą one tożsamej grupy docelowej. Wobec tego przyznane punkty były ocenione prawidłowo. Wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie: - art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020 poprzez naruszenie zasad przejrzystości, rzetelności i równości, przejawiające się w: a) błędnym uznaniu, że w ramach kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu, subkryterium nr 1 skarżący nie wykazał odpowiednich zasobów kadrowych oraz potencjału technicznego, pomimo, iż w istocie skarżący wykazał należyte zasoby kadrowe, wskazując imiennie dwóch specjalistów, a także wystarczająco szczegółowo opisał bogate zasoby techniczne, b) nieuprawnionym sformułowaniu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu nowych, niezasadnych zastrzeżeń w ramach kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu, subkryterium nr 1 , które nie były uprzednio wskazywane w uzasadnieniu ocen eksperckich, tj. zastrzeżeń dotyczących sprzętu wchodzącego w skład zasobów technicznych skarżącego oraz sposobu jego opisania we wniosku, c) nierzetelnej analizie sprawy, przejawiającej się w podzieleniu poglądu oceniających ekspertów o bardzo ogólnym sposobie oceny potencjału technicznego, d) nieprawidłowej ocenie braku potencjału kadrowego i podkreśleniu dopiero zaangażowanie personelu merytorycznego na podstawie umów cywilnoprawnych, gdy skarżący w ogóle nie wskazywał osób angażowanych w ramach personelu w części D.2, e) pominięciu licznych wymagań w stosunku do kwalifikacji i doświadczenia określonych we wniosku, f) przyjęciu, że nieprzysługiwanie skarżącemu prawa własności lokali jest równoznaczne z nieposiadaniem przez skarżącego potencjału technicznego, kiedy najem sal wykładowych jest praktyką powszechnie spotykaną w obrocie, g) bezpodstawnym przyjęciu, że zapisy wniosku nie potwierdzają, iż posiadanie wyłącznie sprzętu biurowego pozwala na realizację projektu z pominięciem szeroko opisanego potencjału technicznego w postaci licznych urządzeń biurowych, h) bezpodstawnym pominięciu tożsamości grupy docelowej realizowanych projektów, i) bezpodstawnym stwierdzeniu przy ocenie kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu, że fakt pozostawania części projektów skarżącego w trakcie realizacji powoduje brak doświadczenia w realizacji projektów na terenie województwa małopolskiego, mimo że ich realizacja od października 2016 roku pozwoliła nabrać skarżącemu bogatego doświadczenia, j) bezpodstawnym stwierdzeniu, iż przyznanie maksymalnej liczby punktów w ramach kryterium zdolność do efektywnej realizacji projektu subkryterium nr 2 jest możliwe jedynie, gdy projekt spełnia trzy przesłanki wskazane w instrukcji, podczas gdy dokumentacja konkursowa nie wymaga takiego łącznego spełnienia. k) pominięciu przy ocenie Zdolność do efektywnej realizacji projektu, subkryterium nr 2 doświadczenia zdobytego przez skarżącego w toku realizacji licznych, wskazanych we wniosku projektów, l) bezzasadnym pominięciu przy ocenie kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu, opisu potencjału społecznego skarżącego, pomimo że Instrukcja Wypełniania jednoznacznie kwalifikuje opis potencjału społecznego, jako istotny element opisu potencjału doświadczenia, m) zbagatelizowaniu nabytej w toku realizacji przez skarżącego projektów w ramach poddziałania 9.1.2. wiedzy dotyczącej specyfiki osób pozostających bez pracy, pomimo że w tych realizowanych od długiego już czasu projektach wszyscy uczestnicy są osobami pozostającymi bez pracy, a dodatkowo jeszcze zagrożonymi także ubóstwem i wykluczeniem. - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 57 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020, poprzez nieuwzględnienie protestu w sytuacji, gdy ocena projektu została dokonana przez ekspertów wadliwie, w sposób naruszający zasadę rzetelności. Mając na uwadze powyższe wniesiono o stwierdzenie, że ocena projektu przez organ została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014r., poz. 1146 ze zm.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy z o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. (u.z.r.p.) Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przystępując do kontroli oceny wniosku w niniejszej sprawie należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżący po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu wniósł protest w terminie przewidzianym ustawą, który został rozpatrzony rozstrzygnięciem o nieuwzględnieniu protestu i w ustawowym terminie 14 dni złożył skargę do WSA w Krakowie. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 u.z.r.p.). Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (ust.2). Przepis ten statuuje zasady ogólne wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Naruszenie którejkolwiek z tych zasad stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Przepis ten ustanawia również ogólną regułę, w myśl której projekty podlegają ocenie wyłącznie w zakresie ustanowionych w danym systemie realizacji i zgodnych z przepisem art. 125 ust. 3 lit. "a" rozporządzenia ogólnego kryteriów wyboru projektów, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne, przejrzyste i uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8. Z kolei wedle treści art. 54 ust. 2 u.z.r.p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem( p.4) oraz wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (p.5). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 u.z.r.p. nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Nakreślony wyżej stan prawny skonfrontowany z faktografią rozpoznawanej sprawy przemawia za konstatacją, że ocena projektu dokonana przez Zarząd Województwa została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na dokonanie oceny, co skutkuje koniecznością przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez tą instytucję, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny wobec zasady równości, nakładając na właściwą instytucję przeprowadzającą wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Także wymogi stawiane wnioskodawcom, jeżeli ocena ich spełnienia miałaby skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości, co do stosowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania. Rzetelność oznacza ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne uzasadnienie wyboru. Zasada bezstronności natomiast oznacza zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (por.m.in. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r., I GSK 154/18). Wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania mają charakter systemowy i realizują się poprzez stworzenie takich mechanizmów oceny projektów, które spowodują, że ocena projektu zostanie dokonana w oparciu o obiektywne, a nie subiektywne przesłanki i kryteria. Służą temu m.in. rozwiązania prawne przewidziane w przepisach art. 44, 60, 68a ustawy wdrożeniowej, jak również w art. 24 k.p.a. w zw. z art. 50 ustawy wdrożeniowej. Mają one na celu zagwarantowanie pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny i wyboru projektów do dofinansowania oraz eliminowanie ryzyka zaistnienia dowolności stosowanych kryteriów oceny projektów, niweczącej przywołane powyżej zasady. Na tle zasad przywołanego art. 37 ust. 1 u.z.r.p., kontrola sądowoadministracyjna powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego w ramach komisji oceny projektów oraz instytucji zarządzającej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentami systemu realizacji programu operacyjnego i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji, odnosząc się do ram prawnych danego naboru oraz dokumentacji konkursowej. Tym samym również rozstrzygnięcie protestu przez właściwą instytucję zarządzającą powinno zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelną analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen projektu - z rozważeniem zarzutów oraz uwag zarówno osób oceniających projekt (ekspertów) w kartach oceny merytorycznej, jak i argumentacji i zarzutów zamieszczonych w proteście. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Przy formułowaniu oceny zachowana jest swoboda, wszakże nie powinna ona jednak być dowolna, nacechowana arbitralnością. Dowolna jest wówczas, gdy jest sprzeczna z obowiązującymi unormowaniami, logiką, wiedzą, doświadczeniem życiowym, pozbawiona spójnego wywodu, gdy nie wyjaśniono zrozumiale przesłanek oceny. Organ zobowiązany jest do rozpatrzenia protestu i weryfikacji oceny wniosku o dofinansowanie zgodnie z wszelkimi regułami proceduralnymi, w tym z regułami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów. Poddane sadowej kontroli rozstrzygnięcie narusza zasadę rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz powinnością wszechstronnego uzasadnieniem wyboru. Uzasadnienie to nie może sprowadzać się do powielenia stanowiska zawartego w negatywnej ocenie projektu z 20 kwietnia 2018r. Wadliwe jest w szczególności stanowisko organu, jakoby skarżący nie wykazał odpowiednich zasobów kadrowych oraz potencjału niezbędnych do efektywnej realizacji projektu. Nie sposób nie dostrzec, że we wniosku o dofinansowanie projektu expressis verbis, z imienia i nazwiska, z podaniem kwalifikacji i wykształcenia, a także roli w projekcie wskazane zostały osoby dwóch specjalistów, mające z racji przywołanych predyspozycji kluczowe znaczenie dla realizacji przedsięwzięcia i stanowiące jego gwarancje. Okoliczność, że osobami tymi był skarżący i J. K., zwłaszcza zważywszy na specyfikę projektu, nie stanowi podstawy do oceny, że nie podołają oni zadaniu, czy też, że ów zasób kadrowy jest zbyt wąski. Istotnie także, jak twierdzi skarżący, Instytucja Rozpatrująca Protest nie wzięła pod rozwagę angażowania dla realizacji projektu personelu merytorycznego