I SA/Kr 904/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 21 kwietnia 2017 r. nr [...], II. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu zażalenia P. S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 21 kwietnia 2017 r. o nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku P. S. na podstawie własnego tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 16 stycznia 2017 r. obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. w kwocie należności głównej 1.157 zł. W ramach powyższego postępowania doszło do zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego, a doręczenie zobowiązanemu zawiadomienia o powyższym zajęciu nastąpiło w dniu 6 lutego 2017 r. W związku z powyższym zajęciem zobowiązany złożył w dniu 20 lutego 2017 r. skargę na czynności organu egzekucyjnego, zarzucając: 1. dokonanie zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego, który to został już zajęty na gruncie uprzednio wszczętego wobec niego postępowania egzekucyjnego, 2. niewspółmierny charakter zastosowanego środka egzekucyjnego uniemożliwiający bieżące prowadzenie działalności gospodarczej, 3. skierowanie egzekucji administracyjnej do rachunku bankowego, pomimo posiadania przez zobowiązanego nadpłaty podatku VAT, która mogłaby zostać przekazana na pokrycie dochodzonych przez organ egzekucyjny zaległych należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] oddalił powyższą skargę wskazując, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące sposobu i formy dokonania zaskarżonej czynności zajęcia ww. rachunku bankowego. W kwestii nadpłaty podatku i ewentualnego rozliczenia z nią egzekwowanej zaległości organ wyjaśnił, że dopiero w dniu 20 lutego 2017 r., tj. po wszczęciu egzekucji uzyskał informację o braku zaległości w związku z przerachowaniem wpłaty zobowiązanego na zaległość objętą ww. tytułem wykonawczym. W wyniku powyższego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 27 lutego 2017 r. dokonał ograniczenia wysokości dochodzonej należności do kwoty powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył zażalenie, w którym zarzucił: 1. naruszenie art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie wobec skarżącego środka egzekucyjnego, który nie jest współmierny i nie jest najmniej uciążliwy wobec skarżącego, 2. dokonanie zajęcia rachunku bankowego, który został już zajęty na gruncie uprzednio wszczętego przez ten sam organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego, 3. skierowanie egzekucji administracyjnej do rachunku bankowego, pomimo posiadania przez zobowiązanego nadpłaty podatku VAT, która mogłaby zostać przekazana na pokrycie dochodzonych przez organ egzekucyjny zaległych należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, że podczas zajęcia nie doszło do żadnych naruszeń prawa, w szczególności organ zawiadomił zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności. Odpowiadając na pierwszy zarzut zażalenia organ powołał się na brzmienie art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a następnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie było możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, gdyż Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nie posiadał informacji o innych składnikach majątku zobowiązanego, mogących być przedmiotem egzekucji. Podniesiony przez zobowiązanego - dopiero na etapie postępowania zażaleniowego - argument, że organ egzekucyjny miał możliwość prowadzenia egzekucji z innych środków, tj. ze świadczeń z zaopatrzenia społecznego nie znajduje oparcia w stanie faktycznym. Z baz danych urzędu wynika, że świadczenie z ZUS było zasiłkiem chorobowym wypłaconym przez ZUS w 2015 r., natomiast na dzień dokonania skarżonej czynności (t.j. 25 stycznia 2017 r.) organ egzekucyjny nie posiadał wiedzy odnośnie do świadczenia ZUS za 2016 r. (PIT HA za 2016 r. złożono bowiem w lutym 2017 r.). Stwierdzono ponadto, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych, ponieważ rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. Odnosząc się do drugiego zarzutu organ stwierdził, że kierowanie zajęć do tego samego środka egzekucyjnego jest zgodne z przepisami, a poza tym drugie zajęcie ww. rachunku bankowego, które zostało dokonane w innym postępowaniu egzekucyjnym zostało uchylone pismem z dnia 9 lutego 2017 r. Odpowiadając na ostatni zarzut organ odwoławczy przedstawił zakres postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 cyt. ustawy wskazując, że w postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia istnienia