I SA/Kr 946/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Urszula Zięba Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2015 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. z siedzibą w A. od decyzji Burmistrza W. z dnia 27 stycznia 2017r., znak: [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r., 2014r. i 2015r., działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze zm.; dalej jako: "o.p.") w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. i Dz. U. z 2014r. poz. 849 ze zm.; dalej jako: "u.p.o.l.") – decyzją z dnia 30 czerwca 2017r. o nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 27 stycznia 2017r., znak: [...] Nr [...], Burmistrz W. odmówił A. sp. z o.o. z siedzibą w A. stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r., 2014r. i 2015r. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, iż rozstrzygając sprawę, wziął pod uwagę wytyczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w: postanowieniu z dnia 15 lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania o stwierdzenie nadpłaty, decyzjach z dnia 6 maja 2016r. nr [...] dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2013-2015 względem A. oraz decyzji z dnia 20 września 2016r., nr [...] w zakresie stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r., 2014r. i 2015r. Organ I instancji wskazał, że w dniu 30 września 2015r. podatnik złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty za lata 2013-2015 wraz z korektami deklaracji podatkowych. Spółka podała, iż w okresie od grudnia 2013r. do czerwca 2015r. błędnie opodatkowała budynek hali o powierzchni użytkowej 8 040 m2, położony na działce nr [...] w W., według stawki właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Burmistrz W. przesłuchał prezesa zarządu Spółki - A. K. oraz kierownika robót budowlanych, polegających na rozbiórce budynków na działkach nr [...] i [...] w W. - J. D.. Ponadto organ I instancji wystąpił do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. z wnioskiem o udostępnienie materiałów centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dotyczących obiektów na działce nr [...] w W.. Organ podatkowy zwrócił się też do Starostwa Powiatowego w W. oraz Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. o przekazanie dokumentacji budynku hali, posadowionego na działce nr [...] w W.. Organ I instancji ustalił, że roboty budowlane w przedmiotowym budynku rozpoczęto po dokonaniu zgłoszenia prac remontowych. Ich rezultatem miało być odtworzenie poszycia dachu i wypełnienie ścian hali. Z wyjaśnień A. K. i świadka oraz innych dowodów nie wynika, aby zamiarem i efektem prowadzonych prac miała być rozbiórka obiektu (brak stosownych wniosków i uzyskanych pozwoleń na tego typu prace). Ponadto w ocenie organu I instancji przesłany przez Starostwo Powiatowe w W. wniosek o pozwolenie na budowę, sporządzony przez W. sp. z o.o. w dniu 5 sierpnia 2016r., uzupełniony w dniu 19 sierpnia 2016r., obejmujący przebudowę i zmianę sposobu użytkowania hali przemysłowej na budynek produkcyjno-usługowy oraz budowę budynku technicznego (kotłowni) potwierdza, iż w stosunku do obiektu planowane są dalsze prace budowlane, w zakresie szerszym, niż dotychczas zgłoszone do stosownych organów, które - po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń -mają doprowadzić do umożliwienia wykorzystania budynku przez właściciela. Burmistrz W. dodał także, że okoliczności niemożności wykorzystania obiektu do prowadzenia zamierzonego profilu działalności, ze względu na ograniczenia płynące z zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, nie sposób uznać za wadę techniczną przedmiotowego budynku. Organ I instancji zwrócił uwagę na zarysowaną w orzecznictwie linię, w świetle której dopiero całkowite i trwałe pozbawienie obiektu budowlanego dachu powoduje, iż przestaje on być budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W przekonaniu organu podatkowego analogiczne założenia należy przyjąć podczas badania skutków pozbawienia obiektu ścian. Również w tym przypadku istotne znaczenie ma trwałość tych działań. Zdaniem Burmistrza W., obecnego stanu technicznego budynku nie można uznać za nierokujący zmian. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego organ I instancji skonstatował, że nie świadczy on o wystąpieniu "względów technicznych", uniemożliwiających wykorzystanie ww. hali w działalności gospodarczej. Organ podatkowy poddał analizie ewidencję środków trwałych, uzyskaną od strony, obejmującą dane na dzień 31 grudnia 2012r. i na dzień 31 grudnia 2013r. Sprawdzenie danych zawartych w ww. ewidencji nie przyniosło jednak efektów, gdyż posiadane przez Spółkę nieruchomości w W. nie zostały wpisane na listę środków trwałych. Organ I instancji zauważył, iż podatnik przedstawił, jako dowód w sprawie, zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia remontu (robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę) z dnia 12 lipca 2013r. Zakres prac miał polegać na remoncie ścian zewnętrznych i elementów konstrukcji hali produkcyjnej, poprzez usunięcie istniejącego poszycia ścian zewnętrznych, oczyszczeniu i zabezpieczeniu antykorozyjnym i przeciwpożarowym elementów konstrukcji budynku oraz wykonaniu poszycia ścian z płyt warstwowych. Z informacji pozyskanej ze Starostwa Powiatowego w W. w dniu 24 listopada 2016r. wynika, że decyzją z dnia 29 lipca 2013r. Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia ww. zgłoszenia, podnosząc, iż inwestor winien uzyskać pozwolenie na planowany zakres robót w formie decyzji. Podatnik zataił przed organem podatkowym istnienie sprzeciwu Starosty [...] (nie przedłożył organowi podatkowemu ww. decyzji). W ocenie organu I instancji, zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że inwestor nie dążył do trwałej rozbiórki spornego obiektu. Nie dokonał żadnego zgłoszenia, nie wnioskował o uzyskanie stosownych pozwoleń w tym zakresie. Przeciwnie, aktualnie w Starostwie Powiatowym w W. toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania hali przemysłowej na budynek produkcyjno-usługowy oraz budowę budynku technicznego (kotłowni) na działkach nr: [...], [...] i [...] w W., co świadczy o tym, iż obecny stan hali jest przejściowy. Burmistrz W. zaznaczył, że spółka zależna od podatnika - W. sp. z o.o. w dniu 3 września 2015r. wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli możliwości użytkowania budynku hali produkcyjnej, położonej na działce nr [...] w W.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w zawiadomieniu z dnia 9 września 2015r. nr [...] o sposobie załatwienia wniosku podał, iż na dzień kontroli, tj. 7 września 2015r., obiekt nie ma pokrycia dachowego i poszycia ścian, a ponowne przystąpienie do użytkowania będzie możliwe po całkowitym zakończeniu robót budowlanych i przeprowadzeniu stosownej kontroli bezpiecznego użytkowania budynku. Burmistrz W. dodał jednocześnie, że według strony i świadka - J. D., stan budynku nie zmienił się od grudnia 2013r. Organ podatkowy uzyskał również fotogrametryczne zdjęcie lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej na dzień 23 kwietnia 2015r. Konkludując, Burmistrz W. stanął na stanowisku, iż jedynie trwałe pozbawienie obiektu budowlanego cech budynku niesie za sobą skutek w postaci wyłączenia obiektu z opodatkowania. Od decyzji organu I instancji w ustawowym terminie odwołała się ww. Spółka, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 188 o.p., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie; - art. 210 § 4 o.p., poprzez brak podania w uzasadnieniu przyczyn, dla których organ odmówił mocy dowodowej zebranym w sprawie dowodom (m.in. ewidencji środków trwałych); - art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 oraz w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlan, poprzez przyjęcie, że wykazany we wniosku o stwierdzenie nadpłaty obiekt, stanowi budynek, a ponadto - mimo złego stanu technicznego - może być użytkowany. W opinii podatnika, przedmiotowy obiekt nie spełnia definicji budynku i nie może być opodatkowany stawką właściwą dla tego rodzaju obiektów. Strona odwołująca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od grudnia 2013r. do czerwca 2015r., względnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30 czerwca 2017r. o nr [...] powołało się na treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. i wskazało, że istota stanowiska, zaprezentowanego przez organ podatkowy, sprowadza się do przyjęcia, iż stan obiektu, usytuowanego na działce nr [...] w W. nie jest trwały i nierokujący zmian. Zauważono, że w zgłoszeniu zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 28 czerwca 2013r. Spółka wymieniła prace, które planuje przeprowadzić, polegające na remoncie dachu hali produkcyjnej, położonej na działce nr [...] w W.. W piśmie z dnia 10 lipca 2013r. podatnik wyjaśnił, iż planowane roboty budowlane będą dotyczyć jedynie warstw pokrycia dachowego; konstrukcja dachu nie zostanie naruszona. Ponadto w dniu 12 lipca 2013r. strona wystąpiła ze zgłoszeniem remontu ścian zewnętrznych i elementów konstrukcji rzeczonej hali. Decyzją z dnia 29 lipca 2013r. nr [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia Spółki w części dotyczącej remontu ścian, poprzez usunięcie istniejącego poszycia ścian zewnętrznych i wykonanie nowego poszycia z płyt warstwowych typu "Sandwich". Starosta [...] skonstatował, że opisane w zgłoszeniu roboty stanowią w istocie rozbiórkę istniejących ścian zewnętrznych, a następnie wykonanie nowych. Rezultatem tych robót będzie odtworzenie ścian zewnętrznych po ich znacznym zniszczeniu, w efekcie czego, powstanie nowy obiekt, zawierający - wykorzystane po konserwacji - elementy konstrukcyjne budynku. Wymienione roboty nie powinny być kwalifikowane, jako remont, lecz jako przebudowa budynku. Dodatkowo organ I instancji dołączył do akt sprawy dwa fotogrametryczne zdjęcia lotnicze hali, położonej na działce nr [...] w W. - z dnia 23 kwietnia 2015r. i z dnia 19 sierpnia 2015r., świadczące o okoliczności prowadzenia prac na dachu rzeczonego obiektu. Z treści zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 9 września 2015r. nr [...] o sposobie załatwienia wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (powstałej w efekcie podziału przez wydzielenie z A. sp. z o.o.) wynika, że w dniu 7 września 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. - celem rozpatrzenia wniosku, złożonego przez obecnego właściciela nieruchomości - W. sp. z o.o., dotyczącego możliwości użytkowania budynku, zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w W. (na działce nr [...]) - przeprowadził czynności kontrolne, które potwierdziły, iż zakres robót, wykonanych przy obiekcie, objął usunięcie - demontaż warstw pokrycia dachowego oraz poszycia ścian osłonowych do konstrukcji szkieletowej budynku. Zdaniem PINB w W. w przypadku podjęcia w obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na kapitalnym remoncie substancji budowlanej, przebudowie obiektu budowlanego lub też prac związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego - wznowienie użytkowania takiego obiektu możliwe będzie dopiero po zakończeniu zakresu robót budowlanych, umożliwiających jego ponowne użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem; a także po przeprowadzeniu przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane kontroli bezpiecznego użytkowania obiektu. Następnie w piśmie z dnia 28 listopada 2016r. PINB w W. poinformował, że w trakcie kontroli, przeprowadzonej w dniu 7 września 2015r. ustalił, iż budynek hali został w całości wyłączony z użytkowania, m.in. z uwagi na podjęte w nim prace remontowo-budowlane (demontaż znajdujących się w złym stanie technicznym warstw pokrycia dachowego oraz poszycia ścian osłonowych hali) prowadzone w oparciu o zgłoszenie, dokonane przed organem architektoniczno-budowlanym. Według PINB w W., budynek hali produkcyjnej w chwili obecnej nie spełnia warunków umożliwiających jego użytkowanie, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W corocznym wykazie obiektów o powierzchni zabudowy, przekraczającej 2 000 m2, według stanu na dzień 1 marca 2014r., budynek hali został oznaczony, jako wyłączony z użytkowania. W dniu 4 listopada 2016r. J. D. - technik budowlany w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej oświadczył, że w okresie od dnia 22 kwietnia 2013r. do dnia 10 grudnia 2013r. kierował robotami, polegającymi na rozbiórce budynków na działkach nr [...] i [...] w W.. Podczas ich wykonywania oraz w związku z nimi, budynek przemysłowy został zdekompletowany w ten sposób, iż pozbawiono go ścian i dachu (dach był w złym stanie technicznym). W opinii J. D. obecnie ww. obiekt znajduje się w stanie technicznym, który uniemożliwia jego użytkowanie. W trakcie przesłuchania A. K. (prezesa zarządu A. sp. z o.o.) w dniu 16 grudnia 2016r. organowi podatkowemu nie udało się jednoznacznie ustalić, do czego ma doprowadzić proces budowlany realizowany w przedmiotowej hali. W tym zakresie ww. podał jedynie, że Spółka zmierza do upadłości. Z kolei świadek - J. D. podczas przesłuchania w dniu 9 stycznia 2017r. zeznał, iż ściany zewnętrzne (wypełnienie konstrukcji) hali były mocno popękane i ze względów bezpieczeństwa wymagały rozbiórki. Świadek dodał, iż przedmiotowy obiekt budowlany należy określić, jako stalowy szkielet (brak ścian i poszycia dachu). Spółka uważa, że hala położona na działce nr [...] w W. stanowiła jedną funkcjonalną, gospodarczą oraz techniczną całość z budynkami, które zostały rozebrane na podstawie pozwoleń na rozbiórkę wydanych przez Starostę Wadowickiego, a ich rozbiórka spowodowała jej trwałe uszkodzenie, które uniemożliwia jej użytkowanie. Podatnik doprowadził więc do usunięcia istniejącego poszycia ścian zewnętrznych. Strona zaakcentowała, iż podjęte prace zmierzały jedynie do zabezpieczenia pozostałości, a nie do przywrócenia użytkowania hali. W tym miejscu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 5 sierpnia 2016r. W. sp. z o.o. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący przebudowy i zmiany sposobu użytkowania hali przemysłowej na budynek produkcyjno-usługowy. W piśmie z dnia 8 listopada 2016r. nr [...] Starostwo Powiatowe w W. wskazało, iż obecnie prowadzi postępowanie w sprawie udzielenia ww. pozwolenia. Odnosząc się do powyższej kwestii, Kolegium wyjaśniło, że na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego przyjmuje się, iż wyłączenie budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny implikuje wystąpienie przesłanki "względów technicznych" z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Natomiast fakt przebudowy nie oznacza, że budynek ze względów technicznych nie nadaje się do wykorzystywania w działalności gospodarczej. Prowadzenie prac remontowych (przebudowy), które uniemożliwiają okresowe wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsame z wyłączeniem budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje podstaw do opodatkowania go przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych - dla budynków pozostałych. Zdaniem organu II instancji, w analizowanym przypadku rozważenia przez organ I instancji wymaga, czy nie zaszła potrzeba zasięgnięcia opinii biegłego ds. budownictwa w celu bezsprzecznego ustalenia stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego w okresie od grudnia 2013r. do czerwca 2015r. Opinia taka, o ile zostałaby wydana z zachowaniem wszystkich wymogów procesowych, może pomóc wyjaśnić, czy uszkodzenia nieruchomości, objętej niniejszym postępowaniem (dachu, ścian zewnętrznych) mają charakter, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wydanie opinii przez biegłego, co do zasady, służy należytemu ustaleniu stanu faktycznego. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (wyjaśnienia wszelkich związanych z nim wątpliwości) nie jest bowiem możliwe poprawne zakwalifikowanie go pod mającą zastosowanie normę prawną. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. i Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w latach 2013-2015; dalej: "u.p.b.") budynki o powierzchni zabudowy przekraczającej 2000 m2 oraz inne obiekty budowlane o powierzchni dachu przekraczającej 1000 m2, powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do 31 maja oraz do 30 listopada, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego, m.in. elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu. Osoba dokonująca kontroli jest obowiązana bezzwłocznie pisemnie zawiadomić właściwy organ o przeprowadzonej kontroli. Kolegium dodało, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie może określić daty ostatniej kontroli stanu technicznego przedmiotowego obiektu (w aktach sprawy brak jest książki obiektu budowlanego i protokołów przeglądów stanu technicznego budynku oraz instalacji, do których odnosi się art. 62 ust. 1 u.p.b.). Tymczasem wyniki wspomnianej kontroli mogą mieć istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie organu odwoławczego konieczne stało się również wyjaśnienie, czy W. sp. z o.o., uzyskała pozwolenie na budowę, o które