I GSK 154/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1842/17 w sprawie ze skargi J. M. na pismo Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od J. M. na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 12 grudnia 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 1842/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę J. M. (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] maja 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący złożył do Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]" - w ramach konkursu [...] zorganizowanego w ramach Działania 3.3 Innowacje w MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2014-2020. Pismem z [...] marca 2017 r. MJWPU poinformowała skarżącego, że jego wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych - z uwagi na niespełnienie kryterium formalnego nr 8 (Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie pomocy publicznej). MJWPU wskazała, że zgodnie z kryterium dostępu wynikającym z pkt 4.2 regulaminu konkursu, prace związane z realizacją projektu nie mogą rozpocząć się przed dniem złożenia wniosku. Tymczasem skarżący zawarł w dniu 1 grudnia 2016 r. z Instytutem [...] z siedzibą w [...] umowę nr [...] na wykonanie pracy badawczo-rozwojowej/wdrożeniowej, której przepisy - zdaniem MJWPU - potwierdzają, że zlecone prace badawcze dotyczyły aktualnego projektu skarżącego ("[...]") i są z nim nierozerwalnie związane, co powoduje, że projekt nie spełnia "efektu zachęty". Skarżący złożył protest od powyższego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że z postanowień regulaminu konkursu wynika, iż w ramach konkursu miały być dofinansowane projekty dotyczące wprowadzenia na rynek nowych lub ulepszonych produktów lub usług (przez wdrożenie wyników prac B+R), przy czym wnioskodawca był zobowiązany wykazać na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, że jest w posiadaniu praw do wyników prac B+R, które zapewnią mu odpowiedni poziom uprawnień, pozwalający na wykorzystanie wyników tych prac zgodnie z opisem i celami projektu. Skarżący stwierdził, że spełnił postawione przez MJWPU wymaganie w postaci posiadania prac badawczych. Dodał, że informacja o projekcie została wpisana do umowy z wykonawcą w celach informacyjnych. Natomiast samo wykonanie prac badawczych oraz zakup wyników nie skutkuje rozpoczęciem realizacji inwestycji. Pismem z [...] maja 2017 r. MJWPU poinformowała, że protest nie został uwzględniony. Stwierdziła, że w świetle wymagań Działania 3.3 oraz regulaminu konkursu skarżący jako wnioskodawca był zobowiązany wykazać, że jest w posiadaniu praw B+R, które będzie chciał wdrożyć w ramach niniejszego projektu. Idea tych warunków odnosi się do realizacji dwóch niezależnych inwestycji: badawczej (która kończy się określonym rezultatem), a następnie inwestycyjnej (polegającej na wdrożeniu wyników prac B+R). Dokonując oceny projektu skarżącego, nie ma możliwości uznania, że są to dwie niezależne inwestycje, skoro charakter i treść załączonej umowy potwierdzają, że wykonanie prac badawczo-rozwojowych dotyczy niniejszego projektu. W konsekwencji MJWPU uznała, że podjęte przez skarżącego zobowiązanie świadczy o rozpoczęciu prac związanych z niniejszą inwestycją, co nastąpiło przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie. Skarżący złożył skargę do WSA na rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny jego projektu. Zarzucił w szczególności, że treść regulaminu konkursu nie jest spójna ze stanowiskiem MJWPU określonym w pismach z [...] marca 2017 r. i z [...] maja 2017 r. Postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 962/17) WSA pozostawił skargę bez rozpatrzenia. Jednakże na skutek skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2413/17) uchylił wspomniane postanowienie WSA. Po rozpoznaniu tej skargi, WSA uznał, że nie jest ona zasadna. WSA zgodził się ze skarżącym, że z postanowień regulaminu konkursu oraz z Kryteriów wyboru projektów wynika, iż na dzień złożenia wniosku potencjalny beneficjent powinien dysponować zarówno wynikami prac B+R, które miałyby podlegać wdrożeniu celem wyprodukowania nowych bądź ulepszonych produktów/usług, jak i stosownymi dokumentami potwierdzającymi posiadanie prawa do