I SA/Kr 938/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że podjęcie egzekucji kwoty wyliczonej należności podatkowej (powiększonej o należne odsetki oraz ewentualne koszty prowadzenia egzekucji) doprowadziłoby z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością do naruszenia płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa, a tym samym mogłoby wywrzeć trudne do odwrócenia skutki dla kondycji prowadzonej spółki włącznie z jej upadłością. Ewentualny zwrot wyegzekwowanej kwoty nie stanowiłby natomiast wystarczającego naprawienia mogącej powstać szkody. Zwrot świadczenia nie doprowadziłby bowiem do odzyskania przez spółkę jej nadszarpniętej pozycji rynkowej, czy też dobrego imienia. Tym samym skarżąca uważa, że w przedmiotowej sprawie z całą pewnością spełniona została definicja pojęcia znacznej szkody przez którą należy rozumieć taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżąca podniosła, że utrata dobrze prosperującego przedsiębiorstwa nie będzie mogła być w okresie późniejszym zrekompensowana przez zwrot równowartości wyegzekwowanego roszczenia. Zdaniem skarżącej również przesłanka trudnych do odwrócenia skutków, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków – została w niniejszej sprawie spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Podobnie w postanowieniu z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2060/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został sformułowany w sposób ogólny, bez wskazania na konkretne okoliczności, które świadczyłby o tym, iż w przedmiotowej sprawie faktycznie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności zauważyć należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych danych obrazujących sytuację materialną prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że obowiązek zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji spowoduje naruszenie płynności finansowej przedsiębiorstwa. Wobec braku informacji odnoszących się do sytuacji finansowej skarżącej, Sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na skarżącą zobowiązania do jej rzeczywistej sytuacji majątkowej, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Brak we wniosku argumentacji odnoszącej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.