I SA/Kr 831/09

Dnia 28 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg T. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2009 roku Nr [...] z dnia 27 marca 2009 roku Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec i kwiecień 2004 roku p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2008 roku: Nr [...] i [...]. Wnioskiem z dnia 6 lipca 2010 roku skarżący domagał się wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2008 roku: Nr [...] i [...], argumentując, że w roku 2009 osiągnął dochód z prowadzonej działalności w kwocie 19.321, 30 zł. Poza tym nie jest nigdzie zatrudniony i ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Wraz z małżonką spłaca oprócz tego kredyty bankowe na kwoty: 219.200 CHF oraz 129.421, 91 CHF. Ma także zobowiązania w stosunku do osób trzecich m.in. z tytułu umów leasingu. Dalej, T. C. stwierdził, że posiada zadłużenie wobec ZUS na kwotę 49.000 zł. W stosunku do niego zaś prowadzone są postępowania egzekucyjne, mające na celu wyegzekwowanie należności podatkowych na kwotę 1.089.765,13 zł. Doszło zatem do zajęcia posiadanych rachunków bankowych, co uniemożliwia regulowanie skarżącemu zobowiązań w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Na powyższe okoliczności T. C. przedłożył stosowne dokumenty. Stwierdził przy tym, iż by uregulować egzekwowane należności podatkowe musiałby wyzbyć się majątku osobistego, w tym budynku, w którym zamieszkuje wraz z rodziną, co naraziłoby go na niepowetowaną i nieodwracalną szkodę. W sytuacji zaś przymusowej egzekucji skarżący okaże się niewypłacalny, co spowoduje upadłość jego firmy i utratę źródła zarobkowania dla jego i zatrudnianych przez niego osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć bowiem należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 z póź. zm.) – zwanej dalej ppsa - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. in.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Poza tym podkreślić należy, że przez pojęcie szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 roku GZ 138/04, LexPolonica nr 375764). W niniejszej sprawie natomiast, zdaniem Sądu, przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w powyższym rozumieniu nie została wykazana. T. C. stwierdził bowiem, że wykonanie zaskarżonych decyzji doprowadzi, do wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody w jego majątku, a także spowoduje konieczność zakończenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Uszczuplenie majątku związane z uiszczeniem należności podatkowej określonej decyzją z pewnością stanowi dolegliwość dla skarżącego, jednakże po pierwsze jest normalnym następstwem związanym z wykonaniem takiej decyzji, a po drugie nie powoduje samo z siebie groźby powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w sytuacji eliminacji takiej decyzji podatkowej z obrotu prawnego, egzekwowana obecnie kwota zostanie stronie zwrócona wraz z należnymi odsetkami. Także możliwość wystąpienia problemów finansowych skarżącego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wywołanych wykonaniem omawianych decyzji mieści się w ramach normalnego ryzyka związanego z tą działalnością. Poza tym zauważyć należy, że wskazane we wniosku kredyty (np. na cele mieszkaniowe) nie są związane z prowadzoną przez strony działalnością gospodarczą. Wobec tego zobowiązania z tego tytuły nie powinny być brane przy ocenie sytuacji finansowej firmy T. C. Podsumowując, w opinii Sądu, T. C. nie wykazał składanymi we wniosku oświadczeniami oraz dołączonymi do niego dokumentami, iż doszło do realizacji warunków z art. 61 § 3 ppsa W konsekwencji więc Sąd nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji.