I SA/Kr 912/09

Sygn. akt I SA/Kr 912/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr), WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009r., sprawy ze skargi H. B. i S. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 marca 2009r Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2003 rok, - s k a r g ę o d d a l a - Zaskarżoną decyzją z dnia 20 marca 2009 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 października 2008 r., Nr[...], którą odmówiono skarżącym H. B. i S. B. umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2003 r. w kwocie 5 512 zł oraz za okres od października do grudnia 2003 r. w kwocie 183,30 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym : Skarżący wnioskiem z dnia 19 stycznia 2006 roku zwrócili się do Prezydenta Miasta o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2003 r. w kwocie 5 512 zł oraz za okres od października do grudnia 2003 r. w kwocie 183,30 zł. Przedmiotowa zaległość powstała w okresie prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej – restauracji w najmowanych lokalu użytkowym w O. Skarżący motywowali swój wniosek trudną sytuacją materialną pogarszającą się z uwagi na obciążenie ich – jako najemców lokalu użytkowego, w którym była prowadzona restauracja - obowiązkiem uiszczenia podatku od nieruchomości za 2003 r. Skarżący podnieśli, że podatek, którym zostali obciążeni został zapłacony w czynszu za wynajmowany lokal. Skarżący dodatkowo wskazali , że są właścicielami domu jednorodzinnego o pow. 130 m² oraz działki o pow. 30 arów znajdujących się w O. Ponadto są właścicielami samochodu osobowego marki Daewoo Lanos, rok produkcji 1999. Roczny dochód S. B. uzyskany w 2005 r. z tytułu renty inwalidzkiej to 12 795,72 zł, a H. B. z tytułu emerytury to 7 888,08 zł. Miesięczne stałe obciążenia skarżący określili na kwotę około 850 zł. Inne okresowe obciążenia to: opał 2.800 zł na rok, ubezpieczenie samochodu 980 zł oraz polisa PZU 4000 zł. Skarżący miesięcznie na wyżywienie przeznaczali kwotę 600 zł dla dwóch osób, samodzielnie prowadzą gospodarstwo domowe, mają troje dzieci, które pomagają rodzicom finansowo tj. przy zakupie węgla, lekarstw, dojazdów do lekarzy, tj. około 200 zł miesięcznie. Skarżący nie są podopiecznymi MOPS lub innych organizacji charytatywnych, nie mają zaciągniętych kredytów, nie zalegają wobec ZUS i Urzędu Skarbowego. Decyzjami z dnia 30 czerwca 2006 r. nr [...]Prezydent Miasta odmówił skarżącym umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za wnioskowany okres. Na skutek odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 29 września 2006 r., nr [...] i z dnia 13 listopada 2006 r., nr [...]zaskarżone decyzje utrzymało w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi skarżących, wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt. I SA/Kr 1921/06 uchylił powyższe decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu I instancji. Jako podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji Sąd wskazał fakt, że organy podatkowe obu instancji nie odniosły się do przesłanki interesu publicznego oraz nie przeanalizowały kwestii jakimi kryteriami kierował się organ podatkowy obniżając stawkę czynszu na 2004 rok wszystkim najemcom. W ocenie Sądu kryteria te winny bowiem zostać oddane ocenie przez organ podatkowy pod kątem ustalenia, czy nie uzasadniałyby one również umorzenia przedmiotowej zaległości. W międzyczasie, w dniu 19 lutego 2007 r. skarżący złożyli wnioski o rozłożenie zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości na raty oraz o umorzenie odsetek za zwłokę. We wniosku oraz w dokumentach go uzupełniających skarżący wskazali, że zakończyli prowadzoną działalność gospodarczą - restaurację "T." ze stratą. Przeszli na świadczenia emerytalne, więc ich dochody są niskie, a koszty utrzymania wysokie z uwagi na chorobę skarżącego. Nie uległ zmianie stan majątku nieruchomego i ruchomego skarżących. Obecnie źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie emerytalne w kwocie 657 zł brutto, a skarżącego świadczenie emerytalne w wysokości 1.150 zł brutto. Stałe miesięczne obciążenia finansowe skarżących opiewają na kwotę ok. 1750 zł plus obciążenia roczne – w kwocie 3850 zł. Ponadto skarżący spłacają kredyt w wysokości 2200 zł. z przeznaczeniem na zakup opału. Decyzjami z dnia 31 lipca 2007 r., Nr [...]i Nr [...]Prezydent Miasta orzekł o odmowie umorzenia odsetek za zwłokę oraz rozłożeniu zapłaty zaległości podatkowej na raty. Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 października 2008 roku odmówił skarżącym umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2003 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazał, że po przeanalizowaniu argumentów zawartych we wniosku, informacji o sytuacji materialnej skarżących oraz zebranych danych nie istnieją podstawy do umorzenia przedmiotowej zaległości. Podkreślił też, że wykonując zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 14 listopada 2007 r. (sygn. akt. I SA/Kr 1921/06) ustalono, że przyczyną obniżenia stawki czynszu w 2004 r., za lokal użytkowy zajmowany przez skarżących na potrzeby prowadzenia restauracji, była chęć złagodzenia przez Prezydenta Miasta skutków przeniesienia obowiązków podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na najemców lokali użytkowych. Zdaniem organu dodatkowe obciążenie najemców lokali użytkowych stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego podatkiem od nieruchomości nie jest zdarzeniem nadzwyczajnym i wyjątkowym uzasadniającym umorzenie zaległości podatkowej. Organ podkreślił, że skarżący otrzymali pomoc ze strony organów, albowiem zaległość z tytułu podatku od nieruchomości została rozłożona na raty, a wpłaty rat dokonywane są w terminach ustalonych w decyzjach je określających. Organ podkreślił, wyjątkowy charakter instytucji umorzenia zaległości podatkowej i stwierdził, że nawet spełnienie przesłanek ustawowych do udzielenia ulgi podatkowej, określonej w art. 67 a Ordynacji podatkowej nie obligują organu do jej zastosowania, albowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie leży granicach uznania administracyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli naruszenie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne rozumienie pojęcia "interes publiczny", naruszenie przepisów postępowania , tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1921/06, a także naruszenie art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte przeanalizowanie przesłanki występowania w sprawie interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem zaległości i poprzez prowadzenie sprawy w sposób naruszający zaufanie do organów poprzez dokonanie odmiennej oceny tych samych faktów w niniejszej sprawie i w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Organ odwoławczy decyzją z dnia 20 marca 2009 roku utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji stwierdziło, że sytuacja opisana we wniosku skarżących nie jest wyjątkowa i nie daje podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Stwierdzono, że organ pierwszej instancji zebrał materiał dowodowy w sposób wystarczający do załatwienia sprawy i wykonując zalecenia zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1921/06, dokonał prawidłowej interpretacji pojęcia "interes publiczny", a także rozważył istnienie tej przesłanki. Odpowiadając na zarzut prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, stwierdzono, że przesłanki umorzenia zaległości i rozłożenia jej na raty zostały przez ustawodawcę tak samo określone, jednak charakter tych ulg jest różny i ustawowe przesłanki winne zostać ocenione także z punktu widzenia charakteru przyznawanych ulg podatkowych. Organ podkreślił, że wpłaty rat dokonywane są w wyznaczonych terminach, co potwierdza, że zapłata zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości leży w granicach realnych możliwości podatników bez obawy zagrożenia dla ich egzystencji. Na powyższą decyzję skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji. Skarżący powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej wykładni przesłanek umorzenia zaległości podatkowej, albowiem interpretując je nie powinno było kierować się rodzajem ulgi, o którą starali się skarżący (rozłożenie na raty lub umorzenie zaległości podatkowej). Zdaniem skarżących przesłanki do zastosowania obu w/w ulg są identyczne i powinny być oceniane według takich samych kryteriów. Skarżący podnieśli, że skoro organy podatkowe w sprawach o rozłożenie zaległości podatkowej na raty uznały istnienie interesu społecznego oraz istotnego interesu obywatela, również w niniejszej sprawie w tym samym stanie fatycznym, powinny były uznać istnienie takiego interesu. Skarżący zarzucili, że dokonanie w tych samych okolicznościach odmiennej oceny sytuacji skarżących świadczy o naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżących powyższe świadczy także, iż wbrew zaleceniom Sądu zawartym w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1921/06 organy podatkowe nie wyjaśniły swojej niekonsekwencji przy wydawaniu decyzji w sprawie ulg podatkowych. Ich zdaniem organy nie wykonały również polecenia Sądu w zakresie ustalenia jakimi kryteriami kierował się Prezydent Miasta obniżając najemcom czynsze oraz w zakresie oceny tych kryteriów ze względu na przesłanki opisane w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, przez co naruszyły treść art. 153 Ordynacji podatkowej. Tym samym nadal nie została należycie rozważona kwestia występowania w sprawie "interesu publicznego", co z kolei dowodzi naruszenia normy zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej - P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzje dotyczące ulg podatkowych wydawane przez organy podatkowe w trybie art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) należą do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, odroczyć lub rozłożyć na raty zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę. Ustawodawca w wyżej wskazanym przepisie pozostawił zatem do wyłącznej kompetencji organów podatkowych ocenę, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" w umorzeniu zaległości podatkowych, a więc za rezygnacją przez Skarb Państwa z wierzytelności podatkowej. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody zarówno w wykładni pojęć: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" jak i oceny sytuacji faktycznej. W razie stwierdzenia, że dany przypadek mieści się hipotezie normy art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, będzie mógł go zastosować . Oznacza to, że stwierdzenie wystąpienia jednej z przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia czy zaległość podatkowa, odsetki od tej zaległości mogą być umorzone. Umorzenie zaległości podatkowych skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego (zobowiązania do zapłaty odsetek) . Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, bowiem Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu kwot , w związku z tym instytucja umorzenia winna mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach szczególnie uzasadnionych. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż "ważny interes podatnika" występuje w sytuacjach, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. Są to oczywiście jedynie przykładowe sytuacje. Przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej , czy też odsetek od tej zaległości jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę. Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, należy stwierdzić, że kontrola Sądu sprowadza się do oceny czynności prowadzonego postępowania podatkowego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych i prawidłowości ich oceny . Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż organ odwoławczy nie sprostał tym wymogom. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe wykonały zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1921/06. W decyzjach obu instancji dokonano interpretacji pojęcia "interesu publicznego" oraz zbadano istnienie tej przesłanki w sprawie. Znajduje to wyraz w uzasadnieniach decyzji gdzie przywołano stanowisko doktryny w tym zakresie oraz przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych odnosząc się jednocześnie do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego organy podatkowe nie dopatrzyły się zaistnienia przesłanki "interesu publicznego". Organy podatkowe przeanalizowały także kwestię jakimi kryteriami kierował się organ podatkowy obniżając stawkę czynszu na 2004 rok wszystkim najemcom pod kątem czy nie uzasadniałyby one również umorzenia przedmiotowej zaległości. W tym celu zwrócono się do Zarządu Budynków Mieszkalnych i ustalono, że obniżka ta nastąpiła w celu złagodzenia skutków dodatkowych opłat podatkowych nałożonych na najemców lokali użytkowych w związku ze zmianą ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od 1 stycznia 2003 r. Organy podatkowe przyjęły, że przyczyny obniżki nie mają wpływu na umorzenie zaległości podatkowej, czym w ocenie Sądu nie naruszyły granic uznania administracyjnego. Wobec powyższego w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza zaskarżonej decyzji, jak również dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, dowodzi, że dostatecznie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku niniejszego postępowania. Organy rozstrzygały sprawę w oparciu o fakty wskazane przez skarżących. Zatem przesłanki umorzenia wynikające z art. 67 a § 1 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zostały prawidłowo ocenione w kontekście osobistej sytuacji majątkowej skarżących, również z uwzględnieniem okoliczności stale przez nich podnoszonych, że trudna sytuacja materialna wynika min. z okoliczności od nich nie zależnej, tj. z faktu obciążenia ich obowiązkiem podatkowym z tytułu najmu lokalu użytkowego pomimo tego, że dotychczas uiszczany czynsz za przedmiotowy lokal zawierał w sobie podatek od nieruchomości. Słuszne jest stanowisko organów, że okoliczności tych nie sposób ocenić jako nadzwyczajnych z obiektywnego punktu widzenia, podatnicy wskutek tych zdarzeń bezspornie mogli przejściowo przechodzić trudności finansowe, ale nie wykazano, że pociągnęły one za sobą trwałe skutki w postaci utraty majątku, czy utraty wszelkich źródeł dochodu. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że nie wystąpiły przesłanki zarówno dotyczące "ważnego interesu podatnika" jak i "ważnego interesu publicznego" uzasadniające zastosowanie art. 67a Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu w przeciwieństwie do decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej z punktu widzenia przesłanki "interesu publicznego" prowadziłaby w zaistniałej sytuacji do pozbawienia Skarbu Państwa przysługujących mu należności, co sprzeciwiałoby się zasadzie powszechności opodatkowania. Zatem pomimo tego, że przesłanki umorzenia i rozłożenia zaległości na raty zostały sformułowane w sposób tożsamy, to jednak przy wydawaniu rozstrzygnięcia należy mieć na uwadze zgoła odmienny skutek zastosowania każdej z ulg. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób wszechstronny i wnikliwy zebrały i rozpatrzyły wszelkie okoliczności sprawy, czego konsekwencją było ustalenie braku przesłanki "interesu publicznego" w udzieleniu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Tym samym zarzut naruszenia art. 67 § 1 a oraz art. 122 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, który wyraża zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Skarżący wywiedli naruszenie w/w zasady z faktu, że w decyzjach o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty uznano istnienie "interesu publicznego", a w przypadku umorzenia zaległości podatkowej takiego interesu nie stwierdzono. Zdaniem skarżących organy podatkowe w tych samych okolicznościach dokonały odmiennej oceny sytuacji skarżących. W ocenie Sądu przy wykładni "interesu publicznego" należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak równość, sprawiedliwość, bezpieczeństwo. Niedookreśloność pojęcia "interes publiczny" wymaga każdorazowego dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, jakie mogą kryć się pod tym pojęciem (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2000 r., III SA 181/99, LexPolonica nr 350461). W pojęciu "interesu publicznego" mieści się także zasada powszechności opodatkowania. Tym samym organy podatkowe wydając decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej dokonały oceny skutków rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady powszechności opodatkowania i uznały, że nie zachodzi przesłanka "interesu publicznego" w wydaniu rozstrzygnięcia, którego skutkiem byłoby trwałe pozbawienie Skarbu Państwa wierzytelności. Natomiast w przypadku wniosku o rozłożenie zaległości na raty stwierdzono, że taki interes istnieje, albowiem skutkiem takiego rozstrzygnięcia Skarb Państwa nie zostanie pozbawiony środków z tytułu podatku od nieruchomości, a jedynie ich pełna zapłata zostanie rozłożona w czasie. Zatem w ocenie Sądu, ustalenie na podstawie tych samych okoliczności faktycznych istnienie "interesu publicznego" w sprawie o rozłożenie zaległości podatkowej na raty i jednocześnie nie istnienie takiego interesu w sprawie o umorzenie zaległości podatkowej nie narusza zasady określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe obu instancji analizując stan faktyczny sprawy udzieliły jednoznacznej odpowiedzi w kwestii wystąpienia drugiej przesłanki "ważnego interesu podatnika" i stwierdziły, że nie kwestionują, że skarżący znajdują się w trudnej sytuacji majątkowej, ale nie uznały tego za okoliczności wyjątkowe dające podstawę do umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Podkreślono także, że po rozłożeniu zaległości podatkowej na raty wpłaty rat dokonywane są w wyznaczonych terminach, z czego wynika, że zapłata zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości leży w granicach realnych możliwości podatników bez obawy zagrożenia dla ich egzystencji. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Ponadto należy zauważyć, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie wskazali, żadnych innych, nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za jego uznaniem, a byli przecież zawiadamiani o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Oznacza to, że organy podatkowe należycie zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, stwarzając możliwość uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie, złożenia dodatkowych wyjaśnień. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. ( II FSK 198/07), "to co jest ważnym interesem dla podatnika nie może być określane przez organ podatkowy, lecz wyłącznie przez tego podatnika. Organ bowiem upoważniony jest jedynie do oceny przedstawionego przez podatnika własnego interesu z punktu widzenia interesu publicznego". W opinii Sądu, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdza, że wobec okoliczności wskazanych przez skarżących we wniosku prawidłowo odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniających umorzenie odsetek od zaległości podatkowych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oparciu o przepis o art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.