I SA/Kr 86/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: st.sekr. sąd Renata Furgalska – Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania - skargę oddala - I. Zaskarżonym postanowieniem z 9 listopada 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., rozpoznaniu odwołania K. R. od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 3 września 2008r. nr [...] w sprawie zwrotu podania, działając na podstawie art. 138§1 oraz art. 144 ustawy z 14 art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1257 ze zm. dalej-k.p.a.) w zw z art. 17, art. 17a, art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1314 ze zm. dalej-u.p.e.a.)-utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego K. R. na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego otrzymanego z [...] (nr referencyjny [...]). K. R. , w piśmie z 1 sierpnia 2018r. zakwestionował zasadność i dopuszczalność prowadzenia egzekucji wskazując, że: zachodzi niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do obowiązków wobec naruszenia art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych albowiem od dnia upływu terminu płatności należności pieniężnych wskazanych we wniosku do dnia wpłynięcia wniosku o udzielenie pomocy upłynęło 5 lat a w większości przypadków okres ten przekracza 10 lat co wyłącza możliwość udzielenia pomocy państwu członkowskiemu. Podniósł też, iż zachodzi przedawnienie wszystkich objętych kwestionowanym jednolitym tytułem wykonawczym i nie dochowano podstawowych wymogów warunkujących prowadzenie egzekucji w postaci przesłania dłużnikowi upomnienia oraz poinformowania o rygorze wszczęcia egzekucji oraz wskazał, że zastosowano zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając na podstawie art. 17a u.p.e.a. w zw z art. 46 ustawy z 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 425) postanowieniem z 3 września 2018r. nr [...], zwrócił wnoszącemu K. R. podanie z 1 sierpnia 2018r. z uwagi, iż pismo z 1 sierpnia 2018r. zostało wniesione do niewłaściwego organu. Organ I instancji w pisemnych motywach postanowienia przypomniał, że na podstawie art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z 16 marca 2010r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz. U.UE. L. 2010.84.1 z 2010.03.31), spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności pierwotny tytuł wykonawczy lub jednolity tytuł wykonawczy zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ współpracujący informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Organ I instancji wskazał również, iż kwestie co może być podstawa zarzutów w przypadku egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego regulują przepisy u.p.e.a. oraz przepisy ustawy o wzajemnej pomocy. Należność dochodzona w sprawie jest należnością o której mowa w art. 2§1 pkt 8 lit. a u.p.e.a. W egzekucji należności pieniężnych państw członkowskich zobowiązany może wedle art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. może zgłosić zarzuty wyłącznie oparte na art. 33§1 pkt 6, 8 i 9 u.p.e.a. W ustawie o wzajemnej pomocy zawężono podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą (art. 46 ust. 1 ) tylko do pewnych kwestii. Polskie organy egzekucyjne udzielające pomocy innemu państwu członkowskiemu nie są właściwe w sprawach zaskarżania przez zobowiązanego tytułów wykonawczych na podstawie, których jest dochodzona należność. Zobowiązany jest informowany o trybie wnoszenia zarzutów i nie przekazuje się zarzutów właściwemu organowi państwa występującego o pomoc. Podstawę zwrotu podania stanowi art. 17a u.p.e.a. Jedynie czeskie organy są władne pod względem procesowym jak i merytorycznym ocenić prawidłowość wniesionych zarzutów. W zażaleniu na powyższe postanowienie K. R. zarzucił: 1. brak rozstrzygnięcia podniesionego zarzutu nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, 2. nieuzasadnione pominięcie kwestii naruszenia art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy, przy przyjęciu , że kwestia ta należy do swobodnej decyzji organu współpracującego bez możliwości jej weryfikacji i zaskarżenia, a nadto brak wskazania jaki konkretnie organ w niniejszej sprawie pełni funkcję ,,organu współpracującego", 3. nierozstrzygnięcie złożonego w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy w odniesieniu do prowadzonej egzekucji złożono zarzuty i dalsze prowadzenie czynności egzekucyjnych pomimo nierozstrzygnięcia podnoszonych kwestii spornych w istotny