wspomnianych wyników. Zdaniem WSA, nie można jednak uznać, że wspomniane postanowienia regulaminu dowodzą spełnienia przez skarżącego warunków zakwestionowanego kryterium. WSA wskazał, że z wniosku złożonego przez skarżącego wynika, iż zamierzał on w ramach projektu wprowadzić w swoim zakładzie dwa nowe produkty (linie kroplujące bez kompensacji ciśnienia i linie kroplujące z kompensacją ciśnienia), które zamierzał produkować kupując stosowne linie produkcyjne do produkcji rur polietylenowych z emiterami. Do osiągnięcia celów projektu skarżący zamierzał wykorzystać wyniki prac B+R, które zostały przeprowadzone na jego zlecenie przez Instytut [...] z siedzibą w [...] - w oparciu o umowę zawartą 1 grudnia 2016 r. Z umowy tej jednakże wynika jasno, że wykonawca przyjął do wykonania zleconą mu przez skarżącego pracę B+R w ramach projektu pod nazwą "[...]", przy czym zaznaczono, że zamawiający (skarżący) ubiega się o dofinansowanie w ramach RPO WM na lata 2014-2020 działanie 3.3 przez wdrożenie prac B+R. Wobec tego WSA podzielił stanowisko MJWPU, że wynik zamówionych prac B+R był nieodzowną częścią zamierzonego projektu, którego dotyczył złożony wniosek. Sąd stwierdził, że z treści Kryteriów wyboru projektów wynika, iż kryterium nr 8 (Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie pomocy publicznej) uważa się za spełnione, jeżeli: 1) w konkursach zorientowanych wyłącznie na wsparcie projektów, których dofinansowanie nie stanowi pomocy publicznej, dokonana ocena potwierdzi brak spełnienia przesłanek z art. 107 ust. 1 TfUE, 2) w konkursach, w których dotacja dla projektu stanowi pomoc publiczną/pomoc de minimis, ocena dokonywana w oparciu o kryteria szczegółowe zawarte w tabeli nr 1.1 zakończy się wynikiem pozytywnym. WSA dodał, że we wspomnianej tabeli nr 1.1 znajdowało się m.in. kryterium nr 2 (Cel i przedmiot projektu zgodny z przeznaczeniem pomocy/kategorią pomocy), a w ramach tego kryterium weryfikowana jest zgodność projektu z celem, przeznaczeniem oraz warunkami dopuszczalności danego rodzaju pomocy określonymi we właściwych podstawach prawnych udzielania pomocy, w szczególności na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r., s. 1 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 651/2014). Z kolei z art. 6 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 651/2014 wynika, że rozporządzenie to stosuje się jedynie do pomocy, która wywołuje efekt zachęty, a więc wówczas, jeżeli beneficjent złożył pisemny wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności. Również w regulaminie konkursu (w pkt 4.2) wskazano, że realizacja projektu nie może się rozpocząć przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, z wyłączeniem prac przygotowawczych. Z kolei w pkt 4.3 regulaminu konkursu wskazano, że kwalifikowalność wydatków rozpoczyna się po złożeniu wniosku o dofinansowanie z wyłączeniem prac przygotowawczych, zaś w pkt 4.4 określono, że przy dokonywaniu powyższej weryfikacji należy w pierwszej kolejności uwzględnić fakt, że ocena, czy prace w zakresie danej inwestycji rozpoczęły się, czy też nie, wymaga na wstępie ustalenia zakresu przedmiotowego projektu. W ocenie WSA, MJWPU trafnie uznała, że zakres przedmiotowy projektu skarżącego wyraźnie wskazywał na to, iż zamówione dla jego potrzeb prace B+R, których dotyczyła umowa z 1 grudnia 2016 r. i wyniki tych prac, które miały podlegać wdrożeniu, były wprost częścią projektu, a ich koszt został przedstawiony do dofinansowania jako pomoc de minimis. Bez zleconych dla potrzeb tego konkretnego projektu prac B+R projekt nie mógłby zostać zrealizowany, a zatem wspominaną umowę należy traktować jako podjęte w ramach projektu "inne zobowiązanie", które sprawia, że inwestycja stała się nieodwracalna i nie zmienia tego fakt, że skarżący zlecone prace traktował jako prace przygotowawcze. Zdaniem WSA, okoliczność, że prace B+R stanowiły element I etapu prac i że zostały wszczęte przed złożeniem wniosku sprawia, że został naruszony art. 6 rozporządzenia nr 651/2014 przez zniweczenie efektu zachęty. Zdaniem WSA, niezasadne jest przy tym stanowisko skarżącego, że przepisy regulaminu konkursu są niejasne, a ich interpretacja dokonana przez MJWPU jest nieprawidłowa. WSA podkreślił, że