wnioskowała, a jeżeli tak, to czy rzeczywiście w obiekcie są prowadzone prace, polegające na jego przebudowie. W celu ustalenia tej ostatniej okoliczności niezbędne może się okazać dokonanie oględzin przedmiotowej nieruchomości. Dlatego też SKO w K. postanowiło uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powtórnie rozpoznając sprawę, Burmistrz W. - uwzględniając uwagi zawarte w ww. decyzji - ustali ponad wszelką wątpliwość stan techniczny hali przemysłowej, usytuowanej na działce nr [...] w W. w ww. przedziale czasowym, a także to, czy istniejący obiekt, podlega aktualnie przebudowie. Podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadni zarówno w sferze prawnej, jak i faktycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zaskarżyła ww. decyzję w całości i zarzuciła jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 188 o.p., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych, sprzecznych z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, - art. 233 § 2 o.p., poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy w celu dokonania dodatkowych ustaleń taktycznych nie wystąpiła potrzeba przeprowadzania postępowania podatkowego w całości lub znacznej części, a organ II Instancji mógł dokonać własnych ustaleń faktycznych, bez konieczności wydawania decyzji kasacyjnej. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a to: - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 lit. B i art. 3 pkt 3 oraz w zw. z art. 3 pkt 2 u.p.b., poprzez stwierdzenie, iż wykazany we wniosku o stwierdzenie nadpłaty obiekt, stanowi budynek, a ponadto mimo złego stanu technicznego, może być przez podatnika użytkowany. Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpatrzenie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania i uznała, że począwszy od 1 grudnia 2013r. obiekt hali, położonej na działce [...] z przyczyn natury technicznej nie mógł być użytkowany, od tej daty nie odpowiadał również definicji budynku, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego. W ocenie Spółki, decyzja organu odwoławczego jest błędna, przede wszystkim z przyczyn formalnych. W tym zakresie powołano się na art. 233 o.p. i poczyniono szerokie wywody na temat jego konstrukcji, popierając je orzecznictwem. Uznano nadto, że jeśli organ II Instancji dysponuje dowodami, pozwalającymi na orzeczenie, co do istoty sprawy lub ich uzyskanie może nastąpić bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub części, to brak jest podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, a tak się stało w przedmiotowej sprawie. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie, okoliczność dotycząca stanu technicznego budynku, wynika z szeregu dowodów, zgromadzonych w sprawie, między innymi z pism PINB w W., zeznań Prezesa zarządu Spółki, zeznań świadka D. , dokumentacji fotograficznej itd. Dowody na tę okoliczność były przeprowadzane przez organ I Instancji z własnej inicjatywy, jak i na skutek działań SKO, które uchylając decyzję Burmistrza W., wskazywało na okoliczności, które powinny być ustalane. Stan techniczny obiektu, który na dzień dzisiejszy jest szkieletem budynku - co wynika z posiadanych dowodów, nie wymaga dalszych analiz i opinii. Sugerowanie konieczności zlecenia opinii biegłemu z zakresu budownictwa, na okoliczność stanu technicznego obiektu, jest niepotrzebnym multiplikowaniem istniejących, przekonywujących dowodów, których rzetelna ocena prowadzić powinna do wniosku, że obiekt z przyczyn technicznych nie może być użytkowany. Okoliczność ta może i powinna być ustalona bez przeprowadzenia dodatkowych dowodów, których przeprowadzenie zmierzałoby do przewłoki postępowania, które toczy się już od dwóch lat oraz powodowałoby powstanie zbędnych kosztów postępowania. Wskazano także, że drugi z dowodów, sugerowanych przez Kolegium dotyczy ustaleń, wynikających z książki obiektu budowlanego oraz zapisów dotyczących przeglądów okresowych, na dowód czego przedłożono kopię książki obiektu. Zwrócono też uwagę, że organ II Instancji sugeruje celowość dokonania ustaleń dotyczących pozyskania pozwolenia na budowę uzyskanego przez Spółkę W. , następcę prawnego podatnika. Ustalenia mają dotyczyć tego, czy Spółka ta uzyskała na przedmiotowej nieruchomości pozwolenie na budowę i ewentualnie prowadzi prace budowlane, co mogłoby sugerować, że stan techniczny obiektu, wbrew twierdzeniom skarżącego, umożliwia korzystanie z niego. Zdaniem skarżącego, okoliczność ta nie ma dla sprawy znaczenia, bowiem ustalenia ewentualnego pozwolenia na budowę, wskazywać będą na fakt, że podmiot nie będący podatnikiem, będzie realizował określoną inwestycję, a nie będzie z pewnością określała stanu technicznego obiektu. Jeśli mimo tego, organ odwoławczy był zdecydowany dokonać ustaleń w tym zakresie, mógł tego dokonać, zwracając się dla przykładu do Starosty [...] lub wzywając stronę skarżącą do złożenia wyjaśniania w tym przedmiocie. Dodano, że na dzień sporządzenia skargi, W. Sp. z o.o. nie dysponuje pozwoleniem na budowę, która byłaby realizowana na przedmiotowej dla sprawy parceli, jak również nie prowadzi na niej prac budowlanych. Z uwagi na powyższe, w ocenie strony skarżącej, pozyskanie ww. informacji nie wymagało postępowania dowodowego w całości lub w części i organ II instancji mógł je pozyskać, bez konieczności uchylania decyzji organu I instancji. Następnie w uzasadnieniu skargi pochylono się nad treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zwrócono uwagę na zwrot: "względy techniczne", podając, że definiowanie tego pojęcia było przedmiotem bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych. Podano, że na gruncie doktryny prawa podatkowego uznaje się, iż nie