I SA/Kr 928/10

Sygn. akt I SA/Kr 928/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 marca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. - skargę oddala - I. Postępowanie przed organami 1. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania (na skutek uchylenia poprzedniej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08 uchylającym decyzję organu odwoławczego) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 22 grudnia 2009r. nr [...] określił "S" Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w kwocie 64 646 zł. 2. W wydanej decyzji organ kontroli skarbowej w oparciu o art.15 ust.4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwoty 173 275,15zł z tytułu: - zakupu i montażu ogrodzeń w ramach zadania II na kwotę 133 956,40zł, - wykonania dróg, chodników i podjazdów w ramach zadania II na kwotę 38 128,11zł., - zakupu znaków drogowych na kwotę 1 190,64zł. W ocenie organu sprzedaż usług ( w ramach umów zawartych ze Spółdzielnią "M" w W. ) związanych w poniesionymi ww. wydatkami nastąpiła dopiero w 2005r. i dopiero w trym roku podatkowym możliwe było zaliczenie poniesionych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodu 3. Dodatkowo w oparciu o art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ ponownie zakwestionował wykonanie robót dotyczących ocieplenia poddaszy, wykonania barierek na balkonach, układania terakoty na balkonach, tarasach i schodach wejściowych oraz wykonania drenażu i kanalizacji deszczowej. Zdaniem organu usługi te w ogóle nie zostały wykonane przez wykonawców je fakturujących lub też Spółka nie uzyskiwała związanego z nimi przychodu. 4. W wniesionym odwołaniu pełnomocnik strony skarżącej powtórzył dotychczasowe zarzuty zawarte we wszystkich poprzednich odwołaniach (od poprzednio wydanych decyzji: z dnia 4 stycznia 2006r., 17 sierpnia 2006r., 24 kwietnia 2008r.) sprowadzające się do zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), a także art.121 i 124 oraz 187 §1 tejże ustawy oraz art. 652 ustawy z dnia - Kodeks cywilny poprzez niezastosowanie w sprawie zasad określonych w tym przepisie, a dotyczących odpowiedzialności wykonawcy za szkody powstałe na terenie budowy. 5. Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 19 marca 2010r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 grudnia 2009r. i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w kwocie 31 723 zł. 6. Na zmianę decyzji wpłynął fakt, że organ odwoławczy uznał, że nie zdołano uzyskać jednoznacznych dowodów pozwalających ustalić, kiedy strona skarżąca uzyskała sporny przychód – wobec powyższego organ odstąpił od kwestionowania możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu roku 2004 wydatków w związku z brakiem przychodów w roku 2004. 7. Natomiast organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, przyjął, że część zaliczonych do kosztów uzyskania przychodu wydatków nie dokumentuje rzeczywiście wykonanych prac (a także odsprzedanych Spółdzielni), co w związku z art.15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uprawniało strony skarżącej do zaliczenia w ciężar kosztów poniesionych wydatków. Ponadto organ zaznaczał, ze prawidłowość dokonanych w tym zakresie ustaleń została potwierdzona w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08. Powyższe ustalenia dotyczyć miały: - ocieplenia poddaszy, - wykonania barierek na balkonach, - układania terakoty na balkonach, tarasach i schodach wejściowych, - wykonania drenażu i kanalizacji deszczowej. 8. Organ wskazywał, że strona skarżąca wykonywała w 2004 r. roboty budowlane na podstawie trzech odrębnych umów zawartych ze Spółdzielnią Mieszkaniowo-Budowlaną "M" z siedzibą w W. W ramach tych robót wybudowano domy mieszkalne w zabudowie szeregowej przy ul. A. (tzw. zadanie II) wraz z dwoma domami typu "bliźniak" przy ul. O. w W; domy w zabudowie szeregowej przy ul. A. w W. (tzw. zadanie III) oraz budynek handlowo-usługowy przy ul. A. Spółka zatrudniała dalszych podwykonawców, z którymi rozliczenia organ kontroli skarbowej po części zakwestionował. Ustalono mianowicie, że domy mieszkalne w zabudowie szeregowej były sprzedawane następnie przez ww. Spółdzielnię w stanie wykończenia ściśle określonym w umowie pomiędzy przyszłymi właścicielami a tą Spółdzielnią. Stwierdzono jednak, że w rzeczywistości stan wykończenia w momencie sprzedaży domów ( w ramach "zadania II") był znacznie szerszy, aniżeli ten, którego realizację miała wykonać strona skarżąca w ramach umowy nr 1/2003 z dnia 15 września 2003 r.– roboty te określono jako "zadanie II". To samo dotyczyło umowy nr 1/2004 z dnia 1 czerwca 2004 r. (aneks z 15 lipca 2004 r.), w ramach której wykonano roboty określone jako "zadanie III". Organ przyjął, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu w związku wykonywaniem robót dokumentowanych fakturami, przy czym usługi te w rzeczywistości nie zostały wykonane. Zakwestionowane zostały faktury wystawione przez T.K. i R.G. (dotyczące prac przy ocieplaniu poddaszy i wykonaniu barierek). Organ uznał również, że prace dokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę R. P. wprawdzie zostały wykonane, ale nie dotyczyły usług, za które Spółka wykazywała należne przychody – nie mogły wiec zostać uznane za koszt uzyskania przychodu na zasadzie ww. art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Podobnie, w związku z brakiem należnych przychodów w zakresie prac przy kanalizacji i drenażu, zakwestionowano koszty robót związanych z tymi pracami. II. Postępowanie przed sądem administracyjnym 1. W wniesionej skardze Spółka domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegających na nieuznaniu za koszty uzyskania przychodu wydatków na zakup usług i towarów wymienionych w decyzji; naruszenie art.210 §1 pkt 6 i §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; naruszenie art.229 oraz 180 §1, art.187 §1 i art.188 w zw. z art. 235 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie przesłuchania świadków P.P. i D.W.; naruszeniu art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) polegające na pominięciu w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wbrew związaniu organu podatkowego w tym zakresie oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08. 2. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że niedopuszczalne jest aby organy obciążały podatnika konsekwencjami braku wyjaśnień innych podmiotów. Wskazała, że liczyła, iż organ odwoławczy ponowi próbę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania ale tak się nie stało. Ponadto Spółka podniosła, że zakwestionowane faktury za usługi i za zakupione materiały w rzeczywistości dokumentują faktycznie wykonane prace i wydatki związane z wykonanymi robotami. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Podkreślił, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy uznał za zasadne koszty w kwocie 173 275,15zł. III. Rozważania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość ustalenia stanu faktycznego tj. czy zakwestionowane w decyzji wydatki na ocieplenie poddaszy i wykonanie barierek na balkonach zostały poniesione na podstawie dokumentów potwierdzających wykonanie w rzeczywistości tychże usług, a także czy wydatki na układanie terakoty na balkonach, tarasach i schodach wejściowych oraz wykonanie drenażu i kanalizacji deszczowej mają związek z przychodami, które Spółka uzyskała od Spółdzielni. 1. Istotne jest przy tym na ile organy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu były związane oceną prawną zawartą w ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08 co do prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych w spornym zakresie. Nie budzi bowiem zastrzeżeń, że ustalenia polegające na braku wykonania w rzeczywistości usług dokumentowanych zakwestionowanymi fakturami lub brak przychodów dotyczących zakwestionowanych wydatków (nawet w rzeczywistości faktycznie poniesionych) powoduje prawidłowość uznania przez organy, że tego typu wydatki nie mają związku z przychodem na zasadzie art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 3. W ocenie Sądu stan faktyczny będący podstawą zastosowania w sprawie ww. art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych został przez organy podatkowe ustalony prawidłowo. 4. Organy prawidłowo ustaliły, że tylko część wykonanych prac (i sfinansowanych przez Spółkę) miała związek z należnymi jej od Spółdzielni przychodami. W rezultacie skoro Spółdzielnia nie osiągała przychodów związanych z układaniem terakoty na balkonach, tarasach i schodach wejściowych oraz wykonaniem drenażu i kanalizacji deszczowej ponieważ zakres prac określonych w umowach i fakturowanych dla Spółdzielni był węższy, a i Spółka nie osiągnęła faktycznie przychodów za dodatkowe prace to wydatki poniesione na wykonane w ten sposób usługi nie mogły mieć związku z przychodem w rozumieniu ww. art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 5. Podobnie prawidłowo organy ustaliły, że faktury (będące podstawą zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu) wystawione przez T.K. i R.G. nie dokumentują rzeczywistych usług, są tzw. "pustymi fakturami". W efekcie wartość tego typu wydatków również nie mogła zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu w związku z ww. art.15 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 6. Analizując prawidłowość przeprowadzonego w powyższym zakresie postępowania dowodowego, zdaniem Sądu, należy zaznaczyć, że wprawdzie art.153 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – niemniej jednak nie powoduje to, że ustalenia co do stanu faktycznego muszą pozostać niezmienione również na etapie ponownie prowadzonych przez organy postępowań w związku z uchyleniem przez sąd ich decyzji. 