I SA/Kr 903/96

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie opłaty skarbowej. Izba Skarbowa w K. decyzją z dnia 23 lipca 1996 r. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego K. z dnia 29 kwietnia 1996 r., ustalającą Spółce z o.o. "Lex Media" w K. opłatę skarbową od umowy kupna - sprzedaży licencji na użytkowanie programu komputerowego i bazy danych. Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że z wyłączenia z opłaty skarbowej korzystają tylko te umowy sprzedaży, gdy strona sprzedająca z tytułu zawartej umowy jest podatnikiem podatku od towarów i usług. A ponieważ licencje nie stanowią towaru w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i nie podlegają temu podatkowi, zatem umowa sprzedaży licencji podlega opłacie skarbowej. Decyzję Izby Skarbowej w K. Spółka "Lex Media" zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia. W obszernej skardze zarzuciła naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 5 lit. "a" ustawy o opłacie skarbowej oraz art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 1996 r., po zapoznaniu się z załącznikami do pisma procesowego strony skarżącej pozostawiła rozstrzygnięcie sprawy uznaniu Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej dotyczy wyłącznie czynności cywilnoprawnych wymienionych w ustawie. Umowa licencyjna nie jest wymieniona w art. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./, a zatem nie podlega opłacie skarbowej. Umowa licencyjna na mocy której licencjobiorca nabywa prawo do korzystania z utworu w określonym zakresie tworzy prawo o charakterze majątkowym, nie dochodzi jednak do sprzedaży, a jedynie do wyrażenia zgody przez licencjodawcę na określony sposób z korzystania z dzieła, w tym przypadku z programu komputerowego. Uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 56 ust. 1 tej ustawy.