uważa się za budynek z punktu widzenia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obiektów, których nie można użytkować ze względu na fizyczne lub konstrukcyjne wady obiektu; brak możliwości użytkowania ma charakter trwały i nieprzemijający; podatnik nie wykorzystuje obiektu w prowadzonej działalności gospodarczej. Ponieważ, w przypadku obiektu przedmiotowego dla sprawy, występują łącznie wszystkie trzy przesłanki, zatem prawidłowe jest stanowisko strony skarżącej, że hala położona na działce [...], ze względów technicznych nie może być uznana za budynek, a jej powierzchnia winna być deklarowana, jako grunt związany z prowadzoną działalnością i w taki też sposób opodatkowana. Podkreślono, że przedmiotowa hala nie może być uznawana za budynek z tego również powodu, że nie posiada ani dachu ani przegród i powołano się w tym zakresie na art. 3 pkt 2 u.p.b. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Podano też, że sporny obiekt nie posiada dachu i mimo tego, że znajduje się na nim jakaś konstrukcja, jednak nie spełnia ona żadnej funkcji osłaniającej budynek przed czynnikami zewnętrznymi, takimi jak opady, słońce itd. Z tych też względów, przedmiotowy obiekt, nie spełnia definicji budynku i nie może być opodatkowany stawką właściwą dla tego rodzaju obiektów, co zdaniem Spółki powoduje, że rozstrzygnięcia zapadłe w niniejszej sprawie są błędne, co również i z tego względu, czyni uzasadnionym niniejszą skargę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i powołując się na treść zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia pos`8tępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2017r. o nr [...], uchylająca w całości decyzję Burmistrza W. z dnia 27 stycznia 2017r., znak: [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2013r., 2014r. i 2015r. oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ww. organ I instancji. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: oraz prawa materialnego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił w całości zarzut skargi dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 188 o.p., poprzez dokonanie przez organ ustaleń faktycznych, sprzecznych z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także zarzut naruszenia art. 233 § 2 o.p., poprzez uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy w celu dokonania dodatkowych ustaleń taktycznych nie wystąpiła potrzeba przeprowadzania postępowania podatkowego w całości lub znacznej części, a organ II Instancji mógł dokonać własnych ustaleń faktycznych, bez konieczności wydawania decyzji kasacyjnej. Niezależnie od tego w świetle definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. błędnie organ odwoławczy przyjął, iż wykazany we wniosku o stwierdzenie nadpłaty obiekt stanowi budynek. W konsekwencji skarga A. sp. z o.o. z siedzibą w A. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja zapadła po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Burmistrza W. w wyniku uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia 3 czerwca 2016r., znak: Fn Nr [...] Organ II instancji zobowiązał Burmistrza W. do ustalenia przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych, czy obiekt o powierzchni 8 040 m2, posadowiony na działce nr [...] w W., w okresie od grudnia 2013r. do czerwca 2015r., spełniał definicję budynku, a jeżeli tak, to czy w ww. przedziale czasowym istniały "względy techniczne", uniemożliwiające jego wykorzystanie w działalności gospodarczej. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że zasadnicza oś sporu w przedmiotowej sprawie nie koncentruje się na rozstrzygnięciu kwestii stawki podatkowej, właściwej do opodatkowania spornego obiektu budowlanego. Aby przejść do ustalania właściwej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości należy bowiem najpierw ustalić czy w ogóle istnieje przedmiot opodatkowania, co w niniejszej sprawie stanowi kluczową kwestię sporną. Należy bowiem rozważyć, czy na kanwie analizowanego przypadku istnieje przedmiot opodatkowania, a więc czy hala, będąca przedmiotem sporu, płożona na działce nr [...] w W., pozbawiona pokrycia dachowego i poszycia ścian osłonowych, wypełnia definicję budynku. W tym celu Sąd za zasadne uznał, odniesienie się do materialnoprawnej podstawy, w oparciu o którą, organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 849 ze zm.; dalej jako: "u.p.o.l.") budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Normatywny kształt "podatkowej" definicji budynku, gdzie można zauważyć odesłanie do przepisów prawa budowlanego oraz pewne elementy tej definicji, które wprowadził sam ustawodawca podatkowy, dostrzeżono w orzecznictwie podatkowym. Stąd też pojawiają się orzeczenia, gdzie sądy wskazują na odesłanie do przepisów prawa budowlanego, zajmując różne stanowiska, co do zakresu tego odesłania, tj. odesłanie odpowiednio do przepisów wyłącznie ustawy Prawo budowlane, bądź także do przepisów aktów wykonawczych tej ustawy. Ponadto analiza zakresu odesłania podnoszonego w orzecznictwie podatkowym, wskazuje na różne ujęcia, tzw. "odesłanie pełne", a zatem zarówno w kwestii ogólnego pojęcia budynku, jak i poszczególnych rodzajów budynku oraz odesłanie w odniesieniu wyłącznie do "ogólnej" definicji budynku. Wskazywany w orzecznictwie zakres odesłania do przepisów prawa budowlanego powoduje także formułowanie przez sądy poglądów w kwestii charakteru definicji budynku zawartej w przepisach u.p.o.l. Do elementów definicji budynku, które należy ustalić w toku prowadzonego postępowania podatkowego, należy zaliczyć zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., po pierwsze trwałe związanie z gruntem, po drugie wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, po trzecie posiadanie fundamentu, po czwarte posiadanie dachu. Każdy z tych elementów definicji stał się przedmiotem rozstrzygnięć zarówno NSA, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych . Przy czym warto podkreślić, że ustawodawca nie przyznaje prymatu żadnemu z tych elementów, które traktuje łącznie, jako świadczące o spełnieniu zakresu definicji budynku przez dany obiekt budowlany. Dlatego też brak któregokolwiek z elementów, powoduje bezpośrednie skutki w zakresie obowiązku podatkowego, czy też uznaniu w niektórych przypadkach za budowlę (por. P. Borszowski, Pojęcie budynku w podatku od nieruchomości, Komentarz praktyczny, źródło: Lex). Odnosząc się do elementu wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, dla lepszego zobrazowania tej kwestii, Sąd za zasadne uznał powołanie orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie. W wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2009r., I SA/Łd 1325/08 stwierdzono, iż: "Przegrody, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. mają powodować wydzielenie budynku z przestrzeni. Będą to więc pionowe ściany budynku, a nie stropy. Fakt, iż w podłogach (sufitach) znajdują się otwory, może mieć jedynie znaczenie przy ustalaniu powierzchni budynku". Wydzielenie obiektu budowlanego z przestrzeni za pomocą przegrody budowlanej musi być "całościowe", aby spełniało funkcję, czyli oddzielenie danego obiektu od tej przestrzeni. Stąd też wskazane powyżej traktowanie tej funkcji jednocześnie, jako cechy koniecznej dla zakwalifikowania określonej przegrody można dostrzec w wyroku WSA w Kielcach z dnia 24 maja 2012r., I SA/Ke 172/12, gdzie przyjęto, iż: "(...) Przegrody budowlane wydzielające obiekt z przestrzeni muszą być - co do zasady - kompletne od poziomu podłogi do poziomu dachu i muszą występować ze wszystkich stron, co oczywiście nie wyklucza w nich otworów technologicznych. Otwory te nie mogą jednak w żadnym przypadku zastępować całej przegrody budowlanej, gdyż w takim przypadku brak jest koniecznego wydzielenia przestrzeni". Jak słusznie przyjęto zatem w powyższym wyroku WSA w Kielcach w sytuacji, gdy otwór jest tak znaczny, że zastępuje całą przegrodę budowlaną, traci ona w takim przypadku "przymiot oddzielenia" a tym samym przestaje być przegrodą budowlaną. Nie wymaga się zatem, aby przegroda budowlana miała charakter wyłącznie "jednolitej ściany", co akcentowano w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 lutego 2012 r., I SA/Gl 604/11. W wyroku tym przyjęto bowiem, że: "Za "budynek" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., można uznać taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. Z kolei przegrody budowlane muszą go oddzielać od przestrzeni z każdej ze stron. Przegrody takie winny być ujęte w procesie budowlanym, począwszy od etapu projektowania. Należy przy tym zaznaczyć, że przegroda budowlana nie musi stanowić jednolitej zamkniętej ściany, mogą się w niej znajdować różnego rodzaju otwory, np. drzwi czy okna, co jest oczywiste i logiczne, gdyż budynek - co do zasady - nie może mieć litych przegród". W tym miejscu zauważyć jednak należy, że otwory, o których mowa w ww. wyroku dotyczą niezbędnych otworów, pozwalających na korzystanie z budynku, takich jak drzwi, czy okna. Generalnie ujmując, można więc przyjąć, iż cechą przegrody jest zakreślenie granic danego obiektu, co podkreślił WSA w Poznaniu w wyroku z 15 grudnia 2010r., III SA/Po 356/10. WSA w Poznaniu stwierdził, że: "(...) Z racji braku definicji w u.p.o.l. oraz w prawie budowlanym pojęć "przegrody budowlane" oraz "wydzielenie z przestrzeni" należy dokonać wykładni językowej wskazanych pojęć. "Wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" nie oznacza tylko takiej sytuacji, iż obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. Wystarczy bowiem, aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu". Chodzi więc z jednej strony o wydzielenie, poprzez przegrody budowlane danego obiektu budowlanego od innej przestrzeni, z drugiej zaś strony o zakreślenie przestrzeni wewnątrz obiektu budowlanego dla wyznaczenia powierzchni tego budynku. Należy w tym zakresie wskazać na wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011r., II FSK 1044/10, gdzie przyjęto, iż ustalając powierzchnię budynku podległą opodatkowaniu w podatku od nieruchomości należy - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 2 p.b.- uwzględnić przestrzeń wydzieloną przegrodami budowlanymi (ścianami), mierząc po ich zewnętrznych krawędziach, które wyznaczają linie graniczne pomiędzy budynkiem, jako całością, a wolną przestrzenią w otoczeniu. Natomiast w odniesieniu do elementu posiadania dachu, wskazać należy na wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt I Sa/Gl 1478/16 z dnia 13 lipca 2017r., w którym uznano, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie w wyniku prowadzenia prac remontowych nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Nie można uznać zaś za rozbiórkę i tym samym nieistnienie części budynku, jedynie jego adaptacji do nowego przeznaczenia, czy nowej funkcji użytkowej. W powyższym aspekcie warto także pochylić się nad wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Kr 496/09, gdzie uznano, iż: "Zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest m.in. budynek definiowany, jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Na gruncie tej definicji obiekt budowlany, który nie ma dachu - nie jest budynkiem. W związku z przedstawionymi zasadami rozważenia wymagają implikacje częściowej rozbiórki budynku, obejmującej także częściowy demontaż dachu. Zdaniem sądu, jeżeli właściciel budynku otrzymał pozwolenie na