7. Związanie organów i sądu oceną prawną co do prawidłowości ustaleń faktycznych w trybie ww. art.153 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym (podatkowym) ma tylko takie znaczenie, że strona nie może skutecznie ponownie zarzucać organom w skardze do sądu administracyjnego błędów w zasadach gromadzenia i oceny dowodów na okoliczność prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, chyba, że w ponownie prowadzonym postępowaniu strona powoła nowe dowody w sprawie i wykaże, że zaniechanie ich przeprowadzenia lub też błędna ocena tych dowodów doprowadziła do błędnie ustalonego stanu faktycznego. Kontrolujący ponownie wydane decyzje sąd administracyjny jest związany poprzednio wyrażoną oceną prawną ale co do stanu faktycznego ustalonego na dzień wydania decyzji poprzednio kontrolowanej przez sąd administracyjny. Kontrolując natomiast nowowydaną decyzję sąd bada m.in. czy nie doszło do naruszeń przepisów postępowania w rozumieniu art.145 §1 pkt 1 lit.b) i c) cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to zarówno w zakresie wszystkich dotychczasowych postępowań, o ile orzekający poprzednio sąd nie wyraził w tej części swojej oceny prawnej, a także w zakresie ponownie prowadzonego postępowania - zakończonego decyzjami kontrolowanymi po raz pierwszy w toku postępowania sadowoadministracyjnego. 8. W realiach rozpoznawanej sprawy orzekający poprzednio WSA w Krakowie w ww. wyroku z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08 odnosząc się do spornego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wskazał, (roboty dotyczące wykonania m.in. ociepleń na poddaszach przedmiotowych budynków mieszkalnych oraz barierek balkonowych, robót w zakresie drenażu i kanalizacji deszczowej oraz układania terakoty na balkonach, jak również zakupy materiałów budowlanych, związanych z ww. robotami), że: "W ocenianym zakresie organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, zgodnie z zasadą legalności wyrażoną w art. 120 O.p. Nie sposób także uznać, iż wbrew dyspozycji art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jeśli takie wątpliwości w tym zakresie, jak i w zakresie innych zarzutów proceduralnych, istniały przed wydaniem zaskarżonych decyzji organów I i II instancji, to po dwukrotnym ponownym postępowaniu w sprawie wszelkie kwestie i wątpliwości, w takim zakresie, w jaki organy podatkowe były w stanie zebrać materiał dowodowy i wyjaśnić zasadność przyjętych założeń, wątpliwości takich nie ma. W toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a następnie, działając w zgodzie z art. 191 O.p., organy podatkowe dokonały oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kwestia trafności tej oceny, a zatem stwierdzenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy w rozpatrywanych sprawach określone roboty miały w ogóle miejsce, w jakim okresie, oraz jeśli tak, to czy zostały następnie sprzedane Spółdzielni "M" (zgodnie z zawartymi umowami w zakresie zadania II i III, protokołami odbioru robót budowlanych oraz wystawionymi przez Spółkę fakturami), to podstawowa kwestia sporna w sprawie. Według składu orzekającego sporna kwestia ocieplenia poddaszy (na takie bowiem usługi zostały wystawione sporne faktury) przez firmę T. K. oraz firmę R. G. została przez organy podatkowe oceniona prawidłowo. Nawet jeśli firmy te wykonały jakieś usługi, to nie sposób ustalić, w jakim zakresie oraz czy Spółka osiągnęła z tego tytułu przychód. Jednakże nie może być mowy o tym, iż ocieplono poddasza, gdyż taki prac nie przewidywały umowy zawarte pomiędzy Spółką a Spółdzielnią, nie ma o nich mowy w protokołach odbioru robót budowlanych, a fakt, iż poddasza nie były ocieplone, potwierdzony został ponadto zeznaniami kilkudziesięciu mieszkańców osiedla. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Spółki, zeznania T.K. są sprzeczne, i jako takie niewiarygodne, gdyż raz zeznał on, iż wykonał usługi, o których mowa w fakturze (ocieplenia poddaszy), a następnie (zgodnie z wersją obrony przyjętą przez Spółkę), iż wykonywał roboty poprawkowe w związku z wiosennym zalaniem dachów. Zeznania mieszkańców oraz samego T.K. wskazują na to, iż szkody były nieznaczne. Przeczą temu zeznania kierownika budowy (z ramienia Spółki). Kolejny fakt przemawiający na niekorzyść Spółki to okoliczność, iż za dachy odpowiadał inny podwykonawca (firma "F"). Dlatego też, choć nie sposób ustalić, jakie poprawki wykonano, nie sposób również uznać, iż faktury wystawione z w/w tytułu przez T. K. oraz R. G. dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Jeśli Spółka poniosła z tego tytułu koszty, to nie są one związane z przychodami przez nią ujawnionymi. Nie mogą też zatem stanowić kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p, a w konsekwencji podatek naliczony z nich