I SA/Kr 875/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr) Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w likwidacji z/s w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2016 r. skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z 3 stycznia 2019r. Nr [...] określił wobec [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2016 na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, iż podatnik nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych za 2016 r. pomimo wezwania do jej złożenia. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 12 października 2016 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za pojazdy o nr rej. [...], [...] Od decyzji tej Spółka [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Rozpatrując ponownie sprawę organ podatkowy przeprowadził postępowanie zgodnie ze wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W trakcie postępowania podatnik przedłożył do akt sprawy zaświadczenie z dnia 23 lutego 2017 r. nr [...], w którym wskazano, że według komputerowej bazy danych systemu "[...]" ciągnik samochodowy marki Jelcz o nr rej. [...] był zarejestrowany na wyżej wymienioną firmę i według rejestru został wycofany z ruchu w dniu 17 grudnia 1990 r. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych od pojazdu o nr rej. [...] wygasło z dniem 31.12.1990 r. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji podniósł, że odnośnie ciągnika siodłowego marki Jelcz o nr rej. [...] przeprowadzone postępowanie nie ujawniło zmiany w prawie własności pojazdu, a wskazany pojazd jest zarejestrowany w organie rejestrującym na rzecz spółki [...] K.. W piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. organ rejestrujący potwierdził, że nie zgłoszono zbycia pojazdu i nie składano wniosku o czasowe wycofanie z ruchu. Wyjaśniono, że przepisy prawa wymagają przedłożenia kopii dokumentu, na podstawie którego nastąpiła sprzedaż pojazdu, celem zamieszczenia w ewidencji adnotacji zbycia. Postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. organ podatkowy wezwał L. G. L. [...] K. Sp. z o. o. w likwidacji do osobistego zgłoszenia się i złożenia wyjaśnień dotyczących sprzedaży pojazdu o nr rej. [...] i dostarczenia dowodów potwierdzających dokonania transakcji sprzedaży przedmiotowego pojazdu. Zobowiązana zgłosiła się w Wydziale Podatków i Opłat dnia 25 października 2018 r. i do protokołu zeznała, że pojazd marki Jelcz o nr rej. [...] został zbyty w 1996 r. i od tego czasu Spółka nie jest jego właścicielem, jednak nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzający ten fakt. Dostarczono jedynie kopię wniosku skierowanego do Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK w dniu 19 października 2018 r w sprawie wyrejestrowania z ruchu pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Do wniosku dołączono oświadczenie informujące, że przedmiotowy pojazd został zbyty na podstawie umowy ustnej w 1996 roku. Ponadto podatnik oświadczył, że [...] K. Sp. z o. o. w likwidacji nie posiada dowodu potwierdzającego zbycia pojazdu [...] w formie pisemnej. Dalej organ I instancji wskazał, że Prezydent Miasta K. pismem nr [...] z dnia 6 listopada 2018 r wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. [...] K. Sp. z o. o. w likwidacji stwierdziła, że pojazd [...] został sprzedany w 1996 r. na podstawie umowy ustnej. Do pisma dołączono kopię rachunku nr [...]/1996, wedle którego [...] K. Sp. z o. o. w likwidacji zbyła 27.12.1996 r. osobie fizycznej pojazd [...] za kwotę [...]zł. Na kopii rachunku brak danych i podpisu osoby kupującej. Zdaniem organu I instancji przedstawiona kopia rachunku jest wewnętrznym dokumentem księgowym Spółki i nie powoduje przeniesienia prawa własności. Wobec braku podstawowych danych nabywcy trudno dać wiarę, iż transakcja kupna-sprzedaży została zawarta na podstawie przedłożonego rachunku. Dnia 7.12.2018 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo podatnika informujące, iż organ rejestrujący pojazdy pozostawił wniosek o wyrejestrowanie pojazdu [...] bez rozpatrzenia i [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ I instancji wskazał, że wniosek o wyrejestrowanie pojazdu nie stanowi wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego i nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji podatkowej. Obowiązek podatkowy zgodnie z ustawą o podatkach lokalnych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy zostanie wyrejestrowany. Pojazd nie został wyrejestrowany, zatem w świetle przepisów prawa Techma-Kraków sp. z o.o. pozostaje jego właścicielem i ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Organ I instancji stwierdził zatem, iż [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji jest nadal właścicielem pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] [...] K. Sp. z o.o. nie udowodniła skutecznie transakcji kupna sprzedaży pojazdu KYA3745, a przedstawiony rachunek nr [...]