rozbiórkę i doprowadził ją do etapu zdjęcia poszycia dachowego, to należy przyjąć, że dach przestał istnieć, a co za tym idzie - obiekt budowlany utracił cechy budynku. Dotyczy to nawet takiej rozbiórki, która - po zdjęciu poszycia - nie doprowadziła do demontażu więźby dachowej. Powyższy wniosek wynika m.in. z potocznego rozumienia słowa "dach", które odwołuje się do definicji funkcjonalnej. Zgodnie z tą definicją dach jest elementem budynku, który chroni przed opadami atmosferycznymi oraz przed ubytkiem ciepła; nie spełnia tych funkcji, jeżeli nie ma poszycia. W konsekwencji budynek traci byt, jako przedmiot podatku od nieruchomości". W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że elementy definicji budynku mają niebagatelne znaczenie dla spraw podatkowych. Decydują bowiem o zakwalifikowaniu danego obiektu, jako budynku i przedkładają się na określenie przedmiotu opodatkowania w danej sprawie. Trafnie zauważył WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 lutego 2011r., sygn. akt III SA/Po 792/10 stwierdzając, iż wygaśnięcie obowiązku podatkowego, należy wiązać z momentem, w którym dany obiekt traci przymioty określone w definicji budynku. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazać należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z obiektem, który pozbawiony jest zarówno pokrycia dachowego jak i poszycia ścian osłonowych, a zatem w ocenie Sądu, nie można zakwalifikować go do kategorii budynku, zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w którym zawarta została definicja budynku. W kontrolowanej sprawie, za celowe uznano odwołanie się do orzecznictwa sądów administracyjnych, aby ukazać istotę definiowania budynku. Sądowi znane jest orzecznictwo, zgodnie z którym, częściowe pozbawienie, usunięcie, uszkodzenie pokrycia dachowego, czy poszycia ścian nie oznacza, że dany obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej i dopuszcza się dalsze klasyfikowanie obiektu, jako budynku, jednakże na kanwie badanej sprawy zachodzi sytuacja, gdzie na chwilę obecną, obiekt jest całkowicie pozbawiony pokrycia dachu jak i ścian (przegród bocznych), jest nieosłonięty, nieograniczony od góry, niewydzielony z przestrzeni za pomocą przegród. pozostała z niego jedynie metalowa konstrukcja, tworząca metalowy szkielet – zatem obiekt ten, przestaje być budynkiem w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów, ponieważ nie spełnia konstytutywnych elementów tam zawartych. W konsekwencji, skoro sporna hala nie mieści się w kategoriach, mogących ją zakwalifikować do definicji budynku na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to tym samym brak jest przedmiotu opodatkowania w sprawie. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w toku postępowania, materiale dowodowym. W aktach sprawy znajdują się bowiem dwa fotogrametryczne zdjęcia lotnicze hali, położonej na działce nr [...] w W. - z dnia 23 kwietnia 2015r. i z dnia 19 sierpnia 2015r., obrazujące rzeczywisty stan obiektu na czas wykonania zdjęć, z których bezspornie wynika obraz metalowej konstrukcji obiektu, tworzący szkielet z metalu. Na uwagę zasługują także ustalenia kontrolne Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. Z treści zawiadomienia PINB z dnia 9 września 2015r. nr [...] o sposobie załatwienia wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (powstałej w efekcie podziału przez wydzielenie z A. sp. z o.o.) wynika bowiem, że w dniu 7 września 2015r. organ ten - celem rozpatrzenia wniosku, złożonego przez obecnego właściciela nieruchomości - W. sp. z o.o., dotyczącego możliwości użytkowania budynku, zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w W. (na działce nr [...]) - przeprowadził czynności kontrolne, które potwierdziły, iż zakres robót, wykonanych przy obiekcie, objął usunięcie - demontaż warstw pokrycia dachowego oraz poszycia ścian osłonowych do konstrukcji szkieletowej budynku. Zdaniem PINB w W. w przypadku podjęcia w obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na kapitalnym remoncie substancji budowlanej, przebudowie obiektu budowlanego lub też prac związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego - wznowienie użytkowania takiego obiektu możliwe będzie dopiero po zakończeniu zakresu robót budowlanych, umożliwiających jego ponowne użytkowanie, zgodnie z przeznaczeniem; a także po przeprowadzeniu przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, kontroli bezpiecznego użytkowania obiektu. Nie da się także pominąć faktu, że w piśmie z dnia 28 listopada 2016r. PINB w W. poinformował, iż w trakcie kontroli, przeprowadzonej w dniu 7 września 2015r. ustalono, że budynek hali został w całości wyłączony z użytkowania, m.in. z uwagi na podjęte w nim prace remontowo-budowlane (demontaż znajdujących się w złym stanie technicznym, warstw pokrycia dachowego oraz poszycia ścian osłonowych hali) prowadzone w oparciu o zgłoszenie, dokonane przed organem architektoniczno-budowlanym. Według PINB w W., budynek hali produkcyjnej w chwili obecnej nie spełnia warunków umożliwiających jego użytkowanie, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. W corocznym wykazie obiektów o powierzchni zabudowy, przekraczającej 2 000 m2, według stanu na dzień 1 marca 2014r., budynek hali został oznaczony, jako wyłączony z użytkowania. Nie można również tracić z pola widzenia niezakwestionowanych przez organy zeznań świadka J. D. (technik budowlany w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej), który w dniu 4 listopada 2016r. oświadczył, że w okresie od dnia 22 kwietnia 2013r. do dnia 10 grudnia 2013r. kierował robotami, polegającymi na rozbiórce budynków na działkach nr [...] i [...] w W.. Podczas ich