sposób zagraża interesom i prowadzonej działalności. Dodatkowo wniesiono o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu, wskazał, że zgodnie z art. 78 ustawy o wzajemnej pomocy, spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego, pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Suwerenność państwa wymaga aby samo ustalało formy i sposoby działalności swoich organów. Prawidłowo zatem zastosowano w sprawie art. 17a u.p.e.a. Ustosunkowując się do zarzutów z pkt 1 i 3 zażalenia organ II instancji wyjaśnił, że podniesione zarzuty wykraczają poza zakres rozpatrywanego zażalenia. Wniosek o zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie mógł być uwzględniony w trybie zarzutów egzekucyjnych. Wniosek złożony do niewłaściwego organu nie mógł wszcząć postępowania w sprawie zarzutów. Art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o współpracy nie miał zastosowania w postępowaniu prowadzonym przed organem egzekucyjnym. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują wstrzymania egzekucji na wniosek dłużnika. II. W skardze do Sądu na powyższe postanowienie, K. R. zarzucił naruszenie: -art. 19 k.p.a. w zw z art. 7 k.p.a. i art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy -wobec pozostawienia bez rozpoznania zarzutu skarżącego bezpodstawności wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów egzekucyjnych wystawionych przez organy administracji czeskiej i niezasadności udzielenia pomocy organom czeskim pomimo upływu określonego w ustawie czasu a w sytuacji stwierdzenia, że kwestia udzielenia pomocy leży w gestii Izby Administracji Skarbowej w P. -niezasadne nieprzekazanie wniesionych przez skarżącego zarzutów do rozpoznania przez tę Izbę. Kwestia niedopuszczalności prowadzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego wobec znacznego upływu czasu i braku podstaw aby w tym zakresie udzielać pomocy organom czeskim mimo upływu określonego w ustawie czasu ma dla skarżącego fundamentalne znaczenie i naruszenie tych przepisów godzi w podstawowe zasady konstytucyjne o gwarancje ochrony obywateli przez własne państwo. Organy czeskie nie wykazały żadnych powodów, które uzasadniałyby udzielenie im pomocy po upływie ustawowego okresu. Organy czeskie przez te wszystkie lata nie kierowały do skarżącego żadnej korespondencji i nie miał skarżący żadnych informacji o zaległościach skarbowych i obecnie wszczęte postępowanie jest całkowicie bezpodstawne. Organ I instancji z racji rozpoznawania również innych środków odwoławczych składanych przez skarżącego (złożył stosowne skargi do organów czeskich) i o fakcie tym zawiadomił Urząd Skarbowy w B. celem wstrzymania egzekucji. Organ czeski nie udzielił jednak informacji. Bezzasadna czynność organu czeskiego pociąga ciężkie konsekwencje dla skarżącego i odmawia się mu prawa do obrony własnych interesów. Skarżący zarzucił brak odniesienia się organu I instancji do opisanych okoliczności faktycznych przedstawionych w zażaleniu a w szczególności co do bezprawności podjęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wystawionych przez organy czeskie a nadto brak merytorycznego wyjaśnienia powodów odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. Zarzuciła także naruszenie art. 23§6 u.p.e.a. wobec nie wstrzymania z urzędu czynności egzekucyjnych w niniejszym postępowaniu pomimo wyjątkowych okoliczności, które uzasadniają taką decyzję. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. i umorzenie niniejszego postępowania egzekucyjnego ewentualnie zawieszenia i przekazania zarzutów przez Izbę Administracji Skarbowej w P. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Uzasadniając skargę jej autor wskazał na bezczynność organów czeskich, które wniosek o pomoc skierowały do polskich organów już po ustawowych terminach i nie wykazały żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby tę pomoc. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota kontrowersji w sprawie dotyczy zasadności zwrotu Skarżącemu podania, w którym podnosił on zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego wystawionego przez administrację czeską. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego prowadzone jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie wniosku administracji czeskiej o wyegzekwowanie wierzytelności z tytułu W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 Dyrektywy spory dotyczące wierzytelności, pierwotnego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolitego tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję we współpracującym państwie członkowskim oraz spory dotyczące ważności powiadomienia dokonanego przez właściwy organ wnioskującego państwa członkowskiego podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Jeżeli w trakcie procedury odzyskiwania wierzytelności pierwotny tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we wnioskującym państwie członkowskim lub jednolity tytuł wykonawczy umożliwiający egzekucję we współpracującym państwie członkowskim zostają zaskarżone przez zainteresowaną stronę, organ współpracujący informuje taką zainteresowaną stronę, że sprawa musi zostać przez nią wniesiona przed odpowiedni organ wnioskującego państwa członkowskiego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Innymi słowy, na mocy przepisów unijnych, polskie organy egzekucyjne udzielające pomocy innemu państwu członkowskiemu nie są właściwe w sprawach zaskarżania przez zobowiązanego tytułów wykonawczych, na podstawie których jest dochodzona należność. Jeżeli zobowiązany wniesie takie zarzuty do polskiego organu egzekucyjnego, to należy poinformować go o trybie wnoszenia zarzutów. Nie przekazuje się wówczas zarzutów właściwym organom państwa występującego o udzielenie pomocy. Podstawę do zwrotu podania stanowi wówczas art. 17a u.p.e.a., zgodnie z którym, w przypadku wniesienia podania, z którego wynika, że organem właściwym w sprawie jest organ państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, podanie podlega zwrotowi wnoszącemu podanie, wraz z pouczeniem, że w sprawie będącej przedmiotem podania powinien wnieść podanie do organu właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Odnosząc się do zarzutów wniesionych przez Skarżącego zauważyć również należy, że kwestie tego, co może być podstawą zarzutów w przypadku egzekucji należności pieniężnych państwa członkowskiego regulują zarówno przepisy u.p.e.a., jak i przepisy ustawy o wzajemnej pomocy. Obie te ustawy zawierają bowiem przepisy odnoszące się do postępowania egzekucyjnego prowadzonego w związku z udzielaniem wzajemnej pomocy innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej. Nie są to regulacje sprzeczne, ale uzupełniające wobec siebie. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały w art. 33 u.p.e.a. wyliczone enumeratywnie, na co wskazuje użycie w tej regulacji zwrotu: "podstawą zarzutu [...] może być". Przy czym ustawą o wzajemnej pomocy, na mocy jej art. 111, wprowadzono do art. 33 u.p.e.a. §2 i sformułowano katalog podstaw zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, należności państw członkowskich lub państw trzecich, wyszczególnionych w art. 2§1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Jest poza sporem, że należność dochodzona w rozpatrywanej sprawie jest należnością, o której mowa w art. 2§1 pkt 8 lit. a u.p.e.a., tj. należnością pieniężną państwa członkowskiego wynikającą z tytułu podatków i należności celnych pobieranych przez to państwo lub w jego imieniu, przez jego jednostki podziału terytorialnego lub administracyjnego, w tym organy lokalne, lub w imieniu tych jednostek lub organów, a także w imieniu Unii Europejskiej. W egzekucji należności pieniężnych państw członkowskich zobowiązany, zgodnie z treścią art. 33§2 pkt 1 u.p.e.a., może zgłosić do organu egzekucyjnego wyłącznie zarzuty oparte na następujących podstawach: - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33§1 pkt 6 u.p.e.a.), - zastosowanie zbyt uciążliwego środka (art. 33§1 pkt 8 u.p.e.a.), - prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33§1 pkt 9 u.p.e.a.). Jak wynika z powyższego ustawodawca zawęził podstawy możliwych zarzutów w sprawach uregulowanych ustawą o wzajemnej pomocy. Jak stanowi z kolei art. 46 ust. 1 ustawy o wzajemnej pomocy, podmiot może wnieść zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do dochodzenia należności pieniężnych w państwie członkowskim. Podstawą zarzutu może być (ust. 2): 1) niezgodne z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego, na dzień wystawienia jednolitego tytułu wykonawczego, określenie: a) podmiotu, b) rodzaju oraz wysokości należności pieniężnych, c) okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 2) określenie w jednolitym tytule wykonawczym wysokości należności pieniężnych, o których mowa w art. 42 ust. 2, niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia właściwego organu