I SA/Kr 893/04

Sygn. akt I SA/Kr 893/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 listopada 2006r, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Anna Znamiec (spr), Asesor WSA Beata Cieloch, Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...]2006r, sprawy ze skarg A. B. przy uczestnictwie I. B., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K., z dnia [...] 2004r nr [...] i, nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r i 2002r, - s k a r g i o d d a l a - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r. nr 8, poz. 65) oraz art. 45 ust 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 ze zm.), decyzją [...]. z dnia [...] 2004r. określił skarżącym A. i I. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. od wspólnych dochodów małżonków w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący zawyżyli koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł, na którą składają się [...] zł stanowiące spłatę wartości netto środka trwałego będącego przedmiotem leasingu, [...] zł stanowiących wydatki inwestycyjne na przebudowę środka trwałego oraz kwotę [...] stanowiącą nie zamortyzowaną część środka trwałego (inwestycja w obcym środku), jako ubytek powstały na skutek rozwiązania umowy dzierżawy. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...] 2001r. A. B. zawarł umowę leasingu nr [...] z W. Sp. z o. o. w L. oddział w R.. Przedmiotem leasingu był kocioł [...] z osprzętem o wartości netto [...] zł plus 15% opłaty tj. [...] zł netto. Suma opłat leasingowych (czynszowych) do zapłacenia wynosiła [...] zł netto plus 22% VAT płatna w 24 ratach miesięcznych w wysokości [....] zł plus 22% VAT. Opłata 15 % i raty miesięczne dały łączną kwotę stanowiącą spłatę wartości przedmiotu leasingu wraz z odsetkami tj. [...] zł. Przedmiot leasingu został zamontowany w kotłowni budynku stanowiącym środek trwały skarżącego. Po zakończeniu umowy sporządzono protokół przekazania i protokół odbioru pomiędzy przekazującym PPUH [...] i odbierającym leasingodawcą oraz sporządzono fakturę VAT nr [...] z dnia [...] 2003r. na sprzedaż kotła w kwocie [...] zł plus [...] zł podatek od towarów i usług, co stanowi 10 % wartości kotła. Protokoły sporządzono tylko formalnie, gdyż faktycznie przekazania kotła nie nastąpiło. Podsumowując, organ pierwszej instancji przyjął, że rzeczywistym celem stron było nabycie kotła. Świadczy o tym okres na jaki zawarto umowę, nabycie przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy bez jego zwrotu, wysokość kwot zapłaconych w trakcie trwania umowy oraz kwota końcowa za jaką przedmiot został nabyty. Skarżący zaliczył też kwotę [...] zł stanowiącą wydatki inwestycyjne na przebudowę budynku stanowiącego środek trwały skarżącego do kosztów uzyskania przychodów, tymczasem stosownie do art. 23 ust 1 pkt 1 lit c cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki powodujące ulepszenie i zwiększenie wartości środka trwałego nie kosztami uzyskania dochodu. Kwotę [...] zł skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodu jako nie zamortyzowaną część środka trwałego pozostałą na dzień zakończenia działalności handlowej przy ul. [...], w lokalu wynajętym na podstawie umowy najmu z dnia [...] 1997r. a rozwiązanej za porozumieniem storn z dniem [...] 2002r. Rozwiązanie umowy spowodowało, że koszt ten utracił związek z uzyskanym przychodem a więc nie spełniał warunków określonych w art. 22 ust 1 powołanej ustawy. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. B. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż zawyżono koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł dotyczącą leasingu operacyjnego nr [...] ponieważ według umowy leasingu przedmiot umowy stanowi własność leasingodawcy. Na dowód czego strona przedstawiła kserokopię potwierdzenia użytkowania w/w środka trwałego, protokół przekazania środka trwałego z użytkowania przez P.P.U.H. [...] i protokół odbioru kotła z dnia [...] 2003r. od leasingodawcy. W związku z powyższym skarżący utrzymuje, że kwota [...] zł stanowi koszt uzyskania przychodu, gdyż nastąpiło przekazanie przedmiotowego środka trwałego zgodnie z protokołem przekazania. Ponadto skarżący podnosi, że celem umowy był leasing operacyjny. Skarżący nie zgadza się też z niezaliczeniem przez organ pierwszej instancji do kosztów uzyskania przychodu kwoty [...] zł stanowiącej, według skarżącego, niezamortyzowaną część inwestycji w środku trwałym. A. B. wskazuje, że poniósł koszty na przystosowanie obiektu do działalności handlowej z którego uzyskiwał dochód i dlatego powyższe koszty należy traktować jako stratę nadzwyczajną. Po rozwiązaniu umowy dzierżawy skarżący nie mógł odzyskać wszystkich poniesionych nakładów inwestycyjnych, które stanowią stratę nadzwyczajną podatnika. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), decyzją [...] z dnia [...] 2004r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, podkreślono, iż organy podatkowe oceniają umowy pod względem ich rzeczywistej treści uwzględniając zamiar stron i cel umowy. W związku z tym organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował umowę z dnia [...] 2001r. Nr [...] jako umowę zbliżoną do zakupu na raty, albowiem nadano jej taką treść aby było możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów zawartych w czynszu wydatków leasingobiorcy na nabycie rzeczy przyjętych uprzednio do odpłatnego korzystania. Skarżący podnosi, że przedmiotowa umowa dotyczyła leasingu operacyjnego. Tymczasem istotą takiego leasingu jest możliwość korzystania przez leasingobiorcę z obcej rzeczy dla realizacji zakładanych przez niego zamierzeń oraz również to, iż koszt używania rzeczy wynosi zasadniczo mniej niż koszt jej nabycia. Ponadto, po upływie okresu na jaki została umowa zawarta, przedmiot umowy wraca do leasingodawcy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odmienną sytuacją, gdyż w ciągu dwóch lat w trakcie realizacji umowy następuje całkowita spłata przedmiotu leasingu i następuje jego zakup. Z ekonomicznego punktu widzenia wysokość czynszu płaconego przez skarżącego bez możliwości zakupu jest nieuzasadniona, sprzeczna z istotą leasingu operacyjnego i logiką racjonalnego postępowania, bowiem koszt wynajmu przez okres dwóch lat porównywalny jest z kosztem zakupu przy wykorzystaniu kredytu bankowego. W ocenie organu drugiej instancji również uznanie, że kwota [...] zł nie stanowi kosztu uzyskania przychodu jest trafne. Skarżący po dokonaniu inwestycji w obcym środku trwałym - lokalu, opuścił go po rozwiązaniu umowy najmu lecz przed upływem okresu pełnej amortyzacji. Ponieważ skarżący nie zdemontował wybudowanych elementów oraz nie otrzymał od właściciela żadnej rekompensaty, to z chwilą zaprzestania działalności w wynajmowanym lokalu utracił prawo do amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym. Również niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Nie jest to bowiem strata środka trwałego, lecz jego wydanie właścicielowi z mocy prawa. Ponadto strata jaką poniósł skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 22 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na brak związku z uzyskanym przychodem. Dnia [...] 2004r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją Nr [...] określił skarżącym A. i I. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002r. w wysokości [...] zł. W toku postępowania stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł., na którą składa się [...] zł stanowiących spłatę wartości netto środka trwałego będącego przedmiotem leasingu, [...] zł stanowiącą wydatki inwestycyjne na przebudowę środka trwałego oraz [...] zł z tytułu wypłaty odsetek od nieterminowych wpłat należności budżetowych. Ponadto stwierdzono zaniżenie przychodu na kwotę [...] zł na skutek nie ujęcia w księgach, a zarazem nie wykazanie przychodu w tej kwocie, a wynikającego z faktury VAT nr[...] . Stwierdzono również pomniejszenie przychodu o kwotę [...] zł na skutek zastosowania przez skarżących niewłaściwej stawki podatku od towarów i usług w fakturze nr [...] z dnia [...] 2002r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. B. W odwołaniu podatnik zarzuca naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nie uznanie kosztów związanych z leasingiem. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją Nr [...] z dnia [...] 2004r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielając w całości argumentację organu I instancji w ocenie skutków prawnych przedmiotowej umowy leasingu. Na decyzję te skargi do sądu administracyjnego wniósł A. B. wnosząc o ich uchylenie. W uzasadnieniu skarżący nie zgadza się z niezaliczeniem do kosztów uzyskania przychodu kwoty [...] zł dotyczącej leasingu operacyjnego nr [...]. Skarżący podnosi, że kwota [...] zł jako niezamortyzowana cześć inwestycji w obcym środku trwałym powinna zostać zakwalifikowana jako koszt uzyskania przychodu w 2001 r. W uzasadnieniu przeciwko przedmiotowej decyzji podniesiono te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedziach na skargi strona przeciwna wniosła o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia [...] 