wykonywania oraz w związku z nimi, budynek przemysłowy został zdekompletowany w ten sposób, iż pozbawiono go ścian i dachu (dach był w złym stanie technicznym). W opinii ww. świadka, obecnie przedmiotowy obiekt znajduje się w stanie technicznym, który uniemożliwia jego użytkowanie. Natomiast w kwestii celu przeprowadzanego procesu budowalnego hali, podczas przesłuchania w dniu 9 stycznia 2017r. J. D. zeznał, iż ściany zewnętrzne (wypełnienie konstrukcji) hali były mocno popękane i ze względów bezpieczeństwa, wymagały rozbiórki. Świadek dodał, iż przedmiotowy obiekt budowlany należy określić, jako stalowy szkielet (brak ścian i poszycia dachu). Natomiast w trakcie przesłuchania A. K. (prezesa zarządu AS Invest sp. z o.o.) w dniu 16 grudnia 2016r., organowi podatkowemu nie udało się jednoznacznie ustalić, do czego ma doprowadzić proces budowlany realizowany w przedmiotowej hali. W tym zakresie ww. podał jedynie, że Spółka zmierza do upadłości. Niemniej jednak powyższe zeznania J. D., będącego kierownikiem robót budowlanych, jednoznacznie wskazują, że zobrazowany stan hali istniał już w 2013r. W tym czasie kierował on robotami, polegającymi na rozbiórce budynków na działkach nr [...] i [...] w W., a zauważyć trzeba, że nadpłata w podatku od nieruchomości w przedmiotowej sprawie dotyczy okresu od 2013r. do 2015r. W tym miejscu podać również należy, że organ zdaje się te okoliczności zauważać, jednakże mimo to, nie podjął on całościowej oraz wnikliwej oceny, dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i nie wykorzystał go w pełni do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji, skoro stan obiektu jest bezsporny, na co wskazują powyższe dowody, to w ocenie Sądu, zbędne jest powoływanie biegłego ds. budownictwa i zasięgania jego opinii w celu ustalenia stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego w okresie od grudnia 2013r. do czerwca 2015r., jak zleciło to SKO w K., uchylając decyzję organu I instancji. Natomiast w zakresie pozostałych wątpliwości organu odwoławczego, do wyjaśnienia których zobowiązał on organ I instancji (tj. celowość dokonania ustaleń dotyczących pozyskania pozwolenia na budowę, uzyskanego przez Spółkę W. , następcę prawnego podatnika oraz ustaleń, wynikających z książki obiektu budowlanego i zapisów dotyczących przeglądów okresowych), wskazać należy, że kwestie te nie mają zasadniczego znaczenia dla sprawy, bowiem jak słusznie zauważa strona skarżąca, ustalenia ewentualnego pozwolenia na budowę, wskazywać będą na fakt, że podmiot nie będący podatnikiem, będzie realizował określoną inwestycję, nie będą z kolei określały stanu technicznego obiektu. Nadto kwestie te nie wymagały przeprowadzania postępowania dowodowego od początku i w znacznej części, lecz mieściły się w zakresie SKO w K. i mogły być uzupełnione na etapie rozstrzygania sprawy przez ten organ. Niemniej jednak, w świetle powyższego, zdaniem Sądu, organ uchylił się od oceny dostępnego, wystarczającego zgromadzonego na gruncie przedmiotowego postępowania, materiału dowodowego w celu jego prawidłowego sklasyfikowania i rozstrzygnięcia, czy sporny obiekt (hala), mieści się w definicji budynku, zawartego w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro bowiem SKO w K. dysponowało wyżej wymienionymi dowodami, pozwalającymi na orzeczenie co do istoty i podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, to nie powinno bezpodstawnie przedłużać postępowania. Nie można zatem zaaprobować sposobu wybiórczej analizy zebranych dowodów, które poczynił organ odwoławczy w kontrolowanej sprawie, uznając, że są one niewystarczające i zobowiązując organ I instancji do ich uzupełnienia, czego wyraz dał w swoim rozstrzygnięciu, uchylając decyzję Burmistrza W.. W ocenie Sądu – prawdopodobieństwo oddziaływania stwierdzonych naruszeń prawa procesowego na treść decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie jest istotne, gdyby bowiem nie było stwierdzonego i opisanego wyżej uchybienia w postępowaniu sądowym, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne. Wobec powyższych okoliczności – zarzuty skargi w powyższym zakresie, uznać należy za zasadne, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści niniejszego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, w ponownym postępowaniu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy uwzględni przedstawioną w niniejszym wyroku argumentację prawną i przystąpi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, z uwzględnieniem zasad postępowania podatkowego. Działając w oparciu o te zasady, organ odwoławczy dokona ponownej wnikliwej analizy zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego i sklasyfikuje sporny obiekt, zgodnie z poczynionymi wyżej wytycznymi Sądu oraz przytoczonym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie, co w konsekwencji powinno się przełożyć się na prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2015. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej regulacje prawne i orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poczynione na ich tle rozważania w ocenie Sądu, stwierdzone naruszenia prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik badanej sprawy. W zaskarżonym orzeczeniu organ dokonał także błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł, uiszczony stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ustalone jako stawka minimalna w sprawach przed sądami administracyjnymi w innej sprawie, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, stanowiącą równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi (cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1827 ze zm.), co orzeczono w punkcie drugim wyroku.