/1996 nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienia prawa własności tego pojazdu. Jedyną formą wygaśnięcia obowiązku podatkowego jest w tej sytuacji wyrejestrowanie pojazdu. Do dnia wydania niniejszej decyzji pojazd nie został wyrejestrowany. Odwołanie od powyższej decyzji w terminie ustawowym złożyła [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji zaskarżając decyzję w części dotyczącej pojazdu Jelcz [...] nr rej. [...] i zarzucając tej decyzji: 1) błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu Jelcz C 417E nr rej. [...], zobowiązanym do uiszczenia podatku, pomimo, iż Spółka zbyła Pojazd w dniu 27 grudnia 1996 r., na co przedstawiła dowody, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 2) błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów Pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości, 3) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ m wynik sprawy, a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 9 stycznia 2019 r., 4) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 Ordynacji poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczył się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, 5) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 r. UMK wydał zaskarżona decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 maja 2019r. nr [...], na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 716), Uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2015 r. póz. 6449) oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest okoliczność, czy opodatkowany zaskarżoną decyzją pojazd stanowi przedmiot opodatkowania, czy też nie z uwagi na podnoszoną przez spółkę okoliczność, że został zbyty w 1996 r. Spółka stoi na stanowisku, że przedmiotowy pojazd skutecznie zbyła przedkładając na tę okoliczność kopię rachunku nr [...]/1996 z dnia 27 grudnia 1996 r., gdzie jako nabywcę wpisano "osoba fizyczna". Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przeprowadzone postępowanie nie ujawniło zmiany w prawie własności pojazdu, a wskazany pojazd jest zarejestrowany w organie rejestrującym na rzecz [...] K. Sp. z o. o., a zatem [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji jest nadal właścicielem spornego pojazdu. Spółka nie udowodniła skutecznie transakcji kupna sprzedaży pojazdu, a przedstawiony rachunek nr [...]/1996 nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienia prawa własności pojazdu. Jedyną formą wygaśnięcia obowiązku podatkowego jest w tej sytuacji wyrejestrowanie pojazdu. Do dnia wydania niniejszej decyzji pojazd nie został wyrejestrowany, gdyż z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. UMK - Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców potwierdził, iż pojazd marki Jelcz C 417E o nr rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia 2933 jest zarejestrowany na Spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., jak też wskazał, że nie zgłoszono zbycia przedmiotowego pojazdu i nie składano wniosku o czasowe wycofanie z ruchu. W ww. piśmie wyjaśniono, że przepisy prawa wymagają przedłożenia kopii dokumentów, na podstawie których nastąpiła sprzedaż pojazdu, celem zamieszczenia w ewidencji adnotacji zbycia - § 17 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 207 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. póz. 2355). Również strona skarżąca pomimo wezwania nie przedstawiła żadnych istotnych dowodów potwierdzających fakt sprzedaży. Przedłożyła jedynie kopię wniosku skierowanego do Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK w dniu 19 października 2018 r w sprawie wyrejestrowania z ruchu pojazdu. Do wniosku dołączono oświadczenie informujące, że przedmiotowy pojazd został zbyty na podstawie umowy ustnej w 1996 roku i spółka nie posiada dowodu potwierdzającego zbycia pojazdu [...] w formie pisemnej. Słuszne jest stanowisko organu I instancji, iż w świetle tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy przedstawiona kopia rachunku, na którym nie ma danych osobowych nabywcy, ani też podpisu nabywcy, może być uznana jedynie za wewnętrzny dokument księgowy spółki, a tym samym nie można go uznać za dokument przenoszący własność przedmiotowego pojazdu. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 7 grudnia 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo podatnika informujące, iż organ rejestrujący pojazdy pozostawił wniosek o wyrejestrowanie pojazdu bez rozpatrzenia. Kolegium postanowieniem z dnia 24 grudnia 2018 r. Nr [...] r. uznało, że organ nie dopuścił się bezczynności w ww. sprawie. Dokonując oceny prawnej organ odwoławczy podkreślił, iż obowiązek podatkowy zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy zostanie wyrejestrowany. Sporny pojazd nie został wyrejestrowany, zatem w świetle przepisów prawa [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. pozostaje jego właścicielem i ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Zdaniem Kolegium okoliczność, iż przedmiotowy pojazd nie został ujęty przez podatnika w ewidencji środków trwałych nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż pojazd ten został zbyty przez spółkę. Organ podał, iż określając przedmiotowe zobowiązanie podatkowe zastosowano stawkę podatku od środków transportowych za 2016 r. wynikającą z uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od środków transportowych w 2016 r., tj. [...] zł. Określając przedmiotowy podatek organ I instancji uwzględnił następujące dane pojazdu: Numer rejestracyjny: [...], Rodzaj pojazdu: CIĄGNIK SAMOCHODOWY, Marka: JELCZ, Typ: C 417E, DMC: 15200, DMC zespołu pojazdów: 40000, Liczba osi: 2, Rodzaj zawieszenia: INN, Liczba miejsc siedzących, Rok produkcji: 1989, Instalacja gazowa : brak danych, Katalizator: , Norma EURO: , Data nabycia: 1989-06-27, Data zbycia: brak danych, Data pierwszej rejestracji: 1989-06-27, Data wyrejestrowania: brak danych, Data czasowego wycofania z ruchu: brak danych, Data ponownego dopuszczenia: brak danych, Numery rejestracyjne pojazdu i okresy ich obowiązywania: KYA3745 (1989.06.27). Parametry techniczne ww. pojazdu ustalono na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w W. z 1998 r. Na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, póz. 37) w przypadku noworejestrowanych (po 26 marca 2001 r.) ciągników siodłowych organ rejestrujący wpisuje DMC zespołu pojazdów w dowodzie rejestracyjnym ciągnika siodłowego w adnotacjach urzędowych. Natomiast w przypadku ciągników siodłowych, których dowody rejestracyjne były wydawane przed wyżej podaną datą lub posiadają dowody rejestracyjne wydane według starych wzorów, organ rejestrujący nie miał obowiązku wpisywania DMC zespołu pojazdów. Odnosząc się do parametrów środków transportowych istotnych z punktu widzenia prawidłowego opodatkowania przyjęto zgodnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. ( Dz. U. z 2016 r. póz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Stosownie do art. 8 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m. in. ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równiej lub wyższej niż 12 ton. Zastosowana stawka podatku została określona uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XXX/488/15 z dnia 18 listopada 2015 r. dla ciągników siodłowych lub balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą i przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 36 t i mniejszej niż 40 t. Organ odwoławczy nie uznał także pozostałych zarzutów podatnika podając, że organ I instancji postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r. wyznaczył podatnikowi 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Postanowienie z dnia 18 lipca 2018 r. zostało doręczone podatnikowi w dniu 2 stycznia 2019 r. W dniu 9 stycznia 2019 r. (a więc w terminie wyznaczonym przez organ I instancji) pełnomocnik spółki złożył pismo, w którym w całości podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie, jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie dowodu z kopii wniosku spółki z dnia 19 października 2018 r. w sprawie wyrejestrowania środka transportowego wraz z załącznikami, w szczególności oświadczenia spółki z dnia 17 października 2018 r. oraz rachunku potwierdzającego sprzedaż. Powyższe pismo dotarło do organu I instancji dopiero 14 stycznia 2019 r., a zatem po wydaniu decyzji organu I instancji. Niemniej jednak powyższy fakt nie może przesądzać o konieczności uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniesione w tym piśmie argumenty oraz wniosek dowodowy zostały uwzględnione przez organ I instancji, czemu organ I instancji dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Zatem okoliczność, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zdążył zapoznać się z pismem pełnomocnika z dnia 9 stycznia 2019 r. nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podatnik zarzucił: I. błąd ustalenia stanu faktycznego, polegający na: 1. nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem Pojazdu, zobowiązanym do uiszczenia podatku - pomimo, iż Spółka zbyła Pojazd w dniu 27 grudnia 1996 roku, na co przedstawiła dowody - a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r., 2. nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów Pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości, II. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3 i art. 210 § 4 O.p. - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i brak dopuszczenia, jako dowód w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, 2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art, 80 k.p.a, w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. - poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 9 stycznia 2019 roku (będącego odpowiedzią na wezwanie UMK z dnia 20 grudnia 2018 roku - doręczonym w dniu 02 stycznia 2019 roku), pomimo pisemnego wezwania Spółki do przedłożenia dokumentów oraz pomimo przedłużenia terminu do rozpoznania sprawy do dnia 25 stycznia 2019 roku, 3. art. 121 § 1 O.p. - poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczy! się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, 4. art. 200 O.p. - poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 roku (wezwanie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie) UMK wydał zaskarżoną decyzję, zamiast umożliwić Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, 5. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a oraz w zw. z art. 208 § 1 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy Decyzji UMK, podczas gdy wobec sytuacji, w której Skarżąca nie jest właścicielem Pojazdu, należało uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie. III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art, 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez błędną wykładnię tych przepisów sprowadzającą się do wniosku o istnieniu obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych wyłącznie na podstawie wpisów w ewidencji pojazdów oraz polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżąca do chwili obecnej jest właścicielem Pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich uchylenia. Stosownie do przepisów art. 9 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 4a, ust. 4b i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązki podatnika w zakresie podatku od środków transportowych związane są z czynnościami zarejestrowania środka transportowego i wyrejestrowania lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych określony został w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tego przepisu, ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zasadniczo opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o określonej ustawą dopuszczalnej masie całkowitej oraz autobusy. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z przepisu tego wynika również, że właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata - art. 11 ww. ustawy). Dodatkowo wskazać należy, iż stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. W powyższym kontekście prawnym, wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organy nie ograniczyły się tylko do przyjęcia zarzucanej w skardze okoliczności zarejestrowania i braku wyrejestrowania spornego pojazdu, lecz poddały analizie możliwą przesłankę nie podlegania obowiązkowi podatkowemu z racji zbycia spornego pojazdu. Organy zasadnie uznały, że [...] K. Sp. z o.o. nie udowodniła transakcji kupna sprzedaży pojazdu, a przedstawiona przez nią kopia rachunku nr [...] nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienia prawa własności pojazdu, albowiem nie zawiera danych osobowych nabywcy (wpisano jedynie osoba fizyczna), ani też podpisu nabywcy, a skoro tak, to może być uznana jedynie za wewnętrzny dokument księgowy spółki; nie sposób więc uznać owej kopii za dokument przenoszący własność przedmiotowego pojazdu. Wbrew argumentacji podnoszonej w skardze, a odnoszącej się do orzecznictwa sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 18.04.2013r. II FSK 1672/11, czy wskazywane w skardze wyroki NSA z 24.01.2008r. II FSK 1641/06 i z 27 maja 2011r. II FSK 128/10), judykatura wskazuje, iż o