albo bezpośrednio z przepisu prawa. W art. 46 ust. 3 ustawy o wzajemnej pomocy wskazano, że zarzuty w sprawie jednolitego tytułu wykonawczego wnosi się w okresie realizacji wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie do organu egzekucyjnego, który sporządził jednolity tytuł wykonawczy. Zasadnie zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zwrócił Skarżącemu podanie uznając się za organ niewłaściwy. Jedynie bowiem litewskie organy są władnie zarówno pod względem procesowym jak i merytorycznym ocenić prawidłowość wniesionych zarzutów. Sąd zauważa również, że istotnym elementem postanowienia, na podstawie którego następuje zwrot podania, jest pouczenie wskazujące organ właściwego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego oraz zawierające informację, że podanie powinno być wniesione zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. W postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 3 września 2018r. takie pouczenie sformułowano. Odnosząc się z kolei do kwestii, które podniesione zostały w skardze skierowanej do Sądu, a dotyczących naruszenia art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy, to należy zaznaczyć, że przepis ten wyłącza obowiązek udzielenia pomocy jeżeli od dnia upływu terminu płatności należności pieniężnych wskazanych we wniosku do dnia wpłynięcia pierwszego wniosku o udzielenie pomocy upłynęło 5 lat. Odpowiednikiem art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy jest art. 18 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z 16 marca 2010r. przy czy prawodawca unijny posłużył się sformułowaniem "organ współpracujący", a nie o "organ egzekucyjny". Organem współpracującym jest natomiast centralne biuro łącznikowe, biuro łącznikowe lub wydział łącznikowy państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy (zob. art. 13 pkt b Dyrektywy). Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie ponieważ organ egzekucyjny-Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. po otrzymaniu dokumentacji z centralnego biura łącznikowego nie miał podstaw prawnych do kwestionowania nadesłanych dokumentów. To biuro weryfikuje i przekazuje naczelnikom urzędów skarbowych i organom egzekucji wnioski państw członkowskich lub państw trzecich o udzielenie pomocy (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy) a nie naczelnicy urzędów skarbowych. Tym samym, skoro zadania w tym zakresie wykonywała Izba Administracji Skarbowej w P., jako centralne biuro łącznikowe, to w gestii tego organu pozostawała kwestia udzielenia pomocy organowi litewskiemu, pomimo upływu 5-letniego okresu. Ponadto, jak wynika z powołanego przepisu ustawodawca pozostawił organowi współpracującemu wybór, co do możliwości udzielenia pomocy, w sytuacji wskazanej w przepisie. W konsekwencji, nie sposób zarzucać organowi egzekucyjnemu naruszenie powyższej regulacji. Kwestie zasadności kierowania egzekucji do zobowiązanego K. R. będącą postawą prowadzonej egzekucji nie podlegają ocenie w postępowaniu egzekucyjnym. Krajowe organy egzekucyjne nie są też władne oceniać działań organów czeskiej administracji w tym tego czy istotnie czeskie instytucje są bezczynne, czy ich działania są prawidłowe. Godzi się zauważyć, że z dokumentu wniosku o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności wynika, że egzekucja została rozpoczęta 23 sierpnia 2005r. a ostatni dzień okresu przedawnienia to 23 sierpnia 2025r. (k. 13 akt administracyjnych). Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 23§6 u.p.e.a. to należy wyjaśnić, iż przepis ten stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Z brzmienia tego przepisu wynika, że wstrzymanie egzekucji (czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego) zależy od uznania organu nadzoru. Nadzór nad egzekucją administracyjną to kontrola oraz możliwość ingerowania w działalność jednostki nadzorowanej. Możliwość wstrzymania przez organ wykonujący nadzór czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego uzależnione jest od istnienia szczególnych okoliczności. Innymi słowy, uprawnienia do wstrzymania czynności lub postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 23§6 u.p.e.a., przysługujące organowi nadzoru, mogą być wykorzystane wyłącznie w ramach tego nadzoru, tj. kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2010r., o sygn. akt: II FSK 472/10). Art. 23§6 u.p.e.a. nie daje żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.