wynikający nie podlega rozliczeniu. Nie sposób się również dopatrzeć w aktach sprawy takiego postępowania, które by naruszało art. 180 § 1 O.p., stanowiący, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. To samo dotyczy art. 188 O.p., zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Odnosi się to także do wniosku Spółki o uzupełniające przesłuchanie T. K. W ocenie tut. Sądu organy podatkowe postąpiły zgodnie z prawem. W/w był przesłuchiwany dwukrotnie w charakterze świadka. Odnośnie spornych barierek balkonowych zeznał, podobnie jak inny świadkowie, iż ich nie wykonywał. Okoliczności sprawy wskazane przez organy I oraz II instancji wskazują niezbicie, iż w/w przedsiębiorca wystawił tzw. "pustą" fakturę ("kosztową"). Dlatego też, zgodnie z art. 188 zd. 3 O.p. oraz zasadą szybkości postępowania i ekonomiki procesowej, wyrażoną w art. 125 § 1 O.p., nie było potrzeby ponownego przesłuchania T. K.. Kto w rzeczywistości wykonał sporne barierki balkonowe, tego nie sposób było ustalić. Skarżąca nie zgłaszała nowych wniosków dowodowych, ani też nie wskazał źródeł, na podstawie których organy podatkowe mogłyby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe w tym zakresie. Trzecie przesłuchanie tej samej osoby, w tej samej sprawie, po upływie jeszcze dłuższego czasu od zaistniałych zdarzeń, byłoby niezasadne" 9. Przytoczywszy powyższy wywód, zdaniem Sądu istotny dla przyjęcia, że ocena prawidłowości ustaleń faktycznych została dokonana przez poprzednio orzekający sąd w zakresie tożsamym z kontrolowanym w niniejszym postępowaniu – należy zgodzić się z organami, że Spółka nie wskazała w zasadzie na żadne nowe okoliczności dotyczące spornych wydatków, które miałyby jej zdaniem zmienić ustalenia stanu faktycznego. 10. Słusznie organ zauważył, że w dokumentach znajdują się umowy (k.73 i 81-84) dotyczące podstawowych robót w zakresie wykonywania (umowa z dnia 15 września 2003r. i 30 czerwca 2004r.) przez "F" pokryć dachowych i robót dekarskich, co potwierdzały również kosztorys (na pokrycie folią) i umowa ze Spółdzielnią "M" z dnia 15 września 2003r. Domaganie się więc przesłuchania wspólników "F" sc na okoliczność ociepleń poddaszy przez T.K. było o tyle niezasadne, że Spółka ta nie wykonywała ociepleń poddaszy, ale wykonywała pokrycia dachowe, roboty dekarskie i montaż okien. Sąd uznał więc, że podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia art.180 §1 i art.187 §1 oraz art.188 w zw. z art.235 Ordynacji podatkowej są niezasadne. 11. Odnosząc się również do pozostałych spornych elementów zaskarżonej decyzji orzekający Sąd w pełni podziela pogląd zawarty w ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2009r. I SA/Kr 1336/08 wskazujący, że w sprawie robót wykonanych przez firmę R.P. (układanie terakoty na balkonach, tarasach i schodach), zarzuty naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej również były niezasadne. Orzekający poprzednio sąd zauważył, że argumentacja Spółki, iż pomimo zapłaty w całości przez Spółdzielnię za fakturę pewne roboty nie zostały wykonane, jest sprzeczna z zeznaniami kierownika budowy oraz inspektora nadzoru budowlanego. Prezes Spółki, mimo oświadczenia, iż przedłoży przeciwstawne dowody, nie uczynił tego ani nie wskazał ich źródła. Z zebranych dowodów wynika, iż roboty te RP. jednak wykonał, i to nie w zakresie poprawkowym, jak to podnosiła Spółka, lecz układał izolacje i kładł płytki po raz pierwszy. Uszkodzenia i zalania miały natomiast miejsce wewnątrz budynku. Z okoliczności tych wynika, iż w/w wykonał czynności, których Spółka następnie nie odsprzedała Spółdzielni, a zatem wydatki poniesione z tego tytułu nie są związane ani bezpośrednio ani pośrednio z przychodami. Należy zauważyć, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Spółka nie powołała żadnych innych dowodów w sprawie stąd i w tym zakresie Sąd uznał ustalenia faktyczne organów za prawidłowe. 12. Niezasadne, a wręcz niezrozumiałe są zarzuty dotyczące braku uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zaskarżona decyzja takie uzasadnienie posiada, powołuje też mające znaczenie w sprawie przepisy prawa. Posiłkowanie się przez organ w swojej decyzji odwołaniem do ustaleń faktycznych dokonanych na poprzednich etapach postępowań kontrolnych czy podatkowych w kontekście art.153 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w sposób opisany powyżej) było uprawnione i w żaden sposób nie mogło być interpretowane jako brak uzasadnienia faktycznego czy prawnego decyzji. 13. Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż organy podatkowe nie dopuściły się w zakresie wskazanym w skardze, naruszeń przepisów postępowania, ani innych możliwych naruszeń prawa procesowego, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. 14. W oparciu o powyższe Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.