przepisy te należy stosować w łączności z pozostałymi obowiązującymi przepisami i rozumieć je w taki sposób, który dotyczy dwuetapowości działania. Ta dwuetapowość działania polega na tym, że wnioskodawca powinien posiadać wcześniej uzyskane wyniki prac B+R i dysponując nimi na dzień składania wniosku, składa projekt w ramach ogłoszonego konkursu tylko w sytuacji, gdy spełnia on jego cele przez wykorzystanie już posiadanych wyników prac B+R. Składa więc projekt zachęcony możliwością uzyskania dofinansowania. Natomiast jest to inna sytuacja niż ta, w której ogłaszany jest konkretny konkurs i w jego ramach wnioskodawca dokonuje zakupu wyników prac B+R wprost dla potrzeb zamierzonego projektu. W konsekwencji WSA uznał, że MJWPU prawidłowo oceniła sporne kryterium, co zasadnie skutkowało oddaleniem protestu. Wobec tego nie doszło do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), który nakazuje właściwej instytucji przeprowadzanie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, jak również o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, a także o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej przez ustalenie w regulaminie konkursu [...] Działanie 3.3 Innowacje w MŚP RPO Województwa Mazowieckiego w szczególności w pkt 4.2, 4.3, 4.4 w związku z pkt 2.3 "zapisów nieprecyzyjnych i niejednoznacznych ustalających kryteriów wyboru. Umożliwiając organowi wdrażającemu pełną dowolności oceny oraz sposobu wyboru projektów do dofinansowania. Wadliwość ta uniemożliwia weryfikowalność oceny projektów". W uzasadnieniu skarżący wskazał w szczególności, że postanowienia regulaminu konkursu były na tyle niejasne i niezrozumiałe, że w konsekwencji doszło do naruszenia zasad wyboru projektów w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Zdaniem skarżącego, z postanowień regulaminu konkursu wynika, że do realizacji projektu beneficjent musi posiadać wyniki badań. Dlatego w projekcie znalazła się informacja o posiadaniu wyników prac. Zatem spełnione zostało wymaganie MJWPU w postaci posiadania prac badawczych, co jednak nie oznacza rozpoczęcia inwestycji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną MJWPU (reprezentowana przez radcę prawnego) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Podstawę kasacyjną stanowi jeden zarzut – naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej – przez ustalenie w regulaminie konkursu, Działanie 3.3. Innowacje w MŚP RPO Województwa Mazowieckiego, w szczególności 4.2., 4.3, 4.4. w związku z pkt 2.3. zapisów nieprecyzyjnych oraz niejednoznacznych ustalających kryteria wyboru. Zarzut ten został wadliwie skonstruowany i to z kilku powodów. Po pierwsze, semantycznie pusty przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie NSA, jest zwrot "w szczególności". Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd kasacyjny może uwzględniać tylko te przepisy (zapisy), które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Po wtóre, regulacja zawarta w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest przepisem postępowania (a nie prawa materialnego, jak wywodzi kasator), tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Wreszcie - skarga kasacyjna została zredagowana (zarzut oraz uzasadnienie) tak, jakby jej przedmiotem było w dalszym ciągu działanie instytucji przeprowadzającej konkurs oraz dokonującej oceny projektu, a nie wyrok WSA, w którym Sąd ten skontrolował już postępowanie tej instytucji prowadzące do wydania zaskarżonego do WSA rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że to nie WSA formułował kryteria wyboru projektów, które skarżący kontestuje, podnosząc ich sprzeczność z wytycznymi zawartymi w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, lecz instytucja zarządzająca (kryteria te musiały być następnie zatwierdzone przez Komitet Monitorujący). Uwzględniając te zastrzeżenia stwierdzić należy, że trafnie WSA ocenił, iż brak było podstaw do uznania, że kwestionowane zapisy regulaminu są niejasne, a interpretacja MJWPU nieprawidłowa - i tej oceny skarżący w skardze kasacyjnej nie podważył. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego. Z kolei w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Wymienione w tym przepisie zasady znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TfUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020"). Skarżący kwestionował spełnienie przez zapisy regulaminu konkursu rzetelności i bezstronności, twierdząc, że m.in. z pkt 2.3 regulaminu konkursu wynika, iż do realizacji projektu beneficjent musi posiadać wyniki badań (prac B+ R). Wymóg ten, został w jego ocenie spełniony, co nie oznacza rozpoczęcia inwestycji. Ponadto w regulaminie konkursu powinien być przejrzysty zapis, który wskazywałby na jednoznaczną interpretację, że prace badawcze nie mogą być wykonane w ramach konkursu objętego wnioskiem. W tym zakresie nie można zgodzić się ze skarżącym, który nie zauważył i nie ustosunkował się do trafnego stwierdzenia WSA, że zapisy regulaminu konkursu należy stosować w łączności z pozostałymi obowiązującymi przepisami i rozumieć w taki sposób, który dotyczy dwuetapowości działania. Ponadto projekt wnioskodawcy powinien także spełniać kryteria szczegółowe, o jakich jest mowa w tabeli 1.1 Kryteriów wyboru projektów, wśród których znajdowało się m.in. kryterium nr 2 – cel przedmiotu projektu zgodny z przeznaczeniem/kategorią pomocy – a w ramach tego kryterium weryfikowana jest zgodność projektu z celem, przeznaczeniem oraz warunkami dopuszczalności danego rodzaju pomocy określonym we właściwych podstawach prawnych udzielania pomocy, w szczególności w rozporządzeniu nr 651/2014. Z kolei, zgodnie z ww. rozporządzeniem (art. 6 ust. 1 i 2), po pierwsze – niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do pomocy, która wywołuje efekt zachęty, po drugie - uznaje się, że pomoc wywołuje efekt zachęty, jeżeli beneficjent złożył do danego państwa członkowskiego pisemny wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności. W pkt. 4.2. regulaminu konkursu zawarto w związku z tym zapis, że realizacja projektu nie może się rozpocząć przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, z wyłączeniem prac przygotowawczych, wyjaśniono także, że poprzez rozpoczęcie prac należy rozumieć rozpoczęcie robót budowlanych związanych z inwestycją albo pierwsze wiążące zobowiązanie do zamówienia, urządzeń lub inne zobowiązanie, które sprawia, że inwestycja staje się nieodwracalna, zależnie od tego co nastąpi najpierw. W pkt 4.3 wskazano, że kwalifikowalność wydatków rozpoczyna się po złożeniu wniosku o dofinansowanie, z wyłączeniem prac przygotowawczych, zaś w pkt 4.4. wskazano, że przy dokonywaniu powyższej weryfikacji należy w pierwszej kolejności uwzględnić fakt, że ocena, czy prace w zakresie danej inwestycji rozpoczęły się czy też nie wymaga na wstępie ustalenia zakresu przedmiotowego inwestycji (projektu). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo wywiódł WSA, że z zapisów tych wynika, iż wnioskodawca powinien posiadać wcześniej uzyskane wyniki prac B+R i dysponować nimi na dzień składania wniosku; składa projekt w ramach ogłoszonego konkursu, w sytuacji, gdy spełnia on jego cele – poprzez wykorzystanie już posiadanych wyników prac B+R, innymi słowy składa projekt dopiero zachęcony możliwością dofinansowania (w ten sposób jest realizowany efekt zachęty, o którym mowa w rozporządzeniu nr 651/2014). Nie ma natomiast takiego efektu zachęty – jeśliby przyjąć, jak chce skarżący i co wynika z przedstawionej przez niego do konkursu dokumentacji, że wnioskodawca dokonuje zakupu wyników prac B+R wprost dla potrzeb zamierzonego projektu (było to w tym konkursie faktycznie możliwe - jak wynika z ogłoszenia o konkursie, wnioski można było składać poczynając od 28 listopada 2016 r. do 31 stycznia 2017 r.). W konsekwencji stwierdzić trzeba, że w sprawie skarżący nie wykazał skutecznie braku przejrzystości, rzetelności i bezstronności w działaniu organu przy wyborze projektu do dofinansowania, a tym samym nieprawidłowej oceny WSA. Podkreślić należy, że organ kierując się przytoczonymi zapisami regulaminu konkursu, działał zgodnie z ustalonymi zasadami, równymi dla wszystkich wnioskodawców, przez co nie można mu zarzucić naruszenia wymienionych zasad w postępowaniu konkursowym. W rezultacie w skardze kasacyjnej nie dowiedziono naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego na rzecz MJWPU 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.