w oparciu o umowy cywilnoprawne, co jest dopuszczalne zarówno na gruncie Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, jak i wobec treści dokumentacji konkursu, zwłaszcza załącznika nr 12 do Regulaminu. Uprawnione jest zatem stanowisko, że przyjęty przez wnioskującego sposób angażowania pośredników pracy, psychologów i innych specjalistów nie odbiega od dopuszczalnych rozwiązań przewidzianych w dokumentacji konkursowej. Chybiony jest w równej mierze argument jakoby wnioskujący przedstawił jedynie zarys zakresu wymagań, co do kwalifikacji i doświadczenia personelu merytorycznego; organ - na co wskazuje treść rozstrzygnięcia - odwołał się bowiem jedynie cząstkowo do szczegółowych danych zawartych we wniosku. Już nakreślone wyżej spostrzeżenia pozwalają stwierdzić, że we wniosku wyraźnie wskazano kwalifikacje i doświadczenie osób zaangażowanych w projekt, określono ich role i planowane funkcje; tym samym redukcja ilości przyznanych punktów w ramach subkryterium potencjału kadrowego była nieuzasadniona. Podobnie ocenić należy stanowisko organu w przedmiocie niewykazania przez wnioskodawcę odpowiedniego dla realizacji projektu potencjału technicznego. Przede wszystkim zauważyć należy, że nieuprawnione było łączenie owego potencjału z "własnością lokalu" i abstrahowanie od innych form dysponowania nieruchomościami niezbędnymi dla potrzeb projektu, zwłaszcza na podstawie umów najmu. Niezależnie od innych argumentów przemawiających za oczywistą dopuszczalnością takiego rozwiązania, jak praktyka gospodarcza, względy praktyczne, czy niebezpieczeństwo dyskryminacji i wykluczenia z konkursu osób koncentrujących swą działalność i centrum życiowe poza M. wskazać należy, że rozwiązanie to pozostaje w zgodzie z samą dokumentacją konkursową, zwłaszcza z załącznikiem nr 12 do Regulaminu konkursu przewidującym stawki za przykładowy wykaz dopuszczalnych cen wynajmu sal. Słusznie zwraca także uwagę skarżący na fakt rozszerzenia wobec niego zarzutów dotyczących niewystarczającego potencjału technicznego na etapie rozpoznawania protestu. Instytucja Rozpatrująca Protest stwierdziła bowiem, że posiadanie wyłącznie sprzętu biurowego nie przesądza o realizacji projektu i zakończeniu go sukcesem. Tymczasem na tym etapie postępowania niedopuszczalne było formułowanie dodatkowych zarzutów wobec wnioskodawcy, gdyż został on pozbawiony możliwości odniesienia się do nich w procedurze administracyjnej. Niedopuszczalne było także nawiązanie i przyjęcie przez organ stanowiska w istocie nie wyrażonego przez ekspertów, tj. dotyczącego rzekomej lapidarności w przedstawianiu zasobów technicznych we wniosku. To ostatnie dyskwalifikować musi rzetelność oceny, tym bardziej, że powyższą konstatację postrzegać należy w kontekście przedstawionego we wniosku potencjału technicznego i składających się na ów potencjał urządzeń, projektów multimedialnych i stron promocyjnych, a także wyliczenia czynności, które maja być przy ich pomocy wykonane. Nieuprawniony jest pogląd negujący doświadczenie wnioskodawcy (jego partnerów), a w konsekwencji zaniżenie oceny w ramach tego kryterium. Wadliwe było zwłaszcza pominięcie doświadczenia skarżącego nabytego przy okazji wykonywania projektów wciąż pozostających w sferze realizacji, czego – jak słusznie akcentuje skarga – nie przewiduje dokumentacja konkursowa. Skarżący realizując owe projekty także na terenie M. , przy czym niektóre z nich od 2016r., z pewnością nie jest osobą nieobeznaną z szerokim spektrum zagadnień dedykowanych pożądanym grupom docelowym. Skarżący w ocenie sądu należycie wykazał więc swoje doświadczenie niezbędne dla realizacji wnioskowanego zadania, przywołał projekty tematycznie w istocie z nim tożsame, a wymóg kumulatywnego spełnienia wszystkich trzech przesłanek wskazanych w instrukcji, choćby z racji analizy semantycznej nie znajduje uzasadnienia. Słusznie zarzuca też skarżący, że organ nie uwzględnił przy swej ocenie faktu zakończenia jednego z projektów, ani tez nie uwzględnił kryterium potencjału społecznego, jako istotnego elementu opisu potencjału i doświadczenia. Wobec stwierdzonego, wykazanego wyżej naruszenia prawa materialnego podzielić należy także zarzut naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 57 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020, poprzez nieuwzględnienie protestu w sytuacji, gdy ocena projektu została dokonana przez ekspertów wadliwie, w sposób naruszający zasadę rzetelności. Rozpatrując sprawę ponownie instytucja zarządzająca będzie miała na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu wskazania i dokona weryfikacji oceny wniosku z ich uwzględnieniem, to jest odnosząc się wyczerpująco do przedstawionej w nim argumentacji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.z.r.p. orzeczono jak w sentencji wyroku, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy o p.p.s.a.