I SA/Kr 846/10

Sygn. akt I SA/Kr 846/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r., sprawy ze skarg D. M. i B. M., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 17 lutego 2004 r. Nr [...], , z dnia 9 lipca 2004r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku leśnego za lata 2000 i 2001 1. oddala skargi B. M. 2. umarza postępowanie sądowe w sprawach ze skarg D. M. Dwoma odrębnymi decyzjami z dnia 21 października 2003r. oraz z dnia 17 lutego 2004r. w przedmiocie podatku od nieruchomości i leśnego za 2000r. oraz 2001r. Burmistrz Z. wymierzył D. M. i B. M. podatek od nieruchomości i podatek leśny za powyższe lata dotyczący nieruchomości położonej w Z., ul. D.. Wymiar podatku został oparty na podstawie danych dotyczących ewidencji gruntów, a także (w zakresie ewentualnych preferencyjnych stawek z tytułu wynajmu pokoi gościnnych) na podstawie ewidencji działalności gospodarczej oraz ewidencji przychodów udostępnionych w trakcie postępowania przez B.M. Organ (nie zastosowawszy preferencyjnych stawek) przyjął, że brak było sezonowości w prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem zarówno wpis do ewidencji, jak i prowadzone urządzenia księgowe nie wykazywały okresowego uzyskiwania tego typu przychodów. W ocenie organu, świadczyło to o całorocznym charakterze prowadzonej działalności gospodarczej. W wniesionych odwołaniach D. M. i B. M. zarzuciły pomniejszenie obszaru posiadanych nieruchomości, co miało być efektem popełnienia nadużyć i fałszerstw, niezasadne naliczenie podatku leśnego, a także bezzasadną odmowę zastosowania ulgowych stawek w sytuacji, gdy wynajem był prowadzony przez jeden lub dwa dni w miesiącu. Dwoma decyzjami z dnia 17 lutego 2004r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości i leśnego za 2000r. oraz z dnia 9 lipca 2004r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości i leśnego za 2001r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu obu decyzji wskazano, że powierzchnia gruntów ( w tym powierzchnia posiadanego lasu) została ustalona na podstawie ewidencji gruntów, co wynikać miało z art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30 poz. 163 ze zm.). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzający sezonowy charakter wynajmu pokoi (co miałoby znaczenie dla zastosowania preferencyjnych stawek w świetle Uchwały Rady Miasta Zakopanego z dnia 9 lutego 2000r. XVII/155/2000 oraz Uchwały Rady Miasta Zakopanego z dnia 20 grudnia 2000r. XXV/230/2000) powinien zostać potwierdzony rzeczywistym, sezonowym (tzn. od jednego miesiąca do sześciu miesięcy) wynajmem pokoi gościnnych. W ocenie organu, przeprowadzone postępowanie wykazało, że wynajem trwał przez cały rok (z wyjątkiem listopada 2000r.), przy czym nie miało znaczenia, że w konkretnych miesiącach najem w rzeczywistości trwał tylko kilka dni. Dwoma odrębnymi skargami z dnia 13 kwietnia 2004r. oraz 25 sierpnia 2004r. (data stempla pocztowego) D. M. i B. M. zaskarżyły powyższe decyzje domagając się ich uchylenia. W skargach podniosły sprzeczność ustaleń z materiałem dowodowym posiadanym w sprawie, błędne wyliczenie wielkości i klasy gruntów, nienależne wyliczenie podatku leśnego. W uzasadnieniu podniosły zaniżenie przez organy powierzchni gruntów poprzez opieranie się przez organy na błędnej ewidencji gruntów. Wskazały również, że nigdy nie posiadały lasu. Podniosły ponadto, że błędnie wyliczono ulgę przysługującą B.M. ulgi podatkowej z tytułu wynajmowania pokoi gościnnych. W szczególności zaakcentowany został fakt nieuprawnionego, zdaniem skarżących, przyjęcia, że wynajem przez jeden lub dwa dni w miesiącu powodował zaliczenie danego miesiąca do okresu prowadzonej działalności w zakresie wynajmu pokoi gościnnych. Argumentacja skarg w istocie stanowiła powtórzenie dotychczasowego stanowiska skarżących. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć sprawy obu skarg w trybie art.111 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Ponadto, w związku z zawiadomieniem o śmierci D.M. Sąd zawiesił postępowanie sądowe do czasu zgłoszenia się następców prawnych. Postępowanie sądowe zostało podjęte postanowieniem z dnia 21 maja 2010r., po ustaleniu przez Sąd (działający z urzędu), że jedynym następca prawnym zmarłej D.M. jest B. M. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. Wydział I Cywilny z dnia 30 maja 2007r. I Ns 157/07. Sąd wezwał B.M. (wezwanie zostało skierowane na adres podany w skardze) o wskazanie czy chce wstąpić do sprawy ze skargi D/M. zakreślając w tym celu termin 14 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie dwukrotnie awizowane (11 i 21 czerwca 2010r.) nie zostało odebrane. Natomiast zawiadomienie o terminie rozprawy na 7 października 2010r. zostało zwrócone przez pocztę z adnotacją "dom rozebrany". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga B. M. jako niezasadna podlegała oddaleniu, a postępowanie sądowe w sprawie skargi D. M. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na skutek śmierci skarżącej i braku wyrażenia woli jej spadkobierców co do wstąpienia do sprawy. Zgodnie z art.161 §1 pkt 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie D.M. zmarła - jak wynika z ww. postanowienia Sądu Rejonowego w Z. było to dnia 12 sierpnia 2005r., a więc po wniesieniu skargi. Jej jedyna spadkobierczyni wzywana przez Sąd i zawiadomiona o terminie rozprawy (wezwania i zawiadomienie skierowane zostały na adres podany w skardze, a o skutkach niezawiadomienia Sądu o zmianie adresu B.M. była pouczona dwukrotnie przy okazji wezwań o podanie wartości przedmiotu sporu i uiszczenie wpisu) nie wstąpiła w prawa strony. Stąd postępowanie sądowe należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Co do argumentów skargi B.M. to były one niezasadne. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa opartą na treści ww. art. 21 ust.1 cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą więc dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i charakteru działek gruntowych (budowlane, rolne, leśne). Od tej reguły, potwierdzonej treścią ww. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08). Skarżąca nie kwestionowała zresztą faktu, że organy oparły się na danych z ewidencji gruntów, wskazywała jedynie, że ewidencja ta nie odzwierciedlała rzeczywistych danych. W ocenie orzekającego Sądu dopiero po doprowadzeniu zapisów ewidencji gruntów do stanu zgodnego z twierdzeniami skarżącej, będzie ona mogła domagać się dokonania wymiaru podatku w oparciu podnoszone przez nią argumenty w tym zakresie. Natomiast co do argumentów o sezonowym wynajmowaniu pokoi gościnnych to należy się zgodzić z organami, że wynajmowanie, nawet krótko, przez kilka dni w miesiącu, pokoi gościnnych, uprawniało do zaliczenia całego miesiąca jako miesiąca, w którym prowadzono tego typu działalność w rozumieniu ww. uchwał Rady Miasta Z. Skoro Rada Miasta Z. jako okres rozliczeniowy przyjęła jednostkę "miesiąc" obliczając w miesiącach okres uprawniający do preferencyjnego opodatkowania to niezasadnym, zdaniem Sądu, było domaganie się przez B.M. dokonywania obliczeń w dniach. Taki sposób obliczania byłby również nieuprawniony ponieważ w sytuacji gdy poszczególne miesiące mają różne ilości dni, nie jest możliwe ustalenie maksymalnej ilości dni składającej się na okres 6 miesięcy w roku. Uchwały Rady Miasta Zakopanego nie dają także podstawy, aby przyjmować, że niezbędnym jest wynajmowanie pokoi przez wszystkie dni miesiąca aby miesiąc ten zaliczyć do okresów, w których prowadzono tego typu działalność. Słusznie też organy postąpiły badając rzeczywisty obraz (co do okresów wynajmowania) prowadzonej działalności. Wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma bowiem jedynie charakter deklaratoryjny, co oznacza, że wprawdzie powinien być zgodny z rzeczywistym charakterem i rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, ale nie musi tak być w rzeczywistości. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargi B. M. na zasadzie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.