I SA/Kr 862/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia dłużnika zajętej wierzytelności kwotą wynikającą z zajęcia postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2012 r., W.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", z uwagi na zachodzenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia będzie musiał zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej, która obecnie stanowi jedyne źródło utrzymania dla jego i rodziny. Egzekucja tak znacznej kwoty, jak stwierdzona zaskarżonym postanowieniem (131 834,50 zł), będzie się wiązać ze spieniężeniem przedsiębiorstwa skarżącego – co uniemożliwi mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i uzyskiwanie środków niezbędnych dla utrzymania własnego i rodziny. Mimo osiąganego dochodu strona ma do uregulowania bieżące wydatki, na tyle wysokie, że skarżący nie posiada oszczędności w kwocie pozwalającej na uregulowanie należności stwierdzonej w zaskarżonym postanowieniu. Nie może zapłacić tak wysokiej kwoty bez dokonania sprzedaży składników przedsiębiorstwa, co doprowadziłoby do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Ponadto jeżeli podnoszona przez stronę okoliczność może zostać udokumentowana, to stosowne dokumenty powinny zostać przedłożone celem potwierdzenia spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że wywieranie ujemnych skutków finansowych dla dłużnika jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Twierdzenia strony powinny natomiast zostać poparte dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby sytuację finansową oraz majątkową strony skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, Lex nr 965117). Sąd nie miał w związku z tym możliwości zweryfikowania twierdzeń strony o grożących skutkach w postaci zakończenia działalności firmy i utraty źródła utrzymania. Sąd nie neguje, że utrata źródła utrzymania jest skutkiem trudnym do odwrócenia, jednakże w niniejszej sprawie brak jest powołania się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego w tym zakresie. Brak jest przykładowo odwołania się do dokumentów źródłowych odzwierciedlających sytuację firmy skarżącego – nie podano (choćby szacunkowych) aktualnych przychodów, czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strona załącza jedynie historię rachunku bankowego oraz dokumentację dotyczącą postępowań egzekucyjnych. Z dokumentacji przedłożonej w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy Sąd uzyskał jedynie informację, że w miesiącu kwietniu 2012 r. z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju skarżący uzyskał kwotę 60 508 zł, a w miesiącu marcu 2012 r. – 4 472 zł. Sąd nie dysponował informacjami dotyczącymi kosztów prowadzonej działalności, wielkości zatrudnienia, jak również majątku przedsiębiorstwa (jego wartości), mimo że skarżący wskazuje na obawę zajęcia przedmiotów wchodzących w jego skład i zbycia ich w toku egzekucji. W konsekwencji Sąd nie może uznać, że stwierdzenie o utracie źródła utrzymania, bez wskazania konkretnych okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej przedsiębiorstwa skarżącego, jest wystarczające do uznania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podsumowując Sąd stwierdza, że skarżący nie wskazując na szczegółowe wyliczenia ograniczył się w istocie do ogólnych zapewnień co do negatywnego skutku egzekucji, co spowodowało, że Sąd pozbawiony został możliwości kontroli podniesionych twierdzeń. Braki argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uznane zostały za brak wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Należy podkreślić, że Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zastępować strony w poszukiwaniu racji przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.