2006 r. wydanym na rozprawie postanowił połączyć sprawy o sygn. akt [...] do [...] do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwalifikacja prawna umowy leasingu, a w konsekwencji możliwość zaliczenia jako koszt uzyskania przychodów poniesionych przez skarżącego w 2001 i 2002 r. wydatków na spłatę rat leasingowych. Zgodnie z utrwalonymi w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądami prawo podatkowe charakteryzuje autonomiczność względem innych gałęzi prawa, tj. skuteczność czynności cywilnoprawnych w prawie podatkowym uzależniona jest od tego, czy nie stanowią one działań zmierzających do uchylenia się od opodatkowania lub minimalizacji obciążeń podatkowych. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy I i II instancji słusznie ustaliły, iż wykonanie umowy leasingu zawartej w dniu [...] 2001 r. Nr[...], której przedmiotem był kocioł [...] z osprzętem doprowadziło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w 2001 r. i 2002 r. Skarżący naruszył przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 1 lit b cyt. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie środków trwałych. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za również koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez najemcę lub dzierżawcę albo używającego z tytułu najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz realizacji umów o podobnym charakterze, stanowiących spłatę określonej w umowie wartości przedmiotu najmu lub dzierżawy albo używania, jeżeli rzecz tę lub prawo, zgodnie z odrębnymi przepisami, zalicza się do składników majątku najemcy lub dzierżawcy albo używającego (w brzmieniu obowiązującym w dacie zawierania umowy leasingu). Sąd rozpoznając sprawy podzielił stanowisko organów I i II instancji, iż kwestionowana umowa miała na celu podwyższenie kosztów uzyskania przychodów, a więc zaniżenie kwoty należnego podatku dochodowego. Sąd podziela również stanowisko organów, iż kwestionowana umowa leasingu była w rzeczywistości umową zbliżoną do umowy sprzedaży na raty, co wyklucza możliwość odwoływania się do regulacji rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 06 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotów umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129) bowiem dotyczy ono umów leasingu. Stwierdzić należy, że organy podatkowe są zobowiązane do badania i oceny treści i celu umów cywilnoprawnych pod kątem ich skutków w sferze prawa publicznego (podatkowego). Pogląd ten wielokrotnie został wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r. I SA/Po 1052/97; z dnia 3 lipca 1997 r. SA/Wr 1671/97; z dnia 19 września 1997 r. III SA 272/96), w których zaprezentowano pogląd, iż w toku dokonywania w postępowaniu ustaleń faktycznych organy podatkowe władne są badać, czy pod nazwą "leasingu" nie jest ukryta umowa innego rodzaju i czy w rezultacie umowa ta nie zmierza w swojej istocie do uniknięcia czy też minimalizacji opodatkowania. Sąd uznał, że organy I i II instancji rozpatrując sprawę zasadnie, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. umowę leasingu jak i fakt nabycia przedmiotowego kotła po zakończeniu umowy leasingu oraz cenę sprzedaży, oceniły, że zamiarem stron umowy było nabycie przez skarżącego przedmiotowego środka trwałego, a nie jego używanie przez okres wskazany w umowie. Świadczy o tym wysokość rat, których suma przekroczyła znacznie wartość netto kotła, okres trwania umowy (24 miesiące), a więc krótszy od normatywnego okresu amortyzacji tego rodzaju środka trwałego, nabycie kotła po zakończeniu umowy i cena sprzedaży znacznie odbiegająca od wartości rynkowej kotła. Sąd podzielił stanowisko organów I i II instancji, że poprzez zaliczenie spłaty rat leasingowych zawierających w sobie spłatę wartości nabytego środka trwałego do kosztów uzyskania przychodu skarżący naruszył art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem sformułowano warunki umowy w taki sposób, że formalnie pozwala ona na zaliczenie przedmiotu umowy do majątku leasingodawcy (umowa zawarta na czas oznaczony z prawem nabycia rzeczy przez leasingobiorcę) i tym samym uwzględnienie spłat rat w kosztach uzyskania przychodu leasingobiorcy, co miało na celu wyłącznie powiększenie kosztów uzyskania przychodu ponoszonych kosztów