ile w świetle art. 9 ust. 3 u.p.o.l. należy badać okoliczności, czy nastąpiło zbycie pojazdu, niezależnie od tego, czy dochowano obowiązku przerejestrowania, to jedynie w przypadku zaniechania dopełnienia tego obowiązku przez organy podatkowe stanowi to podstawę do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia po uzupełnieniu postępowania dowodowego o powyższe kwestie. Jednakże w kontrolowanej sprawie strona skarżąca, której w pełni umożliwiono wypowiedzenie się w zakresie czynności prowadzonych przez organy, a także umożliwiono składanie zarzutów i wniosków dowodowych, nie była w stanie wskazać nabywcy pojazdu, a także co istotne, oprócz w/w kopii rachunku z 1996r. nie określającej wszak podmiotu nabywającego i samego wniosku o wyrejestrowanie złożonego w 2018r., nie wnioskowała o przeprowadzenie innych dowodów np. z przesłuchania pracowników skarżącej, celem ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy tj. czy istotnie nastąpiło zbycie pojazdu i kto był nabywcą, który z pracowników zbywał w imieniu spółki pojazd, a których przeprowadzenie mogło przyczynić się do wykazania przesłanki z art. 9 ust. 3 w/w ustawy w zakresie wskazania nabywcy. Brak aktywności w tym względzie, a w efekcie nieskuteczne dowodzenie przez stronę skarżącą okoliczności zbycia pojazdu nie może prowadzić do zakwestionowania oceny dokonanej przez skarżone organy. Nie sposób zatem przyjąć, aby doszło do naruszenia wskazywanych przez skarżącą art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3 i art. 210 § 4, jak i art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej. W kontrolowanej sprawie strona skarżąca nie zaoferowała żadnych istotnych dowodów, a brak jej aktywności nie może prowadzić do zarzucenia organom braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W świetle czynności dokonywanych w kontrolowanym postępowaniu, a także obszernego uzasadnienia decyzji nie ma podstaw do uznania, iż organy zaniechały czynności wyjaśniających i nie podjęły wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, czy ograniczyły się tylko do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, Wbrew zarzutom skargi odnoszącym się do nieuprawnionego określenia parametrów spornego pojazdu ustalono je na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w W. z 1998 r. oraz w/g danych rejestracyjnych spornego pojazdu, a dopuszczalną masę całkowitą określono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. ( Dz. U. z 2016 r. póz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia, co do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. Chybione są także zarzuty dotyczące wydania decyzji przed wskazywanym terminem zakreślonym do rozpoznania sprawy, tj. do dnia 25 stycznia 2019 roku, ponieważ termin ten wynika z obowiązku informowania strony, o tym iż dotychczasowy termin nie zostanie dochowany, co nie oznacza, iż organ nie może go następnie skrócić, co z kolei spełnia zasadę szybkości i ekonomiki postępowania. Organ I instancji postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r. wyznaczył podatnikowi 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, postanowienie to zostało doręczone w dniu 2 stycznia 2019 r., a następnie w dniu 9 stycznia 2019 r. (a więc w terminie wyznaczonym przez organ I instancji) pełnomocnik spółki złożył pismo, w którym w całości podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie, jednocześnie wnosząc o przeprowadzenie dowodu z kopii wniosku spółki z dnia 19 października 2018 r. w sprawie wyrejestrowania środka transportowego wraz z załącznikami, w szczególności oświadczeniem spółki z dnia 17 października 2018 r. oraz rachunkiem potwierdzającego sprzedaż. Powyższe pismo dotarło do organu I instancji dopiero 14 stycznia 2019 r., a zatem po wydaniu decyzji, niemniej uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy z uwagi na charakter i dowody zaoferowane przez stronę w tymże piśmie. Podniesione w nim argumenty oraz wniosek dowodowy zostały uwzględnione przez organ, czemu ten dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Zatem okoliczność, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zdążył zapoznać się z pismem pełnomocnika z dnia 9 stycznia 2019 r. nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik postępowania. Istotne jest także, iż pomimo złożenia wniosku o wyrejestrowanie spornego pojazdu, strona skarżąca nie wykazała, iż do takiego wyrejestrowania faktycznie doszło. W ocenie sądu organy podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.