I SA/Kr 878/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R.O. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Zaskarżona decyzja ZUS z dnia 16 kwietnia 2012 r. została doręczona skarżącemu 19 kwietnia 2012 r. Zawierała ona pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą wnosi się za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Skarga na przedmiotową decyzję (sporządzona osobiście przez skarżącego) została wniesiona w dniu 22 maja 2012 r. (data stempla pocztowego). Na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję ZUS oraz zakreślenie terminu celem uzasadnienia powyższego wniosku. Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie wniosku. Sąd zobowiązał pełnomocnika do uzasadnienia na piśmie w terminie 7 dni wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W piśmie z dnia 25 października 2012 r. stanowiącym uzasadnienie wniosku pełnomocnik podał, że niniejsza sprawa jest pierwszym procesem sądowym, w którym skarżący bierze udział. Skarżący nie posiada żadnej wiedzy prawniczej, dlatego też nie zna się na procedurze sądowej. Błędnie zrozumiał treść pouczenia napisanego drobnym drukiem i z tego powodu nie dochował ustawowych terminów. Niewątpliwie na złożenie skargi dzień po upływie terminu wpływ miała ciężka sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego, związana z brakiem pracy oraz jego opieką nad ciężko chorą matką oraz niepełnosprawną córką N. O. Niedokonanie w terminie czynności w postępowaniu sądowym nastąpiło więc bez winy strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wskazany przepis przewiduje więc możliwość przywrócenia uchybionego terminu, jednakże jest to możliwe przy zachowaniu warunków określonych w art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. Strona powinna więc zachować termin do złożenia wniosku, równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Na wstępie wskazać należy, że Sąd przyjął, w oparciu o twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, że zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek został złożony w ciągu siedmiu od dowiedzenia się (w dniu rozprawy) o fakcie wniesienia skargi dzień po upływie ustawowego terminu do jej złożenia. Ponieważ w aktach sprawy znajduje się wcześniej złożona skarga, Sąd nie wzywał do ponownego złożenia skargi, przyjmując, że wniosek o przywrócenie terminu kryje założenie, że strona "podtrzymuje" skargę wcześniej złożoną (zob. postanowienie NSA z 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 646/07 oraz z 28 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1260/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając zatem merytorycznie wniosek, Sąd stwierdza, że nie został spełniony podstawowy warunek przywrócenia terminu jakim jest brak winy w jego uchybieniu. W ocenie Sądu, zaistnienia powyższej przesłanki przywrócenia terminu skarżący nie uprawdopodobnił. Należy zauważyć, że strona jest zobligowana do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Należy podkreślić, że w otrzymanej decyzji ZUS R.O. w sposób prawidłowy, jasny i czytelny został poinformowany o terminie i sposobie wniesienia skargi do WSA w Krakowie. Pouczenie to zostało napisane takim samym drukiem jak pozostała część decyzji, dodatkowo informacja "w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia" została pogrubiona. Twierdzenie skarżącego o błędnym zrozumieniu pouczenia nie może więc zasługiwać na uwzględnienie, gdyż informacja o trybie zaskarżenia decyzji nie była skomplikowana i dla jej zrozumienia z całą pewnością nie była wymagana wiedza prawnicza. Strona nie wykazała ponadto w jaki sposób jej sytuacja rodzinna (brak pracy, opieka nad chorą matką i córką) i majątkowa wpłynęła na uchybienie terminu. W ocenie Sądu nie są to żadne nadzwyczajne okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu. Podsumowując Sąd stwierdza, że niezrozumienia jasnego pouczenia organu nie można uważać za przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i która uzasadniałaby przywrócenie terminu. Z tego względu Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, działając na podstawie art. 86§1 p.p.s.a.