w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec wykazania przez organy podatkowe, że cel stron umowy był inny (nabycie kotła), aniżeli wskazany w umowie (używany przez czas określony za opłatą) zbędne było analizowanie jej postanowień pod kątem kryteriów istotnych według ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. dla zaliczenia przedmiotu umowy do składników majątku stron umowy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] 2001 r. sygn. akt [...], że w wypadku zaliczenia sprzedaży, a nie leasingu kryteria cyt. rozporządzenia nie mają w ogóle zastosowania. W powołanej uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd przyjął, że umowy określone przez strony jako "najem", "dzierżawa" lub nazwą o podobnym charakterze, w tym także terminem "leasing", powinny być w pierwszej kolejności ocenione pod względem zgodności ich nazwy z treścią. W tej fazie badania organy podatkowe mogą brać pod uwagę wszelkie kryteria, a w szczególności zamiar stron i cel umowy (art. 65 § 2 k.c.). Rezultatem wspomnianych czynności może być między innymi zaliczenie umowy stron do kategorii umów sprzedaży, co uzasadniałoby zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), albo zaliczenie jej do umów o podobnym charakterze co najem i dzierżawa, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W pierwszym wypadku kryteria rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129) nie miałyby w ogóle zastosowania, w drugim natomiast byłyby kryteriami wyłącznymi. W ramach postępowania podatkowego organy podatkowe mają wyłączną kompetencję do oceny zebranych materiałów, którą powinny przeprowadzić zgodnie z wyrażoną w art. 191 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zasadą swobodnej oceny dowodów. W tych ramach jak przyjął Sąd w powołanej uchwale będzie się mieścić także prawo oceny treści wszelkich umów cywilnoprawnych (w tym umów leasingu) zawartych przez podatnika, które mogłyby mieć wpływ na wysokość ciążących na nim zobowiązań podatkowych. Treść umowy cywilnoprawnej bowiem i wyrażona w niej wola stron w zakresie, w jakim rzutują na rozmiar obowiązku publicznoprawnego, są elementami prawnopodatkowego stanu faktycznego i dlatego powinny być ustalone i ocenione przez organy podatkowe w toku prowadzonego przez nie postępowania na podstawie wymienionych wyżej przepisów proceduralnych. Odnośnie zarzutu skargi, iż niesłusznie nie uznano za koszt uzyskania przychodów w 2001 r. kwoty [...] zł stanowiącej wartość niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący dokonał inwestycji w obcym środku trwałym (lokalu) i następnie jeszcze przed upływem okresu amortyzacji skarżący rozwiązał umowę najmu lokalu i opuścił ten lokal, pozostawiając dokonaną inwestycję i nie otrzymując rekompensaty od Wynajmującego. Skarżący z tą datą utracił zatem prawo do dalszej amortyzacji. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że niezamortyzowana część inwestycji w obcym środku trwałym nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 22 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wobec braku związku z uzyskanym przychodem. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy I i II instancji nie naruszyły również ogólnych zasad postępowania. Zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.09.2000 r., sygn. akt I S.A./Ka 559/99) zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Na mocy przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają w toku postępowania obowiązek, stosownie do art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Przepis art. 191 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wyraża zarówno zasadę prawdy obiektywnej jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Wynika z niego, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia oraz braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych stwierdzić należy, że zarzuty te nie są poparte konkretnymi argumentami. Organy I i II instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy w sprawie. Organy podatkowe dokonały oceny dowodów opierając się na wszechstronnie rozpatrzonym i kompletnym materiale dowodowym. Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu. Strona zgodnie z dyspozycją przepisu art. 200 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa przed wydaniem decyzji miała możliwość zapoznania się ze zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści. Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).