egzekwowanego obowiązku. W kwestiach dotyczących powstałych nadpłat oraz ich przerachowań zobowiązany powinien zwrócić się do wierzyciela. Od powyższego postanowienia zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu egzekucyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 § 2 w zw. z art. 1a pkt 12 lit. a w zw. z art. 80 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez zastosowanie wobec skarżącego środka egzekucyjnego, który nie jest współmierny i nie jest najmniej uciążliwy, 2. naruszenie art. 6 § 1 cyt. ustawy, poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 12/2011 w kwocie 1.157 zł, podczas, gdy zaległość ta została rozliczona już przez organ egzekucyjny z posiadaną przez skarżącego nadpłatą w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy postanowienie to winno zostać uchylone przez organ odwoławczy, zgodnie z wnioskiem zażalenia. W uzasadnieniu zarzucono, że organ egzekucyjny nie zweryfikował możliwych do zastosowania środków egzekucyjnych i dokonał zajęcia rachunku bankowego, choć rachunek też był już w tym czasie zajęty, a zaległość egzekwowana na podstawie tego zajęcia wynosiła 91.728,47 zł. Wysokość łącznych zajęć spowodowała, że zobowiązany nie mógł prowadzić bieżącej działalności gospodarczej i naraziła go na znaczne straty. W przedmiotowej sprawie organ posiadał możliwość wyboru środka egzekucyjnego, gdyż mógł skierować egzekucję do świadczeń emerytalnych lub ubezpieczenia społecznego bądź nadpłaty w podatku od towarów i usług, która na powinna zostać w pierwszej kolejności zaliczona na istniejące zaległości podatkowe. Skarżący wskazał ponadto na bezzasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż w dniu wszczęcia tego postępowania skarżący nie posiadał już żadnych zaległości podatkowych, które zostały rozliczone we wcześniejszym czasie z posiadaną przez niego nadpłatą w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, o czym został poinformowany w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację przedstawioną wcześniej w zaskarżonym postanowieniu, a ponadto wyjaśnił, że o braku zaległości dowiedział się po wszczęciu egzekucji, w związku z czym dokonał ograniczenia wysokości dochodzonej należności do kwoty powstałych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1370) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych jednak przyczyn niż powołane w skardze. Przedmiotem rozpatrzenia organu egzekucyjnego było pismo zobowiązanego, zatytułowane przez niego jako "skarga na czynności organu egzekucyjnego", wniesiona na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599). W skardze tej zobowiązany zarzucił m. inn. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niepotrzebne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w związku z zaliczeniem na poczet zobowiązania podatkowego istniejącej nadpłaty. W oparciu o tak sformułowane zarzuty zobowiązany wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej i zwolnienie rachunku bankowego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że instytucja skargi na czynności egzekucyjne została uregulowana w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który w § 1 stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W art. 1a pkt 2 cyt. ustawy zdefiniowano z kolei czynność egzekucyjną jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 54 § 4 cyt. ustawy skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Odrębnym trybem, w ramach którego zobowiązany może szukać ochrony w ramach postępowania egzekucyjnego są z kolei zarzuty zgłaszane na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którymi zobowiązany zapoczątkowuje spór m.in. o dopuszczalność egzekucji, wymagalność obowiązku, czy też podaje w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego. Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 § 1 cyt. ustawy, tj.: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie 7 dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 cyt. ustawy). W orzecznictwie oraz w doktrynie podkreśla się odrębność tych dwóch trybów, z zastrzeżeniem, że skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, przysługuje co do zasady na czynności materialne i nie jest dopuszczalne jej wniesienie w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje inne środki zaskarżenia, np. zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego, albo w sytuacjach, gdy istnieje możliwość wniesienia pozwu do sądu (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt III SA 4503/97; z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3474/06). Należy zwrócić uwagę na to, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03). Nie jest dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 cyt. ustawy również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej; w postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3474/06). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutów sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 cyt. ustawy, także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1, a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Dopuszczenie możliwości wytoczenia w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutów wymienionych w art. 33 cyt. ustawy oznaczałoby w praktyce umożliwienie ich rozpatrzenia po upływie 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 cyt. ustawy. Skargę wnosi się bowiem w dłuższym, 14-dniowym terminie od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej (art. 54 § 4 cyt. ustawy). Prowadziłoby to również do zlania się dwóch trybów, co do których ustawodawca zamierzał zachować odrębność. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że organy potraktowały pismo inicjujące niniejsze postępowanie jako skargę, o której mowa w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kierując się w tym zakresie wskazaniem strony. Zobowiązany zatytułował bowiem pismo jako skarga i złożył je w adekwatnym do tego trybu 14-dniowym terminie. Tymczasem analiza zarówno wskazanych przez stronę zastrzeżeń i związanych z nimi żądań prowadzi do wniosku, że treść pisma odpowiada zarzutom, o których mowa w art. 33 cyt. ustawy. Zobowiązany zarzucił tam wprost zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zarzut z art. 33 § 1 ust. 1 pkt 8) oraz wykonanie obowiązku, które miało się zrealizować poprzez zaliczenie istniejącej nadpłaty w podatku na poczet egzekwowanej zaległości (zarzut z art. 33 § 1 ust. 1 pkt 1). Również cel, który zamierzał osiągnąć zobowiązany w postaci uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej świadczy o tym, że zamierzał do wywołania efektu, który nie może być zrealizowany poprzez skargę na czynności egzekucyjne. Skarga ze swej istoty nie może bowiem zmierzać do unicestwienia postępowania egzekucyjnego i nie polemizuje z zasadnością jego wszczęcia w ogóle lecz zmierza do skłonienia organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu organy przy rozpatrywaniu niniejszej sprawie zbyt pochopnie przyjęły, że wniesione przez skarżącego pismo stanowi skargę, o której mowa w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kierując się nadanym jej przez stronę nagłówkiem. Tymczasem organ egzekucyjny, po otrzymaniu pisma zobowiązanego, powinien ocenić jego treść i ustalić rzeczywisty charakter. Jeżeli pismo takie spełnia wymagania stawiane wobec innego środka prawnego, to organ egzekucyjny powinien potraktować je jako środek prawny i nadać mu bieg we właściwym trybie (por. P. P. M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII). Organy przy rozpatrywaniu sprawy zakres zgłaszanych w postępowaniu żądań i wniosków powinny bowiem odczytywać według ich treści, a nie według nazw nadanych przez uczestników postępowania. W świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma (por. np. wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt III SA 1111/93). Nie ma decydującego znaczenia również tytuł pisma (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 1987 r., sygn. akt III SA 92/87). Zasada, zgodnie z którą ostatecznie sama strona decyduje, jaki ma charakter pismo i czego dotyczy jej żądanie, może być stosowana wyłącznie wtedy, gdy w związku z zachodzącymi wątpliwościami organ administracji wyjaśnił rzeczywistą wolę stron, udzielając jej przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (por. wyrok NSA z dnia 17 września 1992 r., sygn. akt IV SA 949/92). Obowiązek dokładnego wyjaśnienia zakresu zgłoszonych przez stronę w toku postępowania żądań i wniosków wynika z zasady ogólnej postępowania zawartej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03). Ponownie rozpatrując sprawę organy wezmą więc pod uwagę powyższą wykładnię art. 33 oraz art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przez ten pryzmat ocenią charakter pisma zobowiązanego z dnia 20 lutego 2017 r., a następnie rozpatrzą jego zasadność w odpowiednim trybie, w szczególności z uwzględnieniem terminowości wniesienia pisma. Z powołanych wyżej przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. nr 1804